จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย

แฟ้มผลงานหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดีจนเกิดเสียงดังสนั่น ลั่นสะท้อนไปทั่วห้องประชุมใหญ่ที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อม กรรณาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างไม่คิดจะปิดบังความหงุดหงิด ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างถือดี สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลระดับประเทศอย่าง 'รวิศ' ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี เขายังคงก้มหน้าก้มตาใช้ดินสอไม้เหลาปลายแหลมร่างเส้นสายลงบนกระดาษไขอย่างใจเย็น ราวกับเสียงตบโต๊ะเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงวันน่ารำคาญตัวหนึ่งเท่านั้น "คุณรวิศครับ... เอ่อ ฉันหมายถึง คุณช่วยกรุณาเงยหน้าขึ้นมามองมนุษย์เดินดินที่กำลังจะอกแตกตายอยู่ตรงนี้สักนิด จะเป็นพระคุณอย่างสูง" เสียงหวานติดจะห้วนเล็กน้อยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความประชดประชันอย่างเต็มพิกัด กรรณาขยับตัวยืนตรงเต็มความสูง สองมือเท้าสะเอว ส่งสายตาพิฆาตไปยังผู้ชายที่เย่อหยิ่งที่สุดเท่าที่เธอเคยร่วมงานมาในชีวิต รวิศค่อย ๆ วางดินสอลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ปลดแว่นสายตากรอบบางออกแล้ววางไว้ข้างกระดาษแปลน ดวงตาคมกราบกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเรียบเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยความดูแคลนที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ถ้าคุณใช้เวลาที่มีค่าหมดไปกับการโวยวายอย่างไร้สาระ มานั่งศึกษา 'หลักการทางสถาปัตยกรรม' ในแฟ้มเล่มนั้นให้เข้าใจ คุณคงไม่เดินมาทำกิริยาไร้มารยาทใส่ผมถึงห้องประชุมหลักหรอกนะครับ คุณนักเขียนบท" รวิศเน้นเสียงคำว่า 'นักเขียนบท' ชัดถ้อยชัดคำ ราวกับคำ ๆ นั้นเป็นเพียงอาชีพกระจอกงอกง่อยที่ไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขา กรรณาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นทันที เธอเกลียดนักไอ้พวกมนุษย์ที่ยึดติดกับกรอบสี่เหลี่ยมและตัวเลขทางเรขาคณิตโดยไม่สนหัวใจของมนุษย์ "ไร้มารยาทเหรอคะ? หึ! คนที่ออกแบบห้องนั่งเล่นของตัวละครเอกให้มีพื้นที่ใช้สอยแคบกว่าตู้เสื้อผ้าหมา ๆ แถมยังบังคับให้มุมกล้องถ่ายทอดอารมณ์ความรักโรแมนติกในห้องครัวทรงแคบยาวแบบก้างปลาเนี่ย... ใครกันแน่ครับที่ไร้สามัญสำนึกทางศิลปะ!" กรรณาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงฉาดฉานไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีอันเย็นยะเยือกของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย รวิศขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเป็นสถาปนิกที่ยึดถือความถูกต้องตามหลักการวิศวกรรมและการใช้สอยจริง ทุกตารางเมตรถูกคำนวณด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร ไม่ใช่สร้างจินตนาการเพ้อเจ้อให้มันลอยละล่องไปตามอารมณ์ของนักเขียนบทที่วัน ๆ เอาแต่เพ้อฝันถึงความรักสวยงาม "คุณกำลังดูถูกงานออกแบบของผม" รวิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขากดดันให้กรรณาต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่มีวันลดความดื้อรั้นในแววตาลงเด็ดขาด "แบบแปลนนี้ถูกออกแบบตามหลักสรีรศาสตร์และการใช้งานจริง โครงสร้างบ้านหลังนี้ต้องรับน้ำหนักและความปลอดภัยของตัวอาคารเป็นหลัก ไม่ใช่พื้นที่ให้คุณเอาไว้ใช้สอยเพื่อสนองตัณหาทางอารมณ์ของตัวละครในบทละครน้ำเน่าของคุณ" "บ้านหลังนี้ไม่ได้เป็นแค่คอนกรีตกับเหล็กกล้าหรอกนะรวิศ! แต่มันคือ 'บ้าน' คือเซฟโซนของตัวละครที่ฉันทุ่มเทวิญญาณเขียนมันขึ้นมา!" กรรณาพุ่งตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนรุ่ม "ถ้าสถาปนิกหัวโบราณอย่างคุณมองเห็นแต่ตัวเลขบนกระดาษ แล้วไม่ยอมเข้าใจหัวใจของคนอยู่อาศัย... งั้นเราก็คงคุยกันไม่รู้เรื่อง!" รวิศนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัวท่าทางเอาเรื่องของหญิงสาวตรงหน้า แต่เพราะกลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้จาง ๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอ มันกำลังรบกวนสมาธิอันมั่นคงของเขาอย่างร้ายกาจ แถมระยะห่างที่ใกล้จนเกินงามนี้ยังทำให้เขาเห็นแพขนตางอนยาวและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้นนั่นชัดเจนเกินไป ชายหนุ่มหลุบตาลงมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอด ๆ ก่อนจะแกล้งทำเป็นยกยมุมปากขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะ เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในอก "พูดจบหรือยังครับ ถ้าจบแล้วก็เชิญออกไปจากห้องของผมได้ เนื่องจากผมไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคนที่มีตรรกะพัง ๆ แบบคุณ" รวิศเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับไหววับอย่างประหลาด "คุณรวิศ!" กรรณาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด มือเรียวเล็กเอื้อมไปคว้าแฟ้มแปลนบนโต๊ะตั้งใจจะดึงมันกลับมาฉีกทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่รวิศไวกว่า เขายื่นมือมาคว้าขอบแฟ้มอีกด้านไว้เช่นกัน ยื้อยุดกันไปมาอยู่เสี้ยววินาที แรงดึงที่สวนทางกันทำให้แฟ้มเอกสารหลุดออกจากมือทั้งสองฝ่าย ร่างบางของกรรณาเสียหลักเพราะแรงเหวี่ยง เซถลาพุ่งเข้าหาอกแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว รวิศตกใจ รีบคว้าเอวบางเอาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปกระแทกพื้น พรึบ! ทั้งร่างของกรรณาแนบชิดติดกับแผงอกหนาของสถาปนิกหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดสดชื่นปนกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูก กรรณาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจของทั้งคู่ติดขัด รวิศก้มมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก หัวใจของรวิศกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันรัวเร็วขึ้นจนน่าตกใจ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดกันและกัน กรรณาพยายามจะผลักอกเขาออก แต่รวิศกลับกระชับวงแขนที่เอวบางให้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากหนาขยับจะเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดนี้ แกร็ก... เสียงลูกบิดประตูห้องประชุมถูกหมุนเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มในมือ โดยไม่ทันได้มองสถานการณ์ชวนหัวใจวายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "คุณรวิศครับ แบบแปลนโครงสร้างเฟสสองที่ขอไว้... อุ๊ปส์! ผมเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากแรกไปกับความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ