ลมพัดผ่านหุบเขาหมื่นดารา

รอยแยกของมิติบนผืนนภาฉีกขาดออกราวกับผ้าไหมราคาแพงที่ถูกมืออันทรงพลังกระชากจนขาดวิ่น แรงกดดันจากลมปราณระดับเซียนแท้จริงแผ่ซ่านกดทับลงมาจนพื้นศิลาเบื้องล่างส่งเสียงครางฮือ รอยแตกร้าวเป็นทางยาวแผ่ขยายออกราวกับใยแมงมุม ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก หลี่มู่เหวินกลับยังคงยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งถือพู่กันขนอสูรโลหิตจุ่มหมึกชาด วาดอักขระตัวสุดท้ายลงบนแผ่นยันต์ศิลาอย่างไม่รีบร้อน *“หลี่มู่เหวิน... เจ้าคิดว่าทำลายกระบี่แล้วจะหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักเซียนสวรรค์ได้งั้นหรือ?”* เสียงนั้นมิได้ดังมาจากที่ใด แต่มันก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณ ทะลุผ่านม่านค่ายกลพรางตาที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างง่ายดาย ร่างของบุรุษผู้ส่งเสียงยังมาไม่ถึง ทว่าเจตจำนงแห่งกระบี่อันคมกริบได้พุ่งทะยานตัดผ่านหมอกหนาของหุบเขาหมื่นดาราเข้ามาปักลงเบื้องหน้า ห่างจากปลายเท้าของหลี่มู่เหวินเพียงไม่ถึงคืบ ไอเย็นเยียบของคมกระบี่แผ่ซ่านจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมยอดหญ้าในรัศมีร้อยวา หลี่มู่เหวินค่อย ๆ วางพู่กันลงบนโต๊ะไม้ไผ่ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมดุจห้วงดาราไร้ก้นบึ้งสะท้อนภาพของเกลียวเมฆที่กำลังหมุนวนเป็นรูปจันทร์เสี้ยวสีม่วงเข้มบนท้องฟ้า นั่นคือสัญลักษณ์แห่งการมาเยือนของบุคคลระดับสูงจากดินแดนเบื้องบน “สำนักเซียนสวรรค์ช่างขยันขันแข็งยิ่งนัก...” หลี่มู่เหวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศในยามบ่าย หาใช่การเผชิญหน้ากับผู้ตรวจการณ์จากแดนสวรรค์ “เรื่องของกระบี่เล่มนั้น ข้าเป็นผู้ทำลายมันด้วยมือตนเอง เหตุใดจึงต้องเดือดร้อนถึงมือ ‘ผู้ตรวจการณ์’ เช่นท่านเล่า” “บังอาจ!” สิ้นเสียงคำราม สายฟ้าสีครามสายหนึ่งก็ฟาดผ่าลงมาจากรอยแยกมิติโดยตรง ผ่ากลางค่ายกลป้องกันรอบหุบเขาจนระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ แรงปะทะทำให้เศษหินและฝุ่นผงฟุ้งกระจาย แต่ทว่า เมื่อกลุ่มควันจางลง หลี่มู่เหวินยังคงยืนอยู่ที่เดิม เสื้อคลุมสีเทาเข้มแม้จะมีรอยขาดที่ชายผ้า ทว่าร่างของเขากลับตั้งตรงสง่างามไม่ต่างจากยอดเขาไท่ซาน รอบตัวของเขามีแผ่นยันต์ห้าสีลอยวนเวียนปกป้องคุ้ม ณ ใจกลางจุดที่พายุพลังปราณโหมกระหน่ำนั้น ร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติอย่างเชื่องช้า ทว่าสง่างาม นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายหมู่ดาวด้วยด้ายเงิน เส้นผมสีดำสนิทราวกับรัตติกาลปล่อยยาวสยายถึงสะโพก ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ดวงตาคู่หงส์มองกวาดผ่านซากค่ายกลด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เซียนจื่อเวย... ผู้ปกครองหุบเขาหมื่นดารา และหนึ่งในผู้คุมกฎสูงสุดแห่งแดนเซียน บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลงทันที แม้แต่สายลมที่เคยพัดโชยก็คล้ายจะหยุดนิ่งเมื่อนางก้าวเข้ามาในอาณาเขตนี้ “หลี่มู่เหวิน” สุ้มเสียงของนางไพเราะราวกับเสียงพิณหยกกระทบกัน ทว่ามันกลับเย็นเยียบเสียจนสามารถแช่แข็งโลหิตในกายของมนุษย์ให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ในพริบตา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าการทำลาย ‘กระบี่อัคคีสวรรค์’ สร้างความเสียหายต่อสมดุลของสามภพเพียงใด หุบเขาหมื่นดาราแห่งนี้มิใช่สถานที่ที่คนไร้ซึ่งวิถีกระบี่เช่นเจ้าจะมาใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว” หลี่มู่เหวินไม่หลบสายตาคมคลาวนั้น เขายกมือขึ้นประสานคารวะตามธรรมเนียมจอมยุทธ์ ทว่าท่าทีมิได้มีความยำเกรงแม้แต่น้อย รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “คารวะท่านเซียนจื่อเวย... ข้าน้อยเพียงแต่คิดว่า ยุคสมัยที่มนุษย์ต้องก้มหัวให้ก้อนเหล็กไร้จิตวิญญาณที่เรียกว่า ‘กระบี่’ นั้น สมควรแก่เวลาที่จะต้องจบสิ้นลงเสียที” หลี่มู่เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ “วิถีกระบี่แท้จริงคืออะไรกันแน่? คือการฆ่าฟันเพื่อพิสูจน์ความเป็นใหญ่ หรือคือการทำลายล้างเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ? หากความสงบสุขของสามภพต้องแลกมาด้วยการสังเวยชีวิตผู้บริสุทธิ์นับล้านเพื่อหล่อเลี้ยงคมกระบี่เล่มเดียว ไฉนข้าจะไม่ทำลายมันเล่า?” เซียนจื่อเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย นางจ้องมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่แม้แต่นางเองก็ไม่อาจเข้าใจ ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา มีผู้คนมากมายที่หวาดกลัวนาง มีเซียนนับไม่ถ้วนที่ก้มกราบแทบเท้าเมื่อเผชิญหน้ากับพลังปราณหุบเขาหมื่นดาราของนาง ทว่าบุรุษผู้นี้... ไร้ซึ่งพลังปราณกระบี่ในร่างกาย แม้แต่จุดตันตียนของเขาก็ดูคล้ายจะว่างเปล่า ไร้ซึ่งการบำเพ็ญเพียรแบบดั้งเดิม ทว่าเขากลับสามารถใช้แผ่นกระดาษแผ่นเดียวและหมึกหยดเดียว ต่อต้านแรงกดดันระดับเซียนของนางได้อย่างน่าอัศจรรย์ “เจ้ามีความกล้าหาญไม่น้อย...” เซียนจื่อเวยกล่าวเสียงเย็น นางสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ คมกระบี่ล่องหนนับพันเล่มก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าหาหลี่มู่เหวินจากทุกทิศทุกทางราวกับห่าฝน “ทว่าความอวดดีนี้ จะต้องถูกชดใช้ด้วยการถูกจองจำในคุกอัคคีสวรรค์ชั่วนิรันดร์” ฉากการต่อสู้มิได้เริ่มจากการพุ่งเข้าประจันหน้าด้วยกำลัง หากแต่เป็นการปะทะกันระหว่าง “กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน” และ “สติปัญญาของมนุษย์” หลี่มู่เหวินไม่ขยับเขยื้อnกายแม้แต่ก้าวเดียว นิ้วเรียวยาวของเขาดีดออกไปกลางอากาศ แผ่นยันต์อักขระเจ็ดสิบสองแผ่นที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นศิลาพุ่งทะยานขึ้นมาราวกับฝูงมังกรทอง ประสานกันเป็น “ค่ายกลดาราผนึกสวรรค์” แสงสีทองสว่างวาบจนกลบรัศมีของแสงจันทร์ คมกระบี่ล่องหนนับพันเล่มเมื่อปะทะเข้ากับม่านอักขระกลับสะท้อนกลับไปในทิศทางเดิมราวกับกระทบเข้ากับกำแพงเหล็กไร้รูป! ตูม! แรงระเบิดจากการปะทะสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหุบเขาหมื่นดารา หมอกหนาทึบที่ปกคลุมมานับหมื่นปีถูกคลื่นพลังกวาดจนสลายหายไปในพริบตา เผยให้เห็นท้องยามราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ทว่าท่ามกลางละอองแสงที่โปรยปรายลงมา เซียนจื่อเวยกลับพบว่า... ปลายกระบี่ของนางถูกหยุดยั้งไว้ด้วยปลายนิ้วของหลี่มู่เหวิน ถูกต้อง... เขาใช้เพียงนิ้วเดียวแตะลงบนคมกระบี่ที่คมกริบที่สุดของนาง โดยไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย “ท่านเซียนจื่อเวย...” หลี่มู่เหวินกระซิบเบา ๆ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นอายจาง ๆ ของหมึกจีนและสนโบราณลอยเข้าจมูกของนาง “หัวใจที่ไร้ความรู้สึกของท่าน... แท้จริงแล้วมิได้เกิดจากคำสาปแห่งสวรรค์หรอ; แต่เป็นเพราะท่านแบกรับความรับผิดชอบที่หนักหนาเกินกว่าที่สตรีผู้หนึ่งจะแบกรับไหวต่างหากเล่า” ดวงตาของเซียนจื่อเวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดในแววตาคู่สวยเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี ไม่มีใคร... ไม่เคยมีใครมองทะลุผ่านเกราะกำบังอันเย็นชาของนางได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้มาก่อน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังหยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลาอันเปราะบางนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาถล่มก็ดังขึ้นจากเบื้องล่างของหุบเขา... พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวกลับมาหนתทึบยิ่งกว่าเดิม *“ฮ่าๆๆๆ... เซียนจื่อเวย! เจ้าชักช้าเกินไปแล้ว! หากเจ้าจัดการไอ้สวะนี่ไม่ได้ ข้าผู้นี้... ‘มารกระบี่โลหิต’ จะเป็นผู้สับร่างมันเป็นหมื่นชิ้นเอง!”* ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเลือดปรากฏขึ้นที่ปากทางหุบเขา พร้อมกับไอสังหารที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆกลายเป็นสีแดงฉาน และในวินาทีนั้นเอง ที่ดวงตาของหลี่มู่เหวินเหลือบไปเห็นเงาดำนับร้อยที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังมารกระบี่โลหิต — มันคือค่ายกลสะกดวิญญาณที่ถูกเตรียมไว้เพื่อทำลายหุบเขาหมื่นดาราโดยเฉพาะ! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในวิถีแห่งอักขระและกระบี่นี้นะครับ