กลิ่นเลือดและสายตาคู่คม

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงลอยอวลติดอยู่ปลายจมูกของรินลดา แม้ว่าร่างไร้วิญญาณบนโต๊ะชันสูตรจะถูกเคลื่อนย้ายออกไปหมดแล้ว ห้องปฏิบัติการนิติวิทยาศาสตร์ยามค่ำคืนเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำดังสะท้อนก้อง หญิงสาวในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดทอดถอนหายใจยาว ปลายนิ้วเรียวสวยถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปาดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากกรอบหน้าผากเนียน นี่คือค่ำคืนแรกของการย้ายเข้ามาประจำการในทีมสืบสวนพิเศษ หน่วยงานลับที่ขึ้นตรงต่อเบื้องบนและขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อน เด็ดขาด และไร้ความปรานี และเธอก็รู้ดีว่า การก้าวขาเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อต้อนรับดอกไม้สวยงาม แต่มีไว้เพื่อเผชิญหน้ากับคมมีดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูห้องกระจก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนเปลือยเป็นจังหวะเนิบนาบแต่น่าเกรงขาม รินลดาไม่ต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าใครกำลังก้าวเข้ามา เพราะบรรยากาศรอบตัวที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกแบบนี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ ร.ต.อ.คณิน... สารวัตรหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในหน่วยสืบสวนนี้ "คุณมาช้าไปสามนาที รินลดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และติดจะเย้ยหยันนิดๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะ รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมกริบที่ราวกับสัตว์ป่ากำลังจดจ้องเหยื่อ คณินยืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยบ่งบอกถึงการทำงานข้ามวันข้ามคืน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่ไม่ได้มองว่าเธอเป็น "ผู้ร่วมงาน" แต่มันคือสายตาที่กำลังประเมินคุณค่าของชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์บนโต๊ะผ่าตัด "ฉันกำลังตรวจสอบหลักฐานชิ้นสุดท้ายอย่างละเอียดค่ะ ผู้กอง" รินลดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร่งขึ้นทุกทีเมื่อเขาขยับกายเข้าใกล้ "หลักฐานเหรอ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วชนิดที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายอันตรายโชยเข้าปะทะจมูกจนรินลดาต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะสแตนเลสเย็นเฉียบเสียแล้ว คณินไม่ปล่อยให้เธอมีช่องว่าง เขาใช้มือหนาทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะไว้ กักขร่างบอบบางของเธอไว้ตรงกลางวงแขน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณข้างแก้มสาง รินลดาเกร็งตัวแน่น สติสัมปชัญญะประท้วงให้ผลักเขาออกไป แต่ความตึงเครียดและกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านระหว่างกันกลับตรึงร่างเธอไว้ราวกับถูกสะกด "คุณคิดว่าที่นี่คือห้องแลนด์มหาวิทยาลัยที่คุณเรียนจบมาหรือไง รินลดา?" คณินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนน่าขนลุก "ที่นี่ไม่มีทฤษฎีสวยหรู ไม่มีเกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ มีแต่ความตาย ความเน่าเฟะ และฆาตกรที่พร้อมจะฉีกกระชากพวกเราเป็นชิ้นๆ... และถ้าคุณยังทำตัวอวดดี คิดจะลุยเดี่ยวอีกครั้งเหมือนเมื่อเย็นนี้ ผมนี่แหละจะเป็นคนจัดการคุณด้วยตัวเอง" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธผสมผสานกับความวับวามบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอก เธอเงยหน้าสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ฉันไม่ใช่เด็กฝึกงานนะคะ ผู้กองคณิน และฉันก็รู้หน้าที่ของตัวเองดี ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสั่งสอนว่าควรทำตัวอย่างไร" เธอกัดฟันพูดทีละคำ ช้อนสายตาขึ้นท้าทายคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาคมกริบของคณินหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้โกรธกับคำพูดอวดดีนั้น กลับกัน... แววตาของเขากลับลุกโชนด้วยประกายไฟปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม "ปากเก่งนักนะ..." คณินพึมพำเสียงพร่า มือข้างหนึ่งละจากขอบโต๊ะ เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ รินลดาหายใจติดขัด สมองขาวโพลนเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวจากปลายนิ้วของเขาแผดเผาผิวเนื้อจนร้อนผ่าว "ปล่อยนะคะ..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีก จนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับกลีบปากอิ่มของเธอ "ถ้าผมไม่ปล่อย... คุณจะทำไมล่ะ หืม?" คณินกระซิบชิดริมฝีปาก รสชาติของความท้าทายและอำนาจครอบงำหลอมรวมกันอยู่ในลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บนเรียวปากของเธอ เขากดน้ำหนักมือที่คางแน่นขึ้นเล็กน้อยบังคับให้เธอเผยริมฝีปากออก ก่อนจะฉวยโอกาสก้มลงปิดเรียวปากนุ่มด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองตื้อ ริมฝีปากอุ่นจัดบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ ความดุดัน และความต้องการอันดิบเถื่อนทำให้เธอแทบหลอมละลายคาอ้อมอก มือบางที่พยายามจะดันแผงอกกว้างออกไปในตอนแรกค่อยๆ หมดแรงลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เธอพยายามซ่อนไว้ให้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับซาตานในร่างมนุษย์ผู้นี้ ในวินาทีที่รินลดาเริ่มคล้อยตามและยอมพ่ายแพ้ให้กับรสจูบอันเร่าร้อนนั้นเอง เสียงวิทยุสื่อสารฉุกเฉินบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศตึงเครียดทำลายความเงียบงัน *ซ่า... แย้มสัญญาณด่วน! ทีม Bravo รายงานเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องรายใหม่... จุดเกิดเหตุคือห้องพักวีไอพีของโรงแรมม่านรูดย่านใจกลางเมือง และสภาพศพ... มีร่องรอยสัญลักษณ์ประหลาดที่เหมือนกับคดีเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน!* คณินผละริมฝีปากออกจากเรียวปากบวมเจ่อของหญิงสาวอย่างช้าๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าแดงก่ำและหอบสะั่นของรินลดานิ่งนาน ราวกับกำลังพิจารณาว่าควรจะจัดการกับแม่แมวพยศคนนี้อย่างไรดี มุมปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินลดาเย็นเฉียบ "เกมเริ่มแล้ว... ตามผมมา ถ้าไม่อยากตายคาเตียงก่อนจะได้สืบความจริง" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางสู่ห้วงเสน่หาอันมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ