ก้าวแรกสู่การข้ามมิติ

เสียงระเบิดกัมปนาทสะท้านสะเทือนโครงสร้างเหล็กกล้าชั้นใต้ดินระดับสาม ปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดให้ตื่นตัวถึงขีดสุด หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามตรงหน้ากะพริบถี่รัวด้วยข้อความเตือนภัยสีแดงฉาน *[Warning: Containment Breach in Sector 7]* รินทร์กวาดสายตาคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นทางหลบหนีด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลอัลกอริทึมการเคลื่อนที่ของศัตรูที่กำลังปิดล้อมเข้ามาทุกทิศทุกทาง ในขณะที่มือเรียวก็ยังคงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อถอดรหัสประตูนิรภัยบานสุดท้ายอย่างไม่หยุดยั้ง "เวลาตีโต้ของเราเหลืออีกแค่สามร้อยวินาทีเท่านั้นครับอาจารย์ ถ้าเราพลาดคำนวณมุมหักเหของคลื่นสนามแม่เหล็กไฟฟ้าตอนที่เปิดประตูชั่วคราว ร่างกายของเราอาจจะถูกฉีกกระชากเป็นโมเลกุลก่อนที่จะได้ข้ามมิติเสียอีก" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ให้ได้มากที่สุด แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้า ดร.เอเลน่าก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลัง ร่างระหงในชุดกราฟฟีนสีขาวสะอาดตาปราดเปรียวคล่องแคล่ว มือเรียวบางคว้าอุปกรณ์ประจุควอนตัมขนาดย่อมที่เพิ่งประกอบเสร็จหมาดๆ ขึ้นมาถือไว้ แววตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยวและมีความเชื่อมั่นอย่างลึกซึ้งในตัวลูกศิษย์หนุ่มคนนี้ "เธอคำนวณไม่เคยพลาดหรอก รินทร์... เชื่อมั่นในตรรกะของตัวเองสิ เช่นเดียวกับที่ฉันเชื่อใจเธอ" เอเลน่าแย้มยิ้มบางเบา ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่บีบคั้นหัวใจ รอยยิ้มนั้นกลับทรงพลังพอที่จะดึงสติของรินทร์ให้กลับคืนสู่จุดศูนย์กลางแห่งความนิ่งงัน รินทร์พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น สายตาคมกริบมองตัวเลขความน่าจะเป็นที่พุ่งแตะระดับ 99.8% เป็นจังหวะเดียวกับที่หน่วยจู่โจมพิเศษขององค์กรพังประตูเหล็กหนาเตอะเข้ามาด้วยระเบิดความร้อน เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว เศษสะเก็ดไฟกระ็นพวยพุ่ง "ตอนนี้แหละครับ!" รินทร์กระแทกฝ่ามือลงบนปุ่มสั่งการหลัก อุปกรณ์ชั่วคราวในมือของเอเลน่าปลดปล่อยลำแสงสีม่วงเข้มพุ่งเข้ากระแทกกับอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้น รอยแยกของมิติเวลาก็ฉีกตัวออกเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นห้วงอวกาศอันมืดมิดที่เต็มไปด้วยละอองดาวระยิบระยับและกระแสเวลาที่ไหลวนอย่างบ้าคลั่ง แรงดันอากาศมหาศาลดูดกลืนร่างของทั้งสองคนเข้าไปในทันที เสียงคำรามของปืนพลังงานพลาสม่าดังเฉียดศีรษะไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ก่อนที่แสงสว่างวาบจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างจนขาวโพลน ความรู้สึกไร้น้ำหนักเข้าเกาะกุม รินทร์รู้สึกราวกับว่าวิญญาณกำลังถูกดึงออกจากร่าง ทว่าภายในจิตใจกลับตื่นตัวและโลดแล่นไปตามสมการคณิตศาสตร์ที่เคยเรียนรู้ การข้ามผ่านมิติเวลาไม่ใช่เรื่องของเวทมนตร์ แต่มันคือสถาปัตยกรรมของจักรวาลที่มีกฎเกณฑ์ตายตัว และเขากำลังฝ่าฝืนกฎเหล่านั้นด้วยมือของตนเอง เมื่อแสงสว่างเริ่มจางลง รินทร์พบว่าตนเองและดร.เอเลน่าร่วงหล่นลงมาบนพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบของสถานที่แห่งหนึ่ง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นอายของสนิมและโอโซนผสมผสานกันในอากาศ "เรา... รอดมาได้แล้วสินะครับ" รินทร์พยุงตัวลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างใหญ่ที่ดูรกร้างและเต็มไปด้วยเครื่องจักรโบราณที่ปิดการทำงานไปนานนับศตวรรษ "ไม่ใช่แค่รอดหรอก รินทร์... แต่เธอนำพาเรามาถูกที่แล้วต่างหาก" ดร.เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เธอกำลังตรวจสอบค่าสถานะบนหน้าจออุปกรณ์พกพาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแปลกประหลาด "ที่นี่ไม่ใช่โลกที่เราจากมา... และไม่ใช่ไทม์ไลน์เดิมที่เราคุ้นเคย" ก่อนที่รินทร์จะได้เอ่ยปากซักถาม เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยแต่ทรงพลังกว่าเดิมก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นเสียงสัญญาณดิจิทัลที่เย็นเยียบและทรงอำนาจเกินกว่าเทคโนโลยีใดๆ ที่เขารู้จัก *[System Alert: สำเร็จภารกิจหลบหนีระดับ SSS - ตรวจพบการแทรกแซงไทม์ไลน์โดยบุคคลภายนอก]* *[คำเตือน: รหัสลับประตูกาลเวลาถูกปลดล็อกโดยสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ ‘ผู้สร้าง’]* *[เป้าหมายใหม่ถูกกำหนด: ยินดีต้อนรับสู่ "จุดศูนย์กลางแห่งศูนย์" กรุณาเตรียมรับการพิพากษาจากผู้ดูแลห้วงเวลาในอีก 3... 2... 1...]* สิ้นเสียงแจ้งเตือนนั้น พื้นเบื้องหน้าของทั้งสองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตโลหะที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ราวกับกำลังรอคอยการมาเยือนของพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ