ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขต

"ตายจริง... น้องคนนี้ใครกันคะเนี่ย? หรือว่า... จะเป็นคนที่เฮียกรณ์แอบซ่อนไว้ในห้องทำงานกันแน่นะคะ?" เสียงหวานแหลมที่จงใจลากเสียงสูงจนน่ารำคาญดังแทรกขึ้นกลางความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม พร้อมกับร่างระหงของคุณหนูมีนาราที่ก้าวล้ำเส้นเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต ประตูกระจกบานใหญ่เปิดค้างไว้ เผยให้เห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานหน้าห้องที่แอบมองเข้ามาเป็นระยะ กันต์ธีร์ไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่ควรจะเป็น สถาปนิกหนุ่มเพียงแต่ค่อยๆ วางม้วนกระดาษพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะทำงานด้วยจังหวะจะโคนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยหันกลับไปสบตากับผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความหมาย ก่อนจะปรายตามองไปยังคณาธิปที่กำลังยืนหน้าตึงอยู่หลังโต๊ะทำงาน บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีราวกับเปิดแอร์อุณหภูมิสิบห้าองศา "อ๋อ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คู่หมั้นทางธุรกิจที่ท่านประธานพยายามทำตัว 'โสดสนิท' มาตลอดนี่เองครับ" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย ทว่าทุกคำกลับจงใจเน้นย้ำคำว่า *คู่หมั้นทางธุรกิจ* จนคนฟังอย่างมีนาราหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาฟอร์มคุณหนูไฮโซเอาไว้ได้ "คุณกันต์... พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อย" คณาธิปเอדเสียงเขዳ รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนมายังคนตรงหน้า แต่มีหรือที่คนอย่างกันต์จะเกรงกลัว "ทำไมล่ะครับท่านประธาน หรือว่าผมพูดความจริงไม่ถูก? เมื่อครู่ผมยังเคลียร์งานกับเฮีย... อ้อ ขอโทษทีครับ เผลอติดปากเรียกชื่อเล่นสนิทสนม พอดีเมื่อกี้เราคุยงานกัน 'ใกล้ชิด' มากไปหน่อย จนผมคิดว่าคุณมีนาราน่าจะเคาะประตูก่อนเข้ามาสักนิดนะคะ... เอ้ย... สักนิดนะครับ" กันต์แกล้งจงใจหลุดสำเนียงผู้หญิงออกมากึ่งหนึ่งเพื่อล้อเลียนประโยคทักทายเมื่อครู่ของผู้มาใหม่ แถมยังจงใจขยับตัวยืนขยับเข้าไปใกล้เก้าอี้ทำงานของคณาธิปอีกนิด จนไหล่เฉียดกันโดยไม่ต้องพยายาม มีนาราเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกวาดมองสถาปนิกหนุ่มหัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "นี่คุณเป็นแค่พนักงานรับเหมาออกแบบโครงการไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมถึงไร้มารยาทเข้าห้องผู้บริหารตามอำเภอใจ แถมยังพูดจาไม่มีสัมมาคารวะอีก!" "อ้าว ถือว่าผมเตือนด้วยความหวังดีนะครับคุณมีนารา" กันต์หันไปยิ้มหวานหยดให้ แต่แววตากลับเย็นเยียบ "การเดินเข้าห้องทำงานผู้ชายในยามวิกาลแบบนี้ โดยไม่โทรนัดล่วงหน้า... มันดูไม่งามเอาเสียเลยนะครับ ระวังจะเข้าใจผิดคิดว่าท่านประธานเขามี 'ความลับ' ซ่อนไว้ในห้องจริงๆ นะครับ" "กันต์!" คณาธิปทุบโต๊ะเสียงดังลั่น ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร ความซึนเดะพุ่งทะยานเกินขีดจำกัดเมื่อถูกจี้ใจดำต่อหน้าคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่จัดหามาให้ "เรียกเสียงดังทำไมล่ะครับเฮีย กลัวคุณมีนาราเขาไม่ได้ยินเหรอว่าเราสองคน... ทำอะไรกันอยู่ก่อนหน้านี้?" กันต์หันกลับไปสบตากับร่างสูงที่ยืนประชิด ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่น ร้ายกาจ และท้าทายในเวลาเดียวกัน ระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองสั้นลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก คณาธิปก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่กล้าต่อปากต่อคำไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ หัวใจของประธานหนุ่มเต้นรัวแรงจนน่าโมโห ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวของสถาปนิกจอมกวนคนนี้ต่างหากที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเขา "คุณมีนาราครับ" คณาธิปสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ น้ำเสียงเยือกเย็นถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อไล่แขกไม่ได้รับเชิญ "ผมกับคุณกันต์กำลัง 'คุยงาน' เรื่องโปรเจกต์สำคัญกันอยู่ และมันเป็นเรื่องภายใน... ถ้าคุณไม่มีธุระด่วนอะไร เชิญกลับไปก่อนครับ" มีนาราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคู่หมั้นหนุ่มจะไล่เธอต่อหน้าคนนอกอย่างไม่ไว้หน้า "แต่... แต่คุณกรณ์คะ คุณแม่บอกว่าเราควรจะไปทานข้าวด้วยกันนะ..." "ผมไม่ว่างครับ เชิญครับ" คณาธิปตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมไม่แม้แต่จะชายตามองคู่หมั้นสาวด้วยซ้ำ สมาธิทั้งหมดถูกดึงดูดไว้โดยสถาปนิกตัวแสบที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างโต๊ะ เมื่อเห็นท่าทีแข็งกรวดและสายตาที่ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย มีนาราจึงกัดริมฝีปากด้วยความแค้นเคือง ปรายตามองกันต์ด้วยความอาฆาตมาดร้ายแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูกระแทกดังสนั่น ปัง! ความเงียบกลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอวลไปด้วยความอึดอัดที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ กันต์ยืนกอดอก มองตามหลังแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยรอยยิ้มขบขัน ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเจ้าของห้องที่ยืนหายใจฟึดฟัดอยู่ตรงหน้า "โห... ใจร้ายจังเลยนะครับท่านประธาน ไล่คู่หมั้นสาวคนสวยได้ลงคอ แบบนี้ไม่กลัวคุณแม่ท่านเอาไม้เรียวมาตีเหรอครับ?" คณาธิปไม่ตอบ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวกันต์ทีละก้าวอย่างคุกคาม ขายาวๆ ของร่างสูงทำให้สถาปนิกหนุ่มต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารกระจกด้านหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจใครสักคนกำลังเต้นรัว หรืออาจจะเต้นดังทั้งคู่ในระยะประชิดนี้ คณาธิปใช้มือหนาทั้งสองข้างค้ำยันชั้นวางเอกสารไว้สองข้าง เป็นการกักขังร่างเพรียวเอาไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใสจนกันต์เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างห้ามไม่ได้ "สนุกมากไหม... ที่ยืนยั่วโมโหฉันต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นหื้ม?" เสียงทุ้มต่ำเอדลอดไรฟันออกมาด้วยความคาดคั้น แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงเอื้อnคำพูดกวนประสาทเขาไม่หยุด "ผมไม่ได้ยั่วสักหน่อย..." กันต์แกล้งทำเป็นตีหน้าซื่อ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก "ผมก็แค่... พูดความจริงตามประสาคนทำงานร่วมกันเท่านั้นเอง หรือว่าที่เฮียร้อนตัว... เพราะกลัวคุณมีนาราเขาเข้าใจผิดว่าเฮียแอบกิน 'สถาปนิก' แถวนี้กันแน่ล่ะครับ?" "ปากดีนักนะ..." คณาธิปกระิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนน่าขนลุก "รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่... กันต์ธีร์" "ไฟเหรอครับ?" กันต์เงยหน้าขึ้นสบตา ท้าทายด้วยรอยยิ้มยั่วเย้าที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน มือเรียวเนียนค่อยๆ ยกขึ้นแตะที่ปกเสื้อสูทของประธานหนุ่ม ไล้นิ้วเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจยั่วเย้า "ผมไม่กลัวไฟหรอกนะครับ... แต่กลัวว่าคนที่บอกว่าไม่กลัวเนี่ย สุดท้ายจะไหม้เกรียมจนต้องยอมจำนนซะก่อนมากกว่า" คณาธิปชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วเรียวนั้นลากผ่านแผงอกแกร่งเบาๆ สัมผัสวาบหวามแล่นริ้วไปตามสันหลังจนสมองขาวโพลน ความซึนเดะที่เคยมีกำแพงสูงลิ่วเริ่มสั่นคลอนและพังทลายลงทีละน้อยต่อหน้าดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความท้าทายนั้น ร่างสูงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร คณาธิปกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากสีระเรื่อที่กำลังขยับพูดจายั่วเย้าเขาไม่หยุด "ถ้าฉันยอมจำนน... นายจะรับผิดชอบยังไงล่ะ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบาอย่างลืมตัว แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ปิดไม่มิด กันต์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อเจอคำถามสวนกลับที่จริงจังเกินคาด ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ความกล้าที่มีเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับความคลั่งรักที่ถูกปลดล็อกออกมาอย่างไร้การควบคุมของท่านประธานหนุ่ม ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานหยดจนแทบละลาย และริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหากันเพื่อข้ามเส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์ที่กั้นกลางมานาน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับเสียงโวยวายของเพื่อนสนิทตัวดีที่ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาทันทีโดยไม่รอฟังคำอนุญาต "เฮียกรณ์! ฉันหาเอกสารบัญชีไม่เจอ... อุ๊ย! ขอโทษทีครับ นึกว่าห้องว่าง!" ปกรณ์ยืนค้างเติ่งอยู่ตรงประตู เบิกตากว้างอ้าปากค้างมองภาพท่านประธานหนุ่มที่กำลังกักขังพนักงานสถาปนิกไว้กับชั้นวางเอกสารในระยะประชิดชนิดที่ริมฝีปากแทบจะแนบติดกันอยู่รอมร่อ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความซึนของเฮียกรณ์ด้วยกันนะครับ --- "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน"