สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง

เสียงกุกกักของแผงวงจรควอนตัมรุ่นโบราณในห้องใต้ดินย่านการค้าเก่าแก่ของเขตเซเรสชั้นใน ดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของผม สอดประสานไปกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดของ ดร. เอเลน่า นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังกวาดผ่านหน้าโฮโลแกรมสีฟ้าครามด้วยความเร็วสูง รหัสโค้ดนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านม่านตาของเธอราวกับสายน้ำตกแห่งข้อมูล "รินทร์... ระบบเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบนอกเพิ่งถูกปลุกขึ้น" เสียงของอาจารย์สาวกระซิบต่ำ ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นทรง The Matrix เหลือบมองหน้าจอแสดงผลหลักที่มีเส้นกราฟพุ่งทะยานสู่ขีดวิกฤต "พวกมันใช้เวลาเร็วกว่าที่โมเดลความน่าจะเป็นของคุณประเมินไว้ถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์" ผมชะืองักมือจากการปรับแต่งค่าความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กในเครื่องมือกระโดดข้ามเวลาชั่วคราว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อประมวลผลตัวแปรใหม่ที่เพิ่งแทรกเข้ามาในสมการ "ความน่าจะเป็นที่หน่วยรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของเซเรสจะเข้าถึงพิกัดนี้ภายในสามนาทีมีค่าสูงถึงเก้าสิบเอ็ดจุดสี่เปอร์เซ็นต์ครับอาจารย์" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับสะท้อนประกายความคมกริบของนักคำนวณผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา "ดูเหมือนว่าอัลกอริทึมการค้นหาของพวกเขาจะได้รับการอัปเกรดผ่านเครือข่ายควอนตัมหลักเร็วกว่าที่ผมคาดการณ์ไว้ในลูปที่แล้ว" *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงฉานสว่างวาบทั่วทั้งห้อง แสงไฟนีออนสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีเลือดสาดส่องลงบนใบหน้าของเราทั้งสองคน บรรยากาศภายในห้องคับแคบอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและแผงวงจรความร้อนสูง แรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากพื้นเบื้องล่างบ่งบอกว่ากองกำลังลาดตระเวนเคลื่อนที่เร็วได้มาถึงชั้นใต้ดินของอาคารนี้เรียบร้อยแล้ว "เราจะทำอย่างไรต่อดีครับ รินทร์?" ดร. เอเลน่าหันมาสบตาผม สีหน้าของเธอไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ที่ส่งผ่านผ่านมาทางแว่นตาคู่นั้น เธอยื่นไดรฟ์ข้อมูลควอนตัมขนาดจิ๋วที่บรรจุผลงานวิจัยข้ามมิติชิ้นสุดท้ายมาให้ผม "ถ้าเครื่องนี้เสียหาย ลูปเวลานี้จะถูกรีเซ็ต และเราจะต้องกลับไปเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ทั้งหมดในจุดที่ความน่าจะเป็นเป็นศูนย์" ผมรับไดรฟ์ข้อมูลนั้นมาด้วยความระมัดระวัง บรรจงเสียบมันเข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อหลักของอุปกรณ์พกพา พร้อมกับนิ้วมือที่รัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดโฮโลแกรมเพื่อสร้างรหัสผ่านชั้นที่แปด "ผมไม่มีทางยอมให้ลูปเวลานี้สูญเปล่าหรอกครับ" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่กลไกตรรกะในหัวของผมกลับทำงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย "ในเมื่อพวกเขาต้องการข้อมูลนี้ ผมก็จะมอบ 'ข้อมูลลวง' ที่มีความซับซ้อนทางคณิตศาสตร์ระดับปัญญาประดิษฐ์ให้พวกเขาได้ปวดหัวเล่นกันสักตั้ง" *ปัง!* ประตูเหล็กกล้าเสริมแรงด้านหน้าห้องถูกระเบิดออกด้วยแรงดันพลาสมา ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวล ท่ามกลางม่านควันนั้น เงาร่างของหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งเซเรสในชุดเกราะคอมโพสิตสีดำสนิทนับสิบชีวิตก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธลำแสงพลังงานสูงที่เล็งตรงมายังจุดที่เรายืนอยู่ "รินทร์! ระวัง!" ดร. เอเลน่าพุ่งตัวเข้ามาผลักผมให้หลบพ้นวิถีลำแสงสีแดงที่เฉียดผ่านหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นไหม้ของเสื้อผ้าและผนังคอนกรีตคละคลุ้งไปทั่ว ผมไม่รอช้า อาศัยจังหวะชุลมุนกดสวิตช์เปิดใช้งานโปรแกรมลวงตาที่เพิ่งเขียนเสร็จเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน หน้าจอโฮโลแกรมจำลองภาพการระเบิดของพลังงานควอนตัมขนาดย่อมพุ่งกระจายไปทั่วห้อง สร้างความสับสนอลหม่านให้กับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่พากันเปิดโล่พลังงานป้องกันตัวโดยอัตโนมัติ "ตามผมมาครับอาจารย์!" ผมคว้าข้อมือของดร. เอเลน่าให้วิ่งฝ่ากลุ่มควันออกทางช่องระบายอากาศฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังชั้นวางหนังสือเก่า เสียงตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์อย่างไร้จิตวิญญาณดังไล่หลังมาติดๆ "เป้าหมายกำลังหลบหนี มุ่งหน้าสู่ท่อระบายอากาศภาคพื้นดิน... เปิดระบบล็อกเป้าหมายอัตโนมัติ!" เสียงฝีเท้าของชุดเกราะหนักนับสิบคู่วิ่งตามเสียงก้องกังวานไปตามทางเดินแคบๆ อุณหภูมิภายในท่อระบายอากาศลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ความหนาแน่นของอากาศเริ่มเจือจางลง แต่ความเร็วในการคำนวณของผมยังคงพุ่งทะยานอย่างต่อเนื่องเพื่อหาเส้นทางหลบหนีที่ดีที่สุด ทว่า ในจังหวะที่เรากำลังจะพ้นทางออกไปยังเขตปลอดภัยภายนอก ระบบเซนเซอร์สั่นสะเทือนรอบตัวก็หยุดชะงักลงอย่างไร้สาเหตุ เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้นบนเรดาร์โฮโลแกรมส่วนตัวของผม พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่สั่นระริก: *[คำเตือน: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด... ประตูมิติเบื้องหน้าถูกควบคุมโดยบุคคลที่สามซึ่งอยู่นอกเหนือกฎของเวลา]* ผมชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า ขวางทางออกเดียวของเราเอาไว้ ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหมวกฮู้ด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก คืออุปกรณ์ควอนตัมข้อมือที่ข้อมือขวาของบุคคลปริศนาผู้นั้น... มันเป็นรุ่นเดียวกับที่ผมกำลังประดิษฐ์ขึ้นในอนาคตอีกสิบปีข้างหน้า! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะครับ