มิติคู่ขนานที่ใกล้เข้ามา

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่บนดวงตาของผมกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ตัวเลขความหนาแน่นของสนามควอนตัมพุ่งทะยานผ่านขีดจำกัดสีแดงโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง เสียงเตือนในหัวของผมดังระรัวราวกับจังหวะกลองศึกที่เร่งเร้าให้สติสัมปชัญญะต้องตื่นตัวถึงขีดสุด "รินทร์... อนุภาคตาข่ายทางเดินเวลาตรงเซกเตอร์เจ็ดกำลังหลุดจากการควบคุมแล้วครับ" เสียงของดร.เอเลน่าดังแทรกผ่านความเงียบของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แววตาของอาจารย์สาวผู้กุมความลับแห่งมิติเวลาฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังพรูรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อป้อนคำสั่งยับยั้งความเสียหาย ทว่าอัลกอริทึมการคำนวณที่พวกเราสร้างขึ้นร่วมกันกลับแสดงผลลัพธ์เป็นสีแดงฉาน—*ความน่าจะเป็นที่จุดเชื่อมต่อจะเปิดออกก่อนกำหนดมีค่าสูงถึงร้อยละเก้า십เก้าจุดเก้าเก้า* ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ พลางกวาดสายตาอ่านค่าความผันผวนของมิติที่ซ้อนทับกันอยู่เบื้องหน้า ในฐานะนักคำนวณความน่าจะเป็น ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองของกาลเวลาที่กำลังพยายามปรับสมดุลด้วยตัวเอง "อาจารย์ครับ ฝืนต้านทานตอนนี้มีแต่จะทำให้แกนพลังงานระเบิด แรงเหวี่ยงจากสนามแม่เหล็กควอนตัมจะฉีกร่างเราออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่มิติจะเปิดเสียอีก" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่มั่นคง แม้ในใจจะเริ่มคำนวณถึงทางรอดที่มีไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์แล้วก็ตาม ดร.เอเลน่าชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เธอหันมามองผม แววตาที่มักจะซ่อนความลึกลับเอาไว้เสมอในยามนี้กลับสะท้อนภาพเงาของผมที่กำลังยืนหยัดเคียงข้างเธอ "แล้วนายมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ รินทร์?" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของผม มือทั้งสองข้างประสานเข้าหากันบนแผงควบคุมหลัก ก่อนที่ปลายนิ้วจะเริ่มขยับด้วยความเร็วสูงเพื่อเขียนโค้ดชุดใหม่สดๆ ร้อนๆ "มีสครับ... เราไม่ได้จะปิดกั้นมัน แต่เราจะ 'เปิดรับ' มันด้วยเงื่อนไขของเราเอง" ในพริบตาที่ผมกดปุ่ม Enter ยืนยันคำสั่ง แสงสว่างวาบสีทองอร่ามก็ระเบิดขึ้นกลางห้องปฏิบัติการ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์รอบตัวสั่นระรัว เสียงคำรามก้องราวกับเสียงร้องของจักรวาลดังสะท้อนไปทั่วทิศทาง อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวจนมองเห็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคตหลอมรวมเข้าหากันอย่างชัดเจน นี่คือจุดเชื่อมต่อเวลา... มันเปิดออกแล้วจริงๆ ละอองแสงควอนตัมล่องลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับหิ่งห้อยนับล้านตัว กลิ่นอายของกาลเวลาที่แตกต่างออกไปโชยปะทะจมูก ให้ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน รินทร์และดร.เอเลน่ายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางพายุแห่งข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัว สมองของผมต้องประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยววินาทีเพื่อไม่ให้สติหลุดลอยไปกับกระแสธารแห่งมิติ "รินทร์ ดูนั่นสิ..." ดร.เอเลน่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังใจกลางของรอยแยกมิติที่กำลังขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ความว่างเปล่าอันมืดมิด แต่มันคือภาพสะท้อนของเมืองหลวงในอีกไทม์ไลน์หนึ่ง—เมืองที่ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันและตึกสูงระฟ้าที่พังทลายลงมาครึ่งหนึ่ง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบไม่ใช่ความพินาศนั้น แต่เป็นเงาสماร์ทโฟนหรืออุปกรณ์บางอย่างที่กำลังส่งสัญญาณชีพจรประหลาดออกมาจากซากปรักหักพัง สัญญาณนั้น... เป็นรหัสเดียวกับที่ผมใช้เขียนโปรแกรมป้องกันระบบเมื่อสัปดาห์ที่แล้วไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งที่มันควรจะมีแค่ผมคนเดียวที่รู้รหัสลับนี้ในไทม์ไลน์ปัจจุบัน ก่อนที่ผมจะได้วิเคราะห์ความเป็นไปได้ใดๆ เพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวหนึ่งก็ดังแว่วมาจากอีกด้านของรอยแยกมิติ—เป็นเสียงที่เดินผ่านความว่างเปล่าของเวลามาอย่างไร้ที่ติ และมันกำลังมุ่งตรงมายังจุดที่พวกเรายืนอยู่ เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านม่านพลังงานสีทองออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงในทันที "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ตัวฉันในอดีต" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ หวังว่าปริศนาชิ้นใหม่นี้จะจุดประกายความตื่นเต้นให้กับทุกท่าน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!