เรียกพบด่วน

"ถ้าคุณคิดว่าการตะคอกใส่หน้าจะทำให้ดิฉันลดระดับความฉลาดลงได้ละก็... คุณเข้าใจผิดถนัดค่ะ ท่านซีอีโอ" รินรดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่องเสียงดัง ‘ปัง’ จนกรอบรูปบนโต๊ะราคาแพงของภาคินสั่นไหว เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้สายตาคมกริบของคนตรงหน้าจะราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนเธอให้ขาดเป็นชิ้นๆ ก็ตาม ภาคินละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังนุ่มด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายเกินไปสำหรับสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะเนิบนาบชวนให้ประสาทเสีย "ผมไม่เคยต้องการให้คุณฉลาดน้อยลง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบเรื่อย แต่ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "ผมแค่ต้องการให้คุณเลิกทำตัวเป็นจุดศูนย์กลางของปัญหา เพราะทุกครั้งที่คุณก้าวขาออกจากห้องแล็บ โลกของผมมักจะพังไม่เป็นท่า" "โลกของคุณหรือโลกของผลกำไรคะ?" เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สบตากับเขาด้วยความท้าทาย "ถ้างานวิจัยของดิฉันมันไม่มีค่าพอ คุณก็แค่ฉีกมันทิ้งเสียตั้งแต่วันแรก อย่ามาทำท่าหวงก้างแบบนี้ ทั้งที่คุณเองไม่ใช่หรือคะที่ดึงดิฉันเข้ามาในโซนอันตรายของคุณเอง" ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟในห้องทำงานจนมืดมิด เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นชาประจำตัวแผ่ซ่านจนคนฟังต้องกลั้นหายใจ ร่างสูงก้มลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ "คุณคิดว่าการที่ผมเก็บคุณไว้ใกล้ตัวเป็นเพราะงานวิจัยอย่างนั้นเหรอ?" เขาเว้นจังหวะ เสียงกระซิบพร่าเลือนข้างใบหูเธอ "คุณมันก็แค่ตัวแปรที่คุมยากที่สุดในสมการของผม... และผมเกลียดการสูญเสียการควบคุมที่สุด" "งั้นก็ปล่อยดิฉันไปสิคะ" รินรดาเชิดหน้าตอบโต้ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมาจากอก "ถ้าการควบคุมมันยากนัก ก็หาตัวแปรใหม่ที่เชื่องช้าและโง่เขลาตามที่คุณต้องการเถอะค่ะ ดิฉันไม่ใช่เครื่องจักรที่ต้องรับคำสั่งคุณตลอดเวลา!" "อย่าท้าทายผม..." ภาคินก้าวเข้ามาชิดจนหลังของเธอชนกับผนังห้อง มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ไม่ใช่ความรุนแรงแต่เป็นความนิ่งที่ไร้ทางหนี "คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าใครที่ช่วยคุณไว้จากคดีเมื่อคืน? ถ้าไม่มีผม ตอนนี้คุณคงนั่งนับวันรอในคุก แทนที่จะมามีปากเสียงกับผมอยู่ในห้องนี้" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีรัตติกาลของเขา "การที่คุณช่วย... ไม่ได้แปลว่าคุณมีสิทธิ์เหนือชีวิตของดิฉัน ภาคิน ความเมตตาของคุณมันราคาแพงเกินไป ดิฉันจ่ายไม่ไหว และที่สำคัญที่สุด... ดิฉันไม่เคยขอร้องให้คุณช่วย" "งั้นเหรอ?" ภาคินโน้มตัวลงมาอีกจนริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะขมับของเธอ "คุณเก่งแต่ปากแบบนี้เสมอ แต่รอดูเถอะ... พรุ่งนี้คุณจะรู้ว่าการเป็นหนี้บุญคุณคนอย่างผมน่ะ มันไม่มีทางจบลงแค่คำว่าขอบคุณ" จังหวะที่มือของภาคินกำลังจะเลื่อนขึ้นมาเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตากัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังเดือดพล่าน ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตคั่นกลาง "เข้ามา" ภาคินตวาดลั่น เสียงของเขากลับมาราบเรียบและเย็นชาดั่งก้อนน้ำแข็งในชั่วพริบตา ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับเลขาส่วนตัวที่หน้าตาตื่นตระหนก เธอเดินเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือด้วยสีหน้ากังวลสุดขีด "ท่านประธานคะ... ทางตำรวจขอเข้าพบด่วนค่ะ พวกเขาบอกว่ามีหลักฐานชิ้นใหม่ที่เชื่อมโยงถึงคุณ... และคุณรินรดาค่ะ" ภาคินหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยร่องรอยของความไม่พอใจที่ซ่อนไม่มิด เขาคว้ามือของเธออีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นการบีบที่แน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ "ดูเหมือนว่าปัญหามันจะวิ่งเข้าหาเราเร็วกว่าที่คิดนะ... คุณรินรดา" รินรดามองออกไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมาสบตาภาคินที่กำลังมองเธอด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ เธอรู้ดีว่าเรื่องที่กำลังจะตามมานี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ และ 'เซฟโซน' ที่เขาเคยสร้างไว้ให้เธอกำลังจะพังทลายลงในไม่กี่นาทีข้างหน้านี้อย่างแน่นอน "ถ้ามันจะพัง..." เธอพึมพำขณะที่เขาลากให้เธอเดินตามออกไป "ดิฉันก็อยากรู้นักว่า คนที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างคุณ จะรักษาหน้ากากความเยือกเย็นนี้ไว้ได้นานแค่ไหน" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งข้อหาที่ดังทะลุประตูไม้เข้ามา รินรดารู้สึกถึงแรงบีบที่ข้อมือของชายตรงหน้า... ภาคินหยุดยืนนิ่ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน แล้วเขาก็ขยับริมฝีปากกระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ถ้าจะตาย... ก็ต้องตายด้วยกันครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามบทนี้ไปด้วยความระทึกใจนะคะ หวังว่าความสัมพันธ์แบบ 'หนามยอกเอาหนามบ่ง' ของทั้งคู่จะทำให้ทุกท่านวางไม่ลงค่ะ!