พายุที่กำลังก่อตัว

"หมากตานี้... เดินลึกซึ้งเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของหลี่เฟยหลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงลับ ณ สำนักกระบี่เมฆาทมิฬ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังคีบหมากสีดำเตรียมวางลงบนกระดานหยกขาว ทว่าเบื้องหน้าของเขากลับไม่ใช่คู่แข่งทางการเมือง หากแต่เป็นแผ่นยันต์อักขระนับร้อยที่กำลังสั่นระริก ปล่อยไอสีครามแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเส้นด้ายที่ถูกดึงจนถึงขีดสุด ยุทธภพในยามนี้หาได้สงบสุขดังเช่นเปลือกนอกที่ผู้คนต่างหลอกลวงกัน ข่าวลือเรื่องการหายตัวไปของผูอาวุโสสูงสุดแห่งสามสำนักใหญ่กระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง พายุแห่งความขัดแย้งกำลังก่อตัวขึ้นจากความโลภและอำนาจที่ไร้ก้นบึ้ง ไป๋หลินเซียนยืนสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานแกะสลัก นางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนผู้ไร้มลทิน เรือนผมดำขลับทิ้งตัวยาวคลอเคลียแผ่นหลังบอบบาง ทว่าแววตาคู่คมกลับทอดมองออกไปเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกจากร่างของนางโดยไม่รู้ตัว สะท้อนถึงจิตใจที่กำลังเผชิญกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ "เจ้าสำนักเหลียนกำลังเดินหมากด้วยเลือด" เสียงหวานใสแต่เย็นชาเอ่ยขึ้นราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาว นางปรายตามองชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายและแววตาสงบนิ่งราวกับห้วงมหรรณพ "พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ความเป็นใหญ่ในยุทธภพ... แต่พวกมันต้องการทำลายรากฐานแห่งเต๋าที่บรรพชนสั่งสมมานับพันปี" หลี่เฟยหลงวางหมากสีดำลงบนกระดาน เสียงกระทบดัง *คลิก* ก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของสายฟ้าในคืนฤดูร้อน อักขระบนกระดานพลันเรืองแสงวาบ แปลงสภาพเป็นค่ายกลคุ้ม "ความโลภเป็นโรคเรื้อรังที่ยารักษาใดในโลกหล้าก็ไม่อาจเยียวยา" หลี่เฟยหลงเงยหน้าขึ้นสบตากอบกุมความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของนางเซียนผู้นี้ มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและทะนงตนในวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ "ยิ่งพวกมันดิ้นรนมากเท่าไหร่ ค่ายกลที่ข้าปักไว้ทั่วดินแดนรกร้างก็จะยิ่งรัดกุมมากขึ้นเท่านั้น... ปล่อยให้พวกมันพากันวิ่งเต้นไปเถอะ ยิ่งสูงย่อมยิ่งหนาวเหน็บ" ไป๋หลินเซียนเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามานานนับร้อยปี นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โค2กายลงนั่งฝั่งตรงข้าม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ลอยละล่องปะปนกับกลิ่นอายปราณกระบี่อันล้ำลึก "ท่านมั่นใจเพียงนี้เชียวหรือ... ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มีแค่สำนักกระบี่เมฆาทมิฬ แต่ยังมีหุบเขาโลหิตโลกันตร์ที่ฝึกวิชาสายมารกลืนกินวิญญาณ พลังของพวกมันในยามนี้เติบโตจนน่ากลัว" นางเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี ลึกๆ แล้ว นางไม่อาจทนเห็นบุรุษผู้นี้ต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง "มารหรือเซียน... ในท้ายที่สุดก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ดิ้นรนอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน" หลี่เฟยหลงเอื้อมมือไปกุมมือเรียอบางของนางไว้สัมผัสที่เย็นเยียบพลันอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด "หลินเซียน... เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่?" ดวงตากลมโตคู่สวยไหววับชั่วขณะ นางพยักหน้ารับเบาๆ แทนคำตอบ ความรู้สึกที่อัดอั้นในใจคลายลงครึ่งหนึ่ง การได้อยู่เคียงข้างบุรุษผู้นี้ ทำให้ความหวาดกลัวต่อพายุที่กำลังโหมกระหน่ำกลายเป็นเพียงความท้าทายเล็กๆ น้อยๆ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมคนทั้งสอง บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนแปรเป็นอึดอัดจนหายใจไม่ออก! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศทางของประตูค่ายกลนอกสำนัก แรงกระแทกมหาศาลทำให้ตัวตำหนักสั่นสะเทือน ควันสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าย้อมเมฆขาวให้กลายเป็นสีเลือดในพริบตา ศิษย์สำนักกระบี่เมฆาทมิฬส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังแว่วมาตามสายลม ไป๋หลินเซียนผุดลุกขึ้นยืนทันที กระบี่ประจำกายในฝักสั่นระริกส่งเสียงร้องคำรามดังก้อง ไอสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างนางราวกับเทพธิดาสงคราม "พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้..." หลี่เฟยหลงยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขายังคงมองกระดานหมากเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบฉายประกายประหลาด รอยยิ้มมุมปากลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม "ไม่เร็วเกินไปหรอก..." หลี่เฟยหลงลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายเสื้อสะบัดตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย มือหนายื่นออกไปคว้าด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ที่วางพาดอยู่บนโต๊ะ "เพราะข้า... รอเวลานี้มานานพอสมควรแล้วเช่นกัน" ก่อนที่ไป๋หลินเซียนจะทันได้กล่าวสิ่งใด ประตูห้องโถงก็ถูกกระแทกจนพังทลายเป็นเสี่ยงๆ ร่างของผู้อาวุโสฝ่ายนอกคนหนึ่งพุ่งกระเด็นเข้ามานอนแน่นิ่งอยู่แทบเท้า กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พร้อมกันนั้น เงาร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามาท่ามกลางกลุ่มควัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ และกลิ่นอายปราณมารระดับกำเนิดวิญญาณขั้นสมบูรณ์ที่กดทับลงมาจนอากาศแทบแข็งตัว— ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ