ศึกหยั่งเชิง ณ ท้องพระโรง

กลิ่นอายความอับชื้นของศาลากลางน้ำผสมปะปนกับกลิ่นหมึกจีนชั้นดี ลอยอบอวลอยู่เบื้องพระพักตร์ที่ปราศจากรอยยิ้มขององค์ฮ่องเต้ ทว่าสิ่งที่แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของกู้หลานจือได้รุนแรงยิ่งกว่ากลิ่นใด คือเสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่ทว่านุ่มนวลคู่หนึ่ง ซึ่งหยุดลงตรงหน้าประตูกั้นฉากผ้าไหมปักลายพยัคฆ์ตะปบเหยื่อ นางไม่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อคาดเดาเจ้าของเงาร่างสูงโปร่งที่ทอดทับลงบนฎีกาบนโต๊ะ ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดของท้องพระโรงยามโพล้เพล้ ปลายพู่กันขนกระต่ายในมือของกู้หลานจือนิ่งค้างอยู่เหนือกระดาษสา ปลายเล็บที่ผ่านการกร้านแดดลมและคราบเขม่าดินปืนจากสมรภูมิชายแดนจยEpจอดนิ่งสนิท นางซ่อนความรู้สึกไหววูบในดวงตาไว้ภายใต้แพขนตายาวที่ทอดต่ำ "แม่ทัพกู้... เดินทางไกลแรมเดือน ไฉนจึงยังไม่ทันได้ล้างฝุ่นละอองจากเกราะเหล็ก ก็รีบร้อนนำปัญหาจากแดนไกลมาโยนใส่พระบาทของโอรสสวรรค์เสียแล้วเล่าเพคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นนั้นเจือและรอยยิ้มหยันบางเบา ทว่าแฝงความเฉียบคมดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพรต่วน เฉินอ๋อง—ลู่หยาง ก้าวผ่านฉากกั้นเข้ามาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ เขาสวมชุดคลุมปักลายมังกรห้าเล็บสีน้ำเงินเข้ม รัศมีแห่งอำนาจของขุนนางผู้คุมหน่วยข่าวกรองลับแผ่ซ่านจนข้าราชสำนักรอบข้างต้องพากันถอยร่นออกไปโดยไม่ต้องมีรับสั่ง กู้หลานจือค่อยๆ วางพู่กันลงในแท่นหินชนวน เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ นางมิได้ลุกขึ้นคำนับทันทีตามพิธีการอันเคร่งครัด ทว่าเลือกที่จะเงยหน้าสบตากับบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘สุนัขล่าเนื้อ’ แห่งราชสำนักผู้นี้ตรงๆ ดวงตาของแม่ทัพหญิงคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทราย มันคือดวงตาที่เคยผ่านพินาศกรรมและความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน "เฉินอ๋องทรงว่างงานถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ จึงมีเวลามาเดินตรวจตราความเรียบร้อยถึงเขตอำนาจของกรมอาญา หรือเกรงว่า... บัญชีคลังเสบียงที่ท่านเซ็นอนุมัติเมื่อหเดือนก่อน จะมีรอยรั่วจนเกรงว่าข้าพเจ้าจะเปิดอ่านเจอเข้า" ประโยคสั้นๆ ที่พ่นออกมาด้วยน้ำพักน้ำแรงอันราบเรียบ ทำให้อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงทันที ลู่หยางมิได้สะดุ้งสะเทือนต่อคำกล่าวหาอันแหลมคมนั้น เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทรงงาน จนกลิ่นอายไม้กฤษณาและกลิ่นจันทร์หอมจางๆ จากกายของเขาเจือปนกับกลิ่นฝุ่นดินของนาง ร่างสูงโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนหีบไม้จันทน์หอมที่กู้หลานจือเพิ่งวางลงบนโต๊ะ—หีบที่บรรจุบัญชีลับและรายชื่อขุนนางทุจริตยักยอกเสบียงกองทัพเหนือ ซึ่งนางแลกมาด้วยชีวิตของรองแม่ทัพและทหารกล้าสามร้อยนาย "แม่ทัพกู้ช่างเข้าใจผิดไปกันใหญ่..." ลู่หยางแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกทอประกายพินิจพิเคราะห์ เขากวาดสายตามองสำรวจรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วด้านซ้ายของนางอย่างถือวิสาสะ "เป้าหมายของเปิ่นหวาง (ข้าพเจ้า) มิใช่การปกป้องพวกหนอนบ่อนไส้เหล่านั้น... แต่เป็นการปกป้องท่านต่างหาก" กู้หลานจือแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบไร้ความรู้สึก "ปกป้องข้าพเจ้า? หรือกลัวว่าหลักฐานชิ้นนี้จะสาวไปถึงตระกูลลู่ของท่านกันแน่" "เจ้าโง่เขลากว่าที่คิด หรือแสร้งทำเป็นโง่เพื่อหลอกตาทุกคนกันแน่, หลานจือ" ลู่หยางจงใจลดเสียงลงกระซิบชิดริมหูของนาง จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างฉับพลัน "หีบใบนี้น่ะหรือคือความหวังของเจ้า? น่าเสียดายนัก... ที่สิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือตอนนี้ เป็นเพียงกระดาษชำระที่ถูกเขียนขึ้นใหม่โดยคนของเปิ่นหวางเพื่อตบตาฮ่องเต้มาตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม ร่างกายของกู้หลานจือชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม นางตวัดสายตากลับมามองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ในจังหวะที่สัญชาตญาณนักรบสั่งให้มือเรียวคว้ากริชสั้นที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ เฉินอ๋องกลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี พร้อมทั้งยื่นมือไปเปิดฝาหีบไม้จันทน์หอมออกด้วยความรวดเร็ว ภายในหีบ... มิได้มีบัญชีลับเลือดและคราบน้ำตาของทหารหนุนทัพอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับว่างเปล่า... มีเพียงแผ่นกระดาษสีขาวสะอาดวางอยู่หนึ่งแผ่น พร้อมกับตราประทับหยกประจำตัวของกู้หลานจือที่ถูกสลักทับด้วยรอยหมึกแดงฉานเป็นรูป ‘พยัคฆ์ถูกล่ามโซ่’ และก่อนที่กู้หลานจือจะทันได้ตั้งสติ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมแสงคบเพลิงสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาทางประตูใหญ่ของท้องพระโรง พร้อมกับเสียงประกาศก้องของขันทีคนสนิทข้างกายฮ่องเต้ "ราชโองการด่วน! แม่ทัพกู้หลานจือสมรู้ร่วมคิดกับชนเผ่าทางเหนือ ลักลอบปลอมแปลงตราประทับและโยนความผิดให้ขุนนางผู้ใหญ่... ให้คุมตัวไปขังไว้ที่คุกหลวงใต้ดินทันที!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาอันเชือดเฉือนและลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — หมอกเหมยปลายฤดู