ความทรงจำที่หายไป

"คลื่นความถี่ของควอนตัมฟลักซ์ในตัวเธอมันไม่ใช่ความบังเอิญ... รินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ ดร.เอเลน่า แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยที่ยากจะพบเห็นจากนักฟิสิกส์สาวผู้กุมความลับของมิติเวลา เธอกำลังยืนอยู่หน้าแผงควบคุมโฮโลแกรมเรืองแสงสีฟ้าคราม ข้อมูลดิบจากห้องปฏิบัติการใต้ดินสะท้อนภาพกราฟฟังก์ชันคลื่นที่ซ้อนทับกันอย่างสมบูรณ์แบบระหว่างตัวเอนจินของ Time Loop และรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่ฝังรากลึกอยู่ในหน่วยความจำหลักของรินทร์ ภายในห้องแล็บเงียบสงัดจนได้ยินเสียงระบบระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์หลักทำงานเป็นจังหวะ รินทร์หรี่ตามองตัวเลขความน่าจะเป็นที่ปรากฏบนจอภาพ *0.99998...* มันไม่ใช่ค่าความเข้ากันได้แบบสุ่ม แต่มันคือตัวเลขระบุตัวตน ชายหนุ่มขยับแว่นตากรอบบางเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์กวาดมองชุดข้อมูลย้อนหลังนับร้อยปีที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยอัลกอริทึมระดับสูง เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่าโครงสร้างตรรกะที่เขาใช้คำนวณความผิดเพี้ยนของเวลา แท้จริงแล้วถูกถอดรหัสมาจากสถาปัตยกรรมทางความคิดที่ถูกฝังไว้ในสมองของเขาตั้งแต่วัยเด็ก "อาจารย์กำลังบอกว่า... โค้ดต้นฉบับของเกลียวเวลาที่อาจารย์ใช้ข้ามมิติมาตั้งแต่แรกเริ่ม ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยห้องปฏิบัติการลับของรัฐบาลโลกชุดก่อน แต่รหัสผ่านทั้งหมดถูกออกแบบโครงสร้างด้วยตรรกะเดียวกับสมองของผมอย่างนั้นหรือครับ" รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบและเยือกเย็นตามวิสัยของนักคำนวณ แต่ปลายนิ้วที่กำลังเคาะลงบนโต๊ะทำงานกลับแสดงถึงความสับสนที่ซ่อนอยู่ภายใน เอเลน่าหันกลับมาสบตาเขา แววตาของอาจารย์สาวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความกังวล และร่องรอยของความโศกเศร้าที่ถูกกักเก็บไว้หลังม่านแห่งกาลเวลา "ไม่ใช่แค่ถูกออกแบบให้คล้ายคลึงกันหรอกนะรินทร์" เอเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะกดปุ่มปลดล็อกไฟล์ลับสุดยอดที่ถูกเข้ารหัสด้วยกุญแจควอนตัมระดับ SSS หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับปรากฏภาพวิดีโอบันทึกเหตุการณ์ในอดีต—อดีตที่รินทร์ไม่เคยมีบันทึกความทรงจำหลงเหลืออยู่เลย ภาพที่ปรากฏคือห้องทดลองสีขาวโพลนในยุคที่ล่มสลาย ท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยดังระդับ เด็กชายคนหนึ่งอายุราวเจ็ดขวบกำลังนั่งอยู่หน้าเครื่องคำนวณควอนตัมรุ่นโบราณ มือเล็กๆ กำลังรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วเหลือเชื่อเพื่อปิดผนึกประตูมิติที่กำลังจะระเบิด และเด็กชายคนนั้น... ก็คือรินทร์ในวัยเด็ก ข้างกายของเด็กชายในภาพ มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังบาดเจ็บสาหัสจากการปกป้องเขาจากแรงระเบิดของสนามพลังงาน ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น—แต่คือ ดร.เอเลน่า ในชุดนักวิจัยเมื่อสิบห้าปีก่อน รินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วระดับสูงเพื่อหาความเป็นไปได้ของภาพที่ปรากฏตรงหน้า ความทรงจำที่ขาดหายไปในช่วงวัยเด็กเริ่มส่งสัญญาณเตือนราวกับไฟล์ข้อมูลที่ถูกไวรัสกัดกินจนเสียหาย แต่ตอนนี้ บล็อกความทรงจำเหล่านั้นกำลังถูกถอดรหัสด้วยกุญแจที่เรียกว่าความจริง "เป็นไปไม่ได้..." รินทร์พึมพำกับตัวเอง "ในบันทึกประวัติครอบครัวของผม... พ่อแม่บอกว่าผมสูญเสียความทรงจำทั้งหมดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อตอนอายุเจ็ดขวบ... ทำไมผมถึง..." "เพราะนั่นคือเรื่องโกหกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อความปลอดภัยของเธอเอง" เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้ รัศมีอุ่นๆ จากตัวเธอช่วยบรรเทาความเย็นยะเยือกในใจของชายหนุ่ม "ในตอนนั้น เกลียวเวลาเกิดความผิดพลาดจากการทดลองของฉันเอง ฉันดึงอนาคตเข้ามาสู่อดีตเพื่อแก้ไขความตายของเพื่อนร่วมทีม แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เส้นเวลาฉีกขาด และเธอ—รินทร์—ในฐานะเด็กอัจฉริยะผู้มีจิตสำนึกเชื่อมโยงกับสนามควอนตัม ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยฉันปิดรอยแยกนั้น" เอเลน่าหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ปลายชนวนความทรงจำในอดีตเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์แบบ "เพื่อแลกกับการปิดรอยแยกและรักษาชีวิตของฉันเอาไว้ สมองของเธอต้องรับภาระในการคำนวณความเสถียรของเกลียวเวลาทั้งหมดไว้บนบ่า ความทรงจำส่วนตัวของเธอจึงถูกฟอร์แมตทิ้งเพื่อใช้พื้นที่มหาศาลนั้นในการรักษาสมดุลของจักรวาล... เธอกลายเป็นเสาหลักที่มีชีวิตของ Time Loop โดยที่เธอไม่เคยรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย" รินทร์นิ่งเงียบไป สติปัญญาอันเฉียบแหลมของเขาพยายามจัดระเบียบข้อเท็จจริงทั้งหมด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความฝันประหลาดที่มักจะเห็นตัวเลขวิ่งวนอยู่ในหัวยามหลับใหล และความสามารถในการคำนวณความน่าจะเป็นที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ทั้งหมดล้วนมีคำอธิบายในตัวของมันเองแล้วในตอนนี้ เขาไม่ใช่แค่ผู้สังเกตการณ์ในเส้นเวลานี้... แต่เขาคือผู้สร้างเงื่อนไขที่ทำให้เอเลน่าสามารถย้อนเวลากลับมาพบกับเขาได้อีกครั้งในปัจจุบัน "ถ้าอย่างนั้น..." รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวอีกครั้ง แววตาของเขากลับมามีความมุ่งมั่นและหนักแน่นดังเดิม แม้หัวใจจะสั่นไหวเล็กน้อย "ทุกการตัดสินใจที่ผมทำร่วมกับอาจารย์ในแต่ละลูปที่ผ่านมา ไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรกแล้วสินะครับ" "ทุกย่างก้าว ทุกการคำนวณ และทุกความผูกพัน... ล้วนถูกกำหนดไว้ด้วยตรรกะที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมาเองตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะครับ รินทร์" เอเลน่ายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความซาบซึ้งใจที่ผสมปนเปกัน "เธอโกรธฉันไหม... ที่ทำให้เธอต้องแบกรับเรื่องราวบ้าๆ นี้มาตั้งแต่เด็ก?" รินทร์ส่ายหัวช้าๆ แววตาฉายแววอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพและหนักแน่นตามแบบฉบับของเขา "ผมไม่เคยโกรธความจริงเลยครับอาจารย์... ไม่ว่าตรรกะของจักรวาลจะโหดร้ายหรือซับซ้อนแค่ไหน แต่มันก็ยังมีเหตุผลรองรับเสมอ และในเมื่อความจริงก็คือผมได้เลือกที่จะปกป้องอาจารย์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน..." รินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธหน้าที่ในการดูแลอนาคตของเราต่อจากนี้ไปหรอกครับ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังอบอวลไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งและมิตรภาพที่ก้าวข้ามผ่านกาลเวลา จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องปฏิบัติการก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ สัญญาณเตือนภัยสีเหลืองอำพันเปลี่ยนเป็นสีแดงสดฉีกกระชากความเงียบงัน เสียงระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติกรีดร้องลั่นห้อง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตัวอักษรเรืองแสงสีม่วงเข้ม *** [WARNING: SYSTEM ANOMALY DETECTED] *** *** [CRITICAL ALERT: รหัสพันธุกรรมควอนตัมตรงกับ "ผู้บุกรุก" จากเส้นเวลาคู่ขนานภายนอกลูป] *** *** [ERROR: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของบุคคลที่สาม ซึ่งไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลประวัติศาสตร์ของจักรวาล] *** รินทร์และเอเลน่าหันขวับไปมองที่ประตูห้องแล็บซึ่งถูกล็อกหนาแน่นด้วยระบบนิรภัยระดับ SSS ทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเป็นจังหวะก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู พร้อมกับเสียงเคาะสามครั้งเบาๆ—แต่ทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ประตูกลอนโลหะหนาเตอะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดโค้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกฮู้ด แต่ดวงตาสองข้างที่เรืองแสงสีฟ้าอมม่วงคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่รินทร์ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่คุ้นเคยอย่างประหลาด "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ตัวฉันในเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในห้วงเวลานี้ด้วยกันนะครับ ***