เปิดตัวโปรเจกต์นรก

"ถ้าฉันเห็นเหล็กเส้นขนาดนี้ถูกใช้ในโครงสร้างรับน้ำหนักอีกครั้งเดียว ทางเลือกเดียวที่คุณจะมีเหลืออยู่ ก็คือการไปยืนถือป้ายประณามตัวเองหน้าสำนักงานเขต พร้อมกับใบประกอบวิชาชีพที่ถูกฉีกทิ้งต่อหน้าสื่อมวลชนค่ะ" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้ดัง แต่อัดแน่นไปด้วยกระแสความเย็นยะเยือกจนผู้รับฟังถึงกับหน้าซีดเผือด เธอยืนกอดอกในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูป ปลายรองเท้าส้นสูงแตะลงบนพื้นคอนกรีตดิบอย่างมั่นคง สายตาคู่คมกวาดมองแปลนโครงสร้างในมือสลับกับเสาต้นที่สามของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองด้วยความหงุดหงิดระคนรังเกียจ นี่คือโปรเจกต์ 'The Lumina' มูลค่าหลายหมื่นล้านที่เธอทุ่มเทออกแบบมานานนับปี แต่วันนี้กลับเกือบพังพินาศด้วยน้ำมือของผู้รับเหมามักง่ายที่กล้าลดสเปกวัสดุเพื่อกินส่วนต่าง "แต่วิศวกรคุมงานบอกว่า..." ผู้รับเหมาหนุ่มใหญ่พยายามอ้าปากแก้ตัว เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผม "วิศวกรของคุณไม่ได้เป็นคนเซ็นชื่อรับผิดชอบความปลอดภัยบนแบบร่างนี้ รินรดา คีตภัทร เป็นคนเซ็นค่ะ" เธอแทรกขึ้นทันควันด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "ถ้าตึกนี้ถล่มลงมาเพราะความโลภของคุณ คนแรกที่จะลากคุณเข้าคุกและฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจนไม่เหลือแม้แต่กางเกงใส่ ก็คือฉันจำไว้ซะ!" กระดาษแบบแปลนถูกสะบัดคืนใส่อกอีกฝ่ายอย่างแรงจนเจ้าตัวสะดุ้งโหย่ง รินรดาหมุนตัวกลับด้วยความหงุดหงิด เธอสมาทานคติพจน์ในการทำงานมาตลอดชีวิตว่า 'ความเนี๊ยบคือเกราะป้องกันความตาย' และเธอไม่มีวันยอมให้เศษสวะหน้าไหนมาทำลายผลงานชิ้นเอกของตัวเองเป็นอันขาด เสียงปรบมือช้าๆ แผ่วเบา แต่กลับดังสะท้อนก้องกังวานท่ามกลางเสียงเครื่องจักรในไซต์งานดังขึ้นจากด้านหลัง "เฉียบขาด สมคำร่ำลือจริงๆ ค่ะ สถาปนิกสาวมือหนึ่งแห่งปี" รินรดาชะงักฝีเท้า เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่ลอยปะทะจมูก พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่กดดันขึ้นอย่างประหลาด เธอนวดขมับเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียงด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มไร้ที่ติยืนพิงเสาคอนกรีตอยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขาสวมแว่นกันแดดแบรนด์ดังที่ปกปิดดวงตาคู่คมเอาไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มุมปากหยักลึกที่ยกยิ้มขึ้นอย่างกวนประสาทนั้น รินรดารู้สึกคุ้นตาจนน่าหมั่นไส้ "คุณเป็นใคร? และมีสิทธิ์อะไรมาเดินล้ำเส้นเข้ามาในเขตอันตรายของไซต์งานโดยไม่สวมหมวกนิรภัย?" รินรดายิงคำถามใส่ทันทีโดยไม่เสียเวลาไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ ชายหนุ่มถอดแว่นกันแดดออกช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคมปลาบพราวระยับที่มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของรินรดากระโดดขึ้นสูงปรี๊ด "ผมชื่อคีย์... ธันวา" เขาเอ่ยชื่อตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นช่างน่าทุบให้คว่ำ "และในฐานะที่ผมเพิ่งซื้อหุ้นใหญ่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทอสังหาฯ นี้มาเมื่อเช้า... พูดง่ายๆ ก็คือ ผมเป็น 'เจ้าของใหม่' ที่กำลังยืนดูลูกจ้างฝีปากกล้าไล่ตะردผู้รับเหมาของบริษัทตัวเองอยู่พอดีครับ" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาทางเคมีในสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว *ผู้ชายคนนี้เนี่ยนะ... ประธานคนใหม่ที่ลือกันว่าอายุน้อยที่สุดและเจ้าเล่ห์ที่สุดในวงการ?* แม้ในใจจะกระตุกวูบไปนิด แต่รอยยิ้มเยาะหยันก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอทันที รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงของเธอจะด้อยกว่าเขาอยู่บ้าง แต่รัศมีอำนาจและความมั่นใจในตัวเธอกลับไม่ได้เป็นรองเลยแม้แต่น้อย "อ๋อ... คุณนี่เองคนที่ซื้อกิจการต่อจากพวกแก่หัวโล้นกลุ่มนั้น" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยท่าทีประเมินค่า "ถ้าฉันรู้ว่าเจ้าของใหม่จะเป็นพวกเดินตรวจงานสายตาส่อภาษาดอกไม้ใส่สถาปนิก แทนที่จะดูว่าโครงสร้างตึกมันผ่านมาตรฐานความปลอดภัยไหม ฉันคงยื่นใบลาออกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะค่ะ ท่านประธาน" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาขยายกว้างขึ้นด้วยความรู้สึกสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขายกเว้นพวกผู้บริหารหน้าเงินที่คيانก้มหัวให้ตลอดเวลา ผู้หญิงตรงหน้าเหมือนลูกแมวป่าที่กางกรงเล็บขู่ฟ่อ แต่นั่นกลับยิ่งปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง "ใจร้อนจังเลยนะครับ คุณรินรดา" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหาเธอเล็กน้อย จงใจลดระยะห่างจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าผมไม่ชอบวิธีที่คุณจัดการกับไอ้พวกมักง่ายพวกนั้น... อันที่จริง ผมค่อนข้างประทับใจที่คุณด่าได้เจ็บแสบจนผมเกือบจะควักกระเป๋าจ่ายโบนัสพิเศษให้คุณแทนซะด้วยซ้ำ" รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ใบหน้าเนียนระเรื่อด้วยความหงุดหงิดไม่ใช่ความเขินอาย เธอเกลียดรอยยิ้มพราวระยับแบบนั้นที่สุด มันให้ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังตกเป็นเหยื่อในเกมของเขา "เก็บคำชมเชยไร้สาระของคุณไว้ใช้ตอนประชุมบอร์ดเถอะค่ะ ท่านประธานธันวา" รินรดากระแทเสียงใส่ "และถ้าไม่มีอะไรทำ กรุณาออกไปจากเขตของฉันด้วย เพราะฉันมีงานที่ต้องสะสางอีกเยอะ และไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคนว่างงาน" พูดจบเธอก็สะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่เสียงทุ้มต่ำกวนประสาทก็ตามไล่หลังมาติดๆ "เย็นชาจังเลยนะครับ ระวังเถอะ... วันหนึ่งคุณอาจจะต้องวิ่งมาขอร้องให้ผมช่วยตรวจแบบตึกด้วยซ้ำ" รินรดาหยุดเดิน เธอยังคงหันหลังให้เขา ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความฉุนเฉียว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านในอก ก่อนจะหันกลับไปยิงสายตาดุใส่เขาเป็นครั้งสุดท้าย "ฝันไปเถอะค่ะ!" เธอสะบัดตูดเดินหนีออกมาทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ อีก ปล่อยให้ซีอีโอหนุ่มยืนมองตามแผ่นหลังบางที่เดินจ้ำอ้าวไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยับด้วยความท้าทาย *ปากจัด ฝีมือดี แถมยังพยศได้ใจขนาดนี้... ดูซิว่าแม่สถาปนิกคนสวยจะอวดเก่งไปได้สักกี่น้ำ* ธันวายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ขณะมองตามร่างบางที่หายลับไปหลังประตูลิฟต์ขนของ แต่ทว่า... ความสนุกยังไม่ทันได้เริ่มต้นอย่างเต็มที่ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงหอบหายใจของเลขาฯ ส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะ..." เลขาส่วนตัววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "คุณมิรา... เธอบุกไปที่ห้องประชุมใหญ่ตอนนี้ค่ะ เธอประกาศกร้าวต่อหน้าบอร์ดบริหารทุกคนว่า ผลงานออกแบบของโปรเจกต์นี้ทั้งหมดเป็นของเธอ และเธอกำลังจะสั่งรื้อแบบของ..." ธันวาหุบยิ้มทันที รังสีความเย็นชาและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับติดติดสวิตช์ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ "มิรางั้นเหรอ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชื่อนั้นออกมาเรียบๆ แต่กลับเย็นเยียบจนเลขาฯ ถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ "ดูท่าทางยัยคุณหนูตกอับคนนั้นจะยังไม่เข็ดสินะ ถึงกล้ามาเล่นตลกในอาณาจักรของผม" เขายกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นดูเวลาช้าๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ดี... ในเมื่อเธออยากเล่นสนุกนัก ผมก็จะสงเคราะห์ให้เธอได้รู้ซึ้งว่านรกบนดินมันหน้าตาเป็นยังไง" ธันวาหันหลังกลับ สั่งเสียงเฉียบขาด "เตรียมรถ แล้วโทรเรียกคุณรินรดาให้กลับขึ้นมาที่ห้องประชุมด่วน... ผมมี 'ละครฉากใหญ่' จะให้เธอดู" *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความกวนและฟินนี้นะคะ - เมล่อนโซดา)*