ความผิดปกติในจุดทศนิยม

ค่าความน่าจะเป็นที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรมสีครามกำลังสั่นไหว ผิดเพطติ—ไม่ใช่สิ มันไม่ได้สั่นไหว แต่มันกำลัง “หายไป” ทีละบิตอย่างเป็นระบบ รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์สัมผัสแสง เลนส์แว่นกรองแสงสะท้อนเส้นกราฟสถิติที่ขาดหายไปเป็นช่วงๆ เหมือนฟันหลอในรอยต่อของกาลเวลา ห้องปฏิบัติการวิจัยควอนตัมชั้นที่สิบสองเงียบสงัดจนได้ยินเสียงระบบระบายความร้อนทำงาน เสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องเร่งอนุภาคขนาดเล็กในห้องข้างเคียงคือเพื่อนร่วมทางเดียวในยามวิกาลนี้ หน้าจอหลักแสดงผลตัวเลขมหาศาลของฐานข้อมูลสถาบันวิจัย ศูนย์ข้อมูลแห่งนี้เก็บรักษาบันทึกความทรงจำและผลการทดลองทางฟิสิกส์ตลอดสามทศวรรษ แต่ในเสี้ยววินาทีที่ผ่านมา อัลกอริทึมการตรวจสอบความถูกต้องอัตโนมัติเพิ่งรายงานข้อผิดพลาดระดับวิกฤตที่มนุษย์ทั่วไปไม่มีวันสังเกตเห็น "ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์สี่เปอร์เซ็นต์... หายไปไหน?" รินทร์พึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระแวดระวัง เขากดเรียกหน้าต่างคำนวณสำรองขึ้นมาทันที โครงสร้างโค้ดภาษาไพธอนผสมผสานกับตรรกะควอนตัมถูกรัวป้อนด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลความสัมพันธ์ระหว่างชุดข้อมูลที่สูญหายกับระบบโครงข่ายประสาทเทียมของสถาบันอย่างไม่หยุดยั้ง นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดจากการซิง크ข้อมูลของเซิร์ฟเวอร์ และไม่ใช่ความเสียหายทางกายภาพของฮาร์ดดิสก์ เพราะถ้ามันเป็นเช่นนั้น บันทึกสำรอง (Backup) จะต้องดีดตัวขึ้นมาแทนที่ภายในสามรอบสัญญาณนาฬิกา แต่นี่... ความว่างเปล่ากำลังขยายตัว มันเหมือนกับว่าข้อมูลชุดนั้นไม่เคยมีตัวตนอยู่บนไทม์ไลน์นี้ตั้งแต่แรกเริ่ม "กำลังพยายามค้นหาผีในระบบอีกแล้วหรือครับ, คุณนักคำนวณผู้เคร่งขรึม" เสียงทุ้มนุ่มนวลแต่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง รินทร์ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นหอมจางๆ ของชาอู่หลงคั่วผสมกับกลิ่นอลูมิเนียมบริสุทธิ์ของเครื่องมือวัดทางวิทยาศาสตร์ลอยมาแตะจมูก เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของ ดร. เอเลน่า อาจารย์สาวผู้กุมตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษประจำโครงการวิจัยมิติที่สิบเอ็ด ผู้ซึ่งมักจะปรากฏตัวในเวลาที่คาดไม่ถึงเสมอ ดร. เอเลน่าก้าวเท้าเข้ามาในแสงเรืองรองของหน้าจอโฮโลแกรม เส้นผมสีดำสนิทรวบไว้ลวกๆ ด้วยปากกาโลหะ แว่นตากรอบบางสะท้อนแสงสีฟ้า เธอยื่นแก้วกระดาษบรรจุชาอุ่นๆ มาวางไว้ข้างมือของรินทร์โดยไม่พูดพامทำเพลง "ผมไม่ได้กำลังหาผีครับอาจารย์ เอเลน่า" รินทร์เอ่ยแก้พลางเลื่อนหน้าจอให้เธอเห็นกราฟที่ผิดปกติ "แต่ผมกำลังดูหลักฐานการถูกลบความทรงจำของระบบ... มีบางอย่างกำลังเจาะจงลบค่าสถิติของการทดลองเมื่อสัปดาห์ก่อนออกทีละนิด เพื่อไม่ให้ระบบความปลอดภัยส่วนกลางส่งเสียงเตือน" เอเลน่าโน้มตัวลงมาใกล้ หน้าจอสะท้อนนัยน์ตาสีเข้มของเธอที่ทอประกายจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอไม่ได้ตกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่านี่คือสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว "นายสังเกตเห็นทศนิยมตำแหน่งที่แปดสินะ รินทร์" เธอเอ่ยเสียงเบา ราวกับกลัวว่ากำแพงห้องจะมีหู "เด็กหนุ่มผู้หมกมุ่นกับความแม่นยำ มักจะมองเห็นรอยปริแตกของโลกใบนี้ก่อนใครเสมอ... นายคิดว่าใครเป็นคนทำล่ะ?" "ถ้าใช้ตรรกะเชิงสถิติและความเป็นไปได้..." รินทร์เลื่อนนิ้วสไลด์หน้าจอ สร้างภาพจำลองสามมิติของทิศทางการไหลของข้อมูล "การเข้าถึงระดับรูט (Root Access) ที่ลบข้อมูลนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องท้าย ต้องใช้รหัสผ่านความปลอดภัยระดับผู้ดูแลสูงสุด ซึ่งในสถาบันนี้มีแค่สามคน คือผู้อำนวยการ, ตัวผม... และอาจารย์" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว นัยน์ตาของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบที่กดดัน อุณหภูมิในห้องราวกับลดต่ำลงไปอีกหลายองศา เอเลน่ายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ลึกล้ำและอ่านไม่ออก เธอยืดตัวขึ้นยืนกอดอก มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองยามค่ำคืน "แล้วทำไมรินทร์ถึงคิดว่าเป็นหนึ่งในสามคนนั้นล่ะ? บางที... ข้อมูลนั่นอาจไม่ได้ถูกลบจาก *ข้างใน* สถาบันนี้หรอกนะ" "หมายความว่ายังไงครับ?" รินทร์ขมวดคิ้ว "หมายความว่า..." เอเลน่าหันกลับมา แววตาของเธอฉายความจริงจังที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ "ข้อมูลชุดนั้น... คือค่าความหนาแน่นของอนุภาคในช่วงเวลาก่อนที่นายจะกดปุ่มรีเซ็ตระบบเมื่อวานนี้... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง *พรุ่งนี้* ต่างหากล่ะ" ก่อนที่รินทร์จะได้ประมวลผลคำพูดอันย้อนแย้งของอาจารย์สาว เสียงเตือนก้องกังวานก็ดังลั่นห้องปฏิบัติการ *Warning: System Integrity Compromised. Unknown Entity Detected in Quantum Core. Initiating Emergency Protocol SSS.* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนจากสีครามเป็นสีแดงฉาน อักษรโค้ดปริศนาวิ่งพล่านบนจอราวกับฝูงมดแตกตื่น และตรงกลางห้องนั้นเอง อากาศธาตุเริ่มบิดเบี้ยวเป็นวงกลม รอยแยกสีดำสนิทขนาดเท่าคนยืนกำลังขยายตัวขึ้นช้าๆ พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า—เงาร่างที่สวมเสื้อคลุมสีเทาคุ้นตา และถืออุปกรณ์คำนวณรุ่นเดียวกับที่รินทร์ใช้อยู่ในมือ! "นั่น... ตัวผมเองงั้นเหรอ?" รินทร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติไปกับความลับนี้ และพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ