ของขวัญจากจวนแม่ทัพ

"ถ้าท่านแม่ทัพผู้นั้นส่งของเล่นไร้สาระมาให้ข้าอีกเป็นวันที่เจ็ด ข้าจะเอาสมุนไพรสลายกระดูกไปโรยรอบจวนของเขาให้เกลี้ยง!" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของเรือนโอสถ เซี่ยจื่อเวยตวัดพู่กันในมือลงบนกระดาษสาด้วยความเร็วและรุนแรงจนน้ำหมึกกระเซ็นเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ นางปรายตามองห่อผ้าแพรสีแดงสดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสายตารังเกียจราวกับมันเป็นงูพิษตัวหนึ่ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรก... ตลอดหกวันที่ผ่านมา จวนแม่ทัพหลี่จะต้องส่ง "ของกำนัลประหลาด" มาให้หมอพิษเช่นนางอย่างตรงเวลาทุกเช้าตรู่ วันแรกเป็นกรงนกหยกสลักลายวิจิตรบรรจงแต่ไร้นก วันที่สองเป็นตำราพิษโบราณที่หน้ากระดาษถูกฉีกขาดครึ่งหนึ่งอย่างจงใจ วันที่สามคือปิ่นปักผมหยกเนื้อดีที่มีรอยบิ่นตรงปลาย วันที่สี่และห้าคือตุ๊กตาดินเผาหน้าตาบูดบึ้งคล้ายคนบางคนไม่มีผิดเพี้ยน และเมื่อวานนี้... คือมีดสั้นอาบยาพิษที่ไร้ซึ่งประโยชน์อันใดนอกจากความกวนประสาท และวันนี้ ของชิ้นที่เจ็ดก็มาถึงมือนาฃอย่างตรงเวลา "คุณหนูใจเย็นก่อนเถอะเจ้าค่ะ บ่าวว่า... ท่านแม่ทัพอาจจะแค่อยาก..." เสี่ยวชุ่ย สาวใช้ประจำตัวก้าวเข้ามาพร้อมถาดน้ำชา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกสายตาดุจคมมีดของเจ้านายตวัดกลับมา "อยากอะไร? อยากกวนประสาทข้าให้ประสาทกินหรือไง!" จื่อเวยแค่นหัวเราะในลำคอ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อแถบกว้างแล้วเดินตรงไปยังห่อผ้าสีแดงนั้น นิ้วเรียวยาวแกะปมเชือกออกอย่างไม่ไยดี สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้นางต้องสูดลมหายใจเข้าลึก มันไม่ใช่ของมีค่า... แต่มันคือ "รากบัวหิมะเก้าภพ" สมุนไพรหายากระดับตำนานที่ขึ้นชื่อว่าเติบโตบนหน้าผาสูงชันและมีไอพิษหนาแน่นที่สุด บาดแผลระดับไหนหากได้รากบัวนี้รักษา ย่อมหายเป็นปลิดทิ้งภายในชั่วข้ามคืน แต่ที่น่าโมโหที่สุดคือ บนกล่องไม้จันทน์ที่รองรับรากบัวนั้น มีลายมือตวัดหวัดอันทรงพลังแต่คุ้นตาเขียนไว้สั้นๆ ว่า— *'เก็บรักษาชีวิตเจ้าไว้ให้ดี คืนจันทร์ดับนี้ข้าจะไปทวงหนี้'*. คำเตือนนั้น... ช่างตรงกับข่าวกรองที่นางเพิ่งได้รับมาเมื่อคืนไม่ผิดเพี้ยน! *‘เป้าหมายของพวกมัน... คือการลักพาตัว 'หมอพิษเซี่ย' ไปบูชายانลับในคืนจันทร์ดับนี้พ่ะย่ะค่ะ!’* คำพูดของสายลับตระกูลหลี่เมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท หลี่จวินเหยาผู้เย็นชานั่นรู้เรื่องนี้ก่อนนางได้อย่างไร? หรือว่าเขาเป็นคนส่งข่าวนี้เพื่อปั่นหัวนางเล่น? แต่สมุนไพรล้ำค่าชิ้นนี้กลับเป็นของจริงที่ต่อให้มีเงินทองท่วมหัวก็หาซื้อไม่ได้ ราวกับเขากำลังบอกเป็นนัยว่า *‘ข้าไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องตัวเจ้าทั้งนั้น’* ความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นพล่านขึ้นมาที่พวงแก้มโดยไม่ได้รับเชิญ จื่อเวยเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ นางเกลียดนัก... เกลียดท่าทีราวกับเจ้าชีวิตที่คอยบงการความรู้สึกคนอื่นของชายผู้นั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด นางตวัดมือปิดฝากล่องไม้เสียงดังสนั่น "คุณหนูเจ้าคะ... แบบนี้หมายความว่า คืนนี้ที่จันทร์ดับ ท่านแม่ทัพจะมาที่นี่จริงๆ หรือเจ้าคะ?" เสี่ยวชุ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น "มาก็ดีส้า! ข้าจะได้ต้อนรับเขาด้วยผงสลายวิญญาณสูตรใหม่ล่าสุด!" จื่อเวยกัดฟันกรอด ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมนี้กับนักนัก ข้าก็จะจัดชุดใหญ่ให้สมเกียรติท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรเสียหน่อย!" ทว่า ในขณะที่นางกำลังวางแผนจะปรุงยาพิษชนิดใดมาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญในยามวิกาล บรรยากาศรอบกายกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ลมพัดกรรโชกแรงผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ กลิ่นอายความเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งที่ทาบทับลงมาบนผนังห้อง เร็วกว่าความคิด มือเรียวของจื่อเวยซัดเข็มพิษซ่อนรูปออกไปในทิศทางของเงาร่างนั้นทันที! *ฉึบ!* เข็มเงินสามเล่มปักลงบนกรอบหน้าต่างอย่างแม่นยำ แต่มันกลับว่างเปล่า... ไม่มีแม้แต่เงาของคน ทว่ากลับมีเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaดังขึ้นข้างใบหูของนาง จนขนลุกชันไปทั่วร่าง "ฝีมือรวดเร็วขึ้นนี่... แต่ความใจร้อนของเจ้า ยังใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอกนะ หมอพิษเซี่ย" กลิ่นอายบุรุษอบอวลอยู่รอบตัว ความอบอุ่นจากแผ่นอกแกร่งแนบชิดอยู่ทางด้านหลังโดยที่นางยังไม่ทันได้ตั้งตัว จื่อเวยเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ นางพยายามจะพลิกตัวกลับไปสะบัดยาพิษใส่ แต่ข้อมือทั้งสองข้างกลับถูกรวบเอาไว้ด้วยมือใหญ่ที่แข็งแรงรากคีมเหล็กเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยข้าวนะ! หลี่จวินเหยา เจ้าคนฉวยโอกาส!" นางหวีดร้องเสียงหลง ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโกรธและ... ความตื่นตระหนกที่ควบคุมไม่ได้ หลี่จวินเหยาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ปลายคางได้รูปเกยลงบนลาดไหล่บอบบาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนนางสะท้านเฮือก สัมผัสแนบชิดนี้ร้อนรุ่มเสียยิ่งกว่าเปลวเพลิง ทำเอาสติที่เคยสุขุมของหมอพิษสาวกระเจิงไปหมดสิ้น "ข้าส่งของขวัญมาให้ตั้งเจ็ดวัน เหตุใดเจ้าจึงตอบแทนข้าด้วยเข็มพิษเล่มนี้เล่า?" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหใบหู น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่หาได้ยากยิ่งจากแม่ทัพผู้เย็นชา "ของขวัญบ้าบออะไรของเจ้า! ไสหัวออกไปจากเรือนของข้าเดี๋ยวนี้!" นางดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งแนบชิดติดกับแผ่นอกแกร่งของเขามากขึ้นไปอีก จนแทบจะหลอมละลายรวมกันเป็นร่างเดียว "ถ้าข้าไสหัวไป... ใครจะปกป้องเจ้าจากพวกเดรัจฉานที่จ้องจะลักพาตัวเจ้าในคืนนี้ล่ะ?" หลี่จวินเหยาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่น้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นจริงจังและเย็นเยียบขึ้นมาทันที "จำคำข้าไว้ให้ดี... คืนนี้ ไม่ว่าใครหน้าไหนที่กล้าก้าวเข้ามาในอาณาเขตของจ้าวนครใต้ แค่ปลายเล็บของมัน... ข้าก็จะตัดทิ้งไม่ให้เหลือแม้แต่ซาก!" คำพูดราบเรียบแต่เด็ดขาดนั้นทรงพลังราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจ จื่อเวยชะงักงัน นางเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ก้มลงมองมาพอดี ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น เคมีร้อนแรงพุ่งพล่านจนอากาศรอบกายแทบจะลุกเป็นไฟ ในจังหวะที่หัวใจของนางเต้นรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก และริมฝีปากหยักลึกของเขากำลังโน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ จนเกือบจะชิดติดกับกลีบปากของนางนั้นเอง— *ปัง!* ประตูเรือนโอสถถูกถีบเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความตกใจของเสี่ยวชุ่ยที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณหนูเจ้าคะ! แย่แล้ว! พวกมัน... พวกมันมาเร็วกว่ากำหนด! คนนับร้อยกำลังบุกเข้ามาล้อมเรือนของเราแล้วเจ้าค่ะ!" ดวงตาของหลี่จวินเหยาหรี่แคบลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงดุจพายุหิมะ เขายังคงโอบเอวบางของจื่อเวยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างชักกระบี่ประจำกายออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบกันดังวาววับท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา แม่ทัพหนุ่มก้มลงกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังหัวใจกระตุกวาบ "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรีบมาตายเร็วกว่าที่คิดนะ หึ" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" เสมอนะคะ!