เลือดที่แลกด้วยความรัก

เสียงกรีดร้องของเบรกที่ดังลั่นประสานกับแรงปะทะของเหล็กกล้าที่บดขยี้กันจนเกิดเป็นประกายไฟในยามค่ำคืนนั้น ดูเหมือนจะกลายเป็นเสียงดนตรีประกอบที่ชวนให้หัวใจหยุดเต้น ร่างของอคินทร์ที่เพิ่งจะพุ่งตัวเข้ามาผลักรินรดาให้พ้นวิถีของรถสปอร์ตคันหรูที่เมษาเป็นคนขับด้วยความโกรธแค้นนั้น กระเด็นไปกองอยู่บนพื้นถนนอย่างน่าเวทนา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ภาพของชายผู้เคยเย็นชาและไร้หัวใจ บัดนี้กำลังนอนจมกองเลือดที่เริ่มซึมออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตราคาแพงจนกลายเป็นสีแดงฉาน “อคินทร์!” เสียงเรียกของเธอสั่นเครือจนแทบจำเสียงตัวเองไม่ได้ รินรดาทรุดตัวลงข้างกายเขาอย่างไม่คิดชีวิต มือบางที่สั่นเทาพยายามจะแตะต้องตัวเขา แต่ก็ไม่กล้าพอเพราะกลัวว่าสัมผัสของเธอจะทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าเดิม “อย่า... อย่าเป็นอะไรนะ” หยาดน้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บมาตลอดนับตั้งแต่หย่าร้าง พรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก มันร่วงหล่นลงบนใบหน้าซีดเผือดของชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเทิดทูนและมอบหัวใจให้หมดทั้งดวง อคินทร์กระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนง บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความรู้สึกที่เขากดทับไว้มานานแสนนาน “ริน... เธอ... ปลอดภัย... ก็ดีแล้ว” เสียงของเขาขาดห้วง ลมหายใจรวยรินจนน่าใจหาย รินรดาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เธอใช้มือพยายามห้ามเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดจากบาดแผลที่สีข้าง “ทำไมต้องทำแบบนี้! ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณมาช่วย! ฉันไม่ต้องการให้คุณมาตายแทน!” “แต่ผมต้องการ... ถ้าชีวิตผมแลกกับความปลอดภัยของเธอ... มันก็คุ้มค่า... ริน” ในจังหวะที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา เมษาที่เพิ่งก้าวลงจากรถด้วยท่าทีตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่สะท้อนอยู่ในดวงตา เธอไม่ได้เดินเข้ามาดูด้วยความห่วงใย แต่กลับยืนกอดอก มองดูความรักที่รินรดาแสดงออกมาด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียน “หึ น่าสมเพชจริงๆ สองคนนี้” เมษาแค่นยิ้ม “นี่เหรอคนที่จะปกป้องเธอ รินรดา? เห็นไหมล่ะว่าสุดท้ายอคินทร์ก็ทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองมาตายเพราะความสงสาร... หรือเพราะความรักงมงายกันแน่!” รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองเมษาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชนอยู่ในอก “เธอทำอะไรลงไปเมษา! เธอเกือบฆ่าเขา!” “ฉันแค่จะสั่งสอนคนที่พยายามจะมาขวางทางฉันต่างหาก แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะเข้าข้างคนดีเกินไปหน่อยนะ” เมษายักไหล่ มองดูอคินทร์ที่เริ่มหมดสติไป “แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อเขาอยากปกป้องเธอนัก ก็ปล่อยให้เขาตายไปพร้อมกับความลับที่เธอยังไม่ได้บอกเขาเถอะ... เรื่องที่ไอ้เด็กนั่นน่ะ... ไม่ใช่ลูกของอคินทร์คนเดียว แต่เป็นสายเลือดที่เขาไม่มีวันได้เห็นหน้าอีกแล้วถ้าเขาตายวันนี้!” คำพูดของเมษาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของรินรดา หัวใจของเธอแทบจะแหลกสลายในวินาทีนั้น ความลับเรื่องน้องมินท์ที่เธอพยายามปกป้องไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยในสถานการณ์ที่โหดร้ายที่สุด “หุบปากนะ!” รินรดากรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด ก่อนจะหันไปเรียกสติอคินทร์ที่เริ่มปรือตาลง “อคินทร์! ห้ามหลับนะ! คุณต้องตื่นมาฟังฉัน! คุณต้องรู้ความจริงทั้งหมดก่อน... ถ้าคุณตายไปตอนนี้ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ!” อคินทร์พยายามฝืนลืมตาขึ้นอีกครั้ง มือหยาบกร้านที่ชุ่มไปด้วยเลือดคว้ามือของรินรดาไว้แน่น “ความ... ความลับอะไร... ริน... บอกผม... มา...” ในขณะที่เสียงไซเรนของรถพยาบาลเริ่มดังใกล้เข้ามาท่ามกลางความมืดมิด ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ริมถนนก็ก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนภายใต้แสงไฟของรถพยาบาลที่สาดส่องเข้ามา มินท์... ลูกชายตัวน้อยของรินรดายืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวและไร้เดียงสา ในมือเล็กๆ ของเด็กน้อยถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะถูกเปิดออกแล้วบางส่วน “แม่ครับ...” เสียงเล็กๆ ของมินท์ดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของรินรดาและเมษา “พี่คนนี้... คือพ่อของมินท์ใช่ไหมครับ? คนที่แม่บอกว่า... ตายไปแล้ว” คำถามจากปากเด็กน้อยพุ่งเข้าปะทะอกของอคินทร์ราวกับสายฟ้าฟาดในวันที่ไร้เมฆ เขาเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้าของเด็กชายที่ถอดแบบมาจากเขาประหนึ่งกระจกเงา ทุกอย่างที่เขาเคยสงสัย ทุกความเย็นชาที่เขามอบให้เธอ บัดนี้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเขาจนแหลกละเอียด ความจริงที่เขาเฝ้าตามหาตลอดหลายปีมานี้... มันอยู่ที่นี่... อยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับเลือดที่กำลังไหลออกจากร่างไปพร้อมกับวิญญาณที่เกือบจะแตกสลาย! เมฆหมอกสีชมพูขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ