หักกระบี่หันหาพู่กัน

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นศิลาแกร่ง เกิดเสียงกังวานใสราวดนตรีแห่งความตาย หลี่มู่เหวินมิได้กะพริบตา ปลายเรียวนิ้วของเขาที่เปื้อนคราบโลหิตกำลังลากผ่านคมเหล็กสีนิลกาฬของ "กระบี่วิญญาณโลหิต" อาวุธคู่กายที่ร่วมเป็นร่วมตายผ่านศึกนองเลือดมานับร้อยครา คมกระบี่เล่มนี้เคยปลิดชีพยอดฝีมือมานักต่อนัก เคยเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนดวงตะวันยังต้องหลบเร้น ทว่าในยามนี้ แววตาของบุรุษหนุ่มกลับปราศจากความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความสงบนิ่งราวน้ำในบึงลึกที่ไร้ระลอกคลื่น "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... มู่เหวิน" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวจับขั้วหัวใจดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง นางยืนอยู่ตรงนั้น บนผาชันที่รายล้อมด้วยหมอกหนาทึบของหุบเขาหมื่นดารา อาภรณ์สีม่วงเข้มสะบัดไหวตามแรงลมปราณอันรelentless (ดุดัน) ร่างระหงดั่งภาพวาดเซียนสลัก แม้ใบหน้างملก (งดงาม) นั้นจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับถูกพันธนาการด้วยคำสาปแห่งสวรรค์ที่ห้ามมิให้หัวใจรู้จักความรักและความอบอุ่น แต่ประกายในดวงตาคู่หงส์ที่มองตรงมายังเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยดั่งผิวน้ำยามต้องลม เซียนจื่อเวย ผู้ปกครองหุบเขาหมื่นดารา ผู้คนต่างกล่าวขานว่านางคือปีศาจน้ำแข็งผู้ไร้หัวใจ ทว่ามีเพียงหลี่มู่เหวินที่รู้ดีว่า ภายใต้ความเยือกเย็นนั้นซ่อนเร้นความห่วงใยที่ลึกซึ้งเพียงใด "วิถีกระบี่ไปได้ไกลที่สุดเพียงแค่การตัดศีรษะศัตรู จื่อเวย" หลี่มู่เหวินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่มั่นคงดั่งขุนเขา "แต่ยุทธภพนี้กว้างใหญ่เกินกว่าจะใช้คมเหล็กตัดสินถูกผิด ข้าเบื่อหน่ายการนองเลือดเต็มทีแล้ว" "แต่การละทิ้งกระบี่... เท่ากับการพิการตนเองในยุทธภพ" นางก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนเกล็ดน้ำค้างบนพื้นหญ้าแข็งตัว "เจ้าก็รู้ว่าสำนักกระบี่เมฆาไม่มีวันปล่อยเจ้าไป..." "ให้พวกมันมา" หลี่มู่เหวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งทระนงตน ทว่ามิใช่ความเย่อหยิ่งของจอมยุทธ์ผู้ใช้กำลัง แຕ່เป็นความมั่นใจของ "ผู้สร้างเกม" ที่ถือหมากเหนือกระดาน ฉับพลัน เขากำหนดจิตรวมลมปราณทั้งหมดเข้าที่ฝ่ามือขวา ปราณกระบี่อันเกรี้ยวกราดที่สะสมมาแรมปีระเบิดออกรอบทิศทางจนหินผารอบกายแตกร้าวเป็นรอยแยกนับพัน สายลมรอบตัวหมุนวนกลายเป็นพายุขนาดย่อม ทว่าเป้าหมายของพลังนี้มิใช่การโจมตีศัตรู แต่เป็นการทำลายตัวเอง *แกร๊ก!... เปรี้ยะ!* คมกระบี่วิญญาณโลหิตที่ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทาน เกิดรอยร้าวขึ้นอย่างน่ากลัว ก่อนจะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นเศษเหล็กนับไม่ถ้วนที่ร่วงหล่นลงสู่เหวนรกเบื้องล่าง การทำลายอาวุธวิญญาณคู่กายย่อมสร้างความเสียหายย้อนกลับมาสู่เส้นลมปราณของเจ้าของอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โลหิตสีสดพุ่งทะลักออกจากมุมปากของหลี่มู่เหวินทันที ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ทว่าแผ่นหลังยังคงตั้งตรงสง่างามราวกับสนทับศิลา เซียนจื่อเวยขมวดคิ้วมุ่น นางพุ่งตัวเข้ามาประคองร่างที่กำลังเซถลาของเขาไว้อย่างรวดเร็ว ฝ่ามือเรียวดั่งหยกขาวรีบส่งถ่ายลมปราณบริสุทธิ์เข้าสู่จุดชีพจรเพื่อระงับอาการบาดเจ็บ ความเย็นจากตัวนางปะทะเข้ากับความร้อนรุ่มจากธาตุไฟที่ตีกลับของเขา สร้างความรู้สึกปั่นป่วนแปลกประหลาด "เจ้าคนโง่..." เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย เป็นครั้งแรกในรอบร้อยปีที่สตรีผู้เยือกเย็นผู้นี้แสดงอารมณ์ที่เกินเลยออก It (ออก) มา "ทำไมต้องทำถึงเพียงนี้?" หลี่มู่เหวินเงยหน้าขึ้นสบตาคู่งามนั้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากที่เปื้อนเลือด มือข้างหนึ่งที่ยังพอมีแรง เอื้อมขึ้นไปแตะปลายพู่กันขนสัตว์สีทองอร่ามที่เหน็บอยู่ข้างเอว ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เขาเตรียมไว้แทนที่กระบี่ "เพราะข้าไม่ได้ต้องการเป็นแค่ผู้กำชัยในยุทธภพ..." ดวงตาคมกริบของเขาทอประกายล้ำลึกราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน "แต่ข้าต้องการเขียนกฎเกณฑ์ใหม่ของสวรรค์และแผ่นดินนี้... ด้วยปลายนิ้วของข้าเอง" บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ ลมหายใจของคนทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางหมอกหนา ทว่าในวินาทีนั้นเอง ท้องนภายามราตรีที่เคยปลอดโปร่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างไร้สาเหตุ เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งฝันร้าย เสียงคำรามกึกก้องจากห้วงมิติเบื้องบนดังสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธที่มนุษย์กล้าอาจหาญทำลายพันธนาการแห่งวิถีเซียน *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีทองเส้นมหึมาฟาดผ่าลงมาตรงหน้าผาที่พวกเขายืนอยู่ แรงกระแทกมหาศาลแผดเผาทุกสิ่งจนราบเป็นหน้ากลอง และในเศษเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาร่างนับร้อยในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นรายล้อมรอบตัวพวกเขาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ดังก้องกังวานมาจากหมู่เมฆเบื้องบน "หลี่มู่เหวิน... เจ้าคิดว่าทำลายกระบี่แล้วจะหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักเซียนสวรรค์ได้งั้นหรือ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีเซียนบทใหม่นี้นะครับ