มิติคลังยาที่หายไป

“หากเจ้ายังคิดจะกินแรงคนในบ้านด้วยการแกล้งทำเป็นลมป่วยไข้ เช่นนั้นข้าวเย็นมื้อนี้ก็ไม่ต้องกิน! ปล่อยให้มันเน่าอยู่ในท้องนั่นแหละ!” เสียงแผดลั่นของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟ หลินฟางหรงยืนนิ่ง สายตาของนางไม่ได้จับจ้องไปที่ใบหน้าถมึงทึงของหญิงชรา แต่กลับจ้องมองไปที่รอยแผลเป็นบนหลังมือที่หยาบกร้านของตนเอง ในสมองของศัลยแพทย์สาวผู้นี้กำลังประมวลผลสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นในยุคปี 1970 นี้—ความรู้สึกประหลาดที่คล้ายกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้วทุกครั้งที่นางนึกถึง ‘คลังยา’ ในความทรงจำ “แม่คะ ข้าไม่ได้แกล้ง แต่หากร่างกายข้าพังทลายลงไป ใครจะเป็นคนซักผ้าขี้ริ้วให้พวกท่านหรือคะ?” น้ำเสียงของฟางหรงเรียบเฉย ทว่าแฝงความนัยที่ทำให้แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่ง นางไม่ได้ก้มหัวอ้อนวอนเหมือนฟางหรงคนเก่าที่อ่อนแอ แต่นางเลือกที่จะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอันคับแคบ โดยไม่รอฟังคำด่าทอที่ไล่หลังมา ภายในห้องที่ผนังฉาบด้วยดินเหนียวและพื้นดินแน่น หลินฟางหรงทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเตาที่เย็นเฉียบ นางหลับตาลงตั้งสมาธิ ความรู้ศัลยแพทย์ไม่ใช่สิ่งเดียวที่นางนำติดตัวมาจากโลกอนาคต แต่มันคือ ‘มิติพื้นที่’ ที่นางเคยใช้เก็บรักษาอุปกรณ์การแพทย์และตัวอย่างสมุนไพรหายาก ซึ่งในยามนี้มันดูเหมือนจะเลือนหายไปจากการรับรู้ *‘อยู่ที่ไหน... เจ้าไม่ได้หายไปไหนใช่ไหม’* นางกระซิบกับตัวเองในใจ ขณะใช้นิ้วชี้กดลงไปที่กึ่งกลางระหว่างคิ้ว จิตสัมผัสของนางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ว่างเปล่า ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นเข้าสู่หัวใจ ราวกับมีประตูบานหนึ่งที่ถูกปิดตายเพิ่งถูกกระชากเปิดออก! ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องผ่าตัดปลอดเชื้อ แต่เป็นชั้นวางไม้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยขวดแก้วบรรจุผงยาและรากสมุนไพรแห้ง แสงสีทองเรืองรองสาดส่องอยู่ในพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆ แห่งหนึ่งในมโนภาพ แต่มันกลับไม่สมบูรณ์ ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวและสั่นคลอนเหมือนสัญญาณภาพที่ไม่ชัดเจน นางเข้าใจในทันที มิตินี้ได้รับความเสียหายจากการทะลุมิติ และกำลังรอการ ‘ซ่อมแซม’ ด้วยพลังงานบางอย่าง “พลังงานชีวิต... หรือว่าต้องเป็นสมุนไพรสดในยุคนี้?” นางพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวับวาวด้วยความมุ่งมั่น เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาใกล้ห้องของนาง หลินฟางหรงรีบถอนจิตกลับสู่โลกแห่งความจริง ทันทีที่ประตูไม้ถูกผลักออก ร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหวินซวนก็ปรากฏขึ้น เขาอยู่ในชุดทหารสีเขียวมะกอกที่เปื้อนฝุ่นจากการฝึกฝน ดวงตาคมกริบของเขามีร่องรอยของความอ่อนล้า แต่เมื่อสบตากับภรรยา ความอ่อนโยนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกๆ ก็ฉายชัดออกมา “ฟางหรง... ข้าได้ยินเสียงแม่ต่อว่าเจ้าอีกแล้ว” เสียงของเขาต่ำทุ้มแต่เปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด “ข้าขอโทษที่ปกป้องเจ้าได้ไม่ดีพอ” หลินฟางหรงมองชายหนุ่มตรงหน้า ชายผู้ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นเสาหลักของบ้าน แต่กลับถูกครอบครัวสูบเลือดสูบเนื้อจนแทบไม่เหลือความเป็นคน นางขยับตัวเข้าไปใกล้ กลิ่นสาบเหงื่อและกลิ่นปืนที่ติดตัวเขาไม่ได้ทำให้นางนึกรังเกียจ กลับกัน นางกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน “เหวินซวน... ท่านเชื่อเรื่องการเปลี่ยนแปลงไหมคะ?” นางเอ่ยถามพลางคว้าข้อมือเขามาตรวจสอบชีพจรอย่างถือวิสาสะ จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวเกินไปเนื่องจากความเครียดสะสม จ้าวเหวินซวนนิ่งค้างไป เขาไม่ชินกับการที่ภรรยาจู่โจมด้วยความใกล้ชิดเช่นนี้ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “ข้าหมายความว่า ต่อไปนี้บ้านหลังนี้จะต้องเปลี่ยนไป” นางกระซิบเสียงต่ำ ลากนิ้วไปตามเส้นชีพจรที่ข้อมือเขา “และข้าไม่ได้เป็นเพียงแค่ภรรยาที่รอรับคำสั่งอีกต่อไป ข้าเป็นหมอ... และข้าจะรักษาสิ่งที่พังทลายในบ้านหลังนี้ให้เข้าที่เข้าทางเอง” ในจังหวะนั้นเอง หลินฟางหรงสังเกตเห็นบางอย่างที่รอยตะเข็บเสื้อทหารของเขา มันไม่ใช่กระดุมทั่วไป แต่มันคือป้ายหยกเล็กๆ ที่แตกหัก ซึ่งเป็นวัสดุเดียวกับที่นางเห็นในมุมหนึ่งของมิติคลังยาที่หายไป! สัญชาตญาณของหมอหญิงบอกนางทันทีว่า การจะกู้คืนมิติและวางแผนชีวิตใหม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่สมุนไพรในป่า แต่มันขึ้นอยู่กับ ‘ความลับ’ ที่สามีของนางซุกซ่อนไว้ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยถามต่อ เสียงกระแทกประตูบ้านจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนของชายแปลกหน้าที่ดูตื่นตระหนก “เหวินซวน! ออกมาเดี๋ยวนี้! หัวหน้ากองร้อยถูกงูกัดที่หลังเขา ยาถอนพิษในคลังหมดเกลี้ยง! เจ้าต้องรีบไปช่วยเขาก่อนที่เขาจะสิ้นใจ!” จ้าวเหวินซวนหน้าซีดเผือด เขาหันมามองฟางหรงด้วยแววตาตระหนก แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะวิ่งออกไป หลินฟางหรงกลับคว้ามือเขาไว้แน่น ภายในดวงตาของนางไม่ได้มีความกลัว แต่มีความมั่นใจที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน “ไม่ต้องไปหายาที่ไหนหรอกค่ะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดพลางหยิบเข็มเงินที่แอบหยิบออกมาจากมิติในเสี้ยววินาที “พาข้าไปด้วย... และท่านจะเห็นว่าหมอที่แท้จริงช่วยชีวิตคนได้อย่างไร” อวี้ซินหมอยายุค 70 จะตั้งใจร้อยเรียงเรื่องราวต่อจากนี้ด้วยหัวใจค่ะ