รอยร้าวแห่งมิติ

หน้าจอคอมพิวเตอร์เกมing สเปกแรงสูงบนโต๊ะไม้สักของธันวาเกิดอาการกระพริบถี่รัวจนแสงสีฟ้าสว่างวาบจนแสบตา โค้ดภาษาไพธอนที่เขาเขียนผสานอักขระยันต์โบราณวิ่งพล่านเป็นทางยาวบนจอภาพราวกับฝูงมดคลั่ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบเซิร์ฟเวอร์มิติลับดังระรัวไม่เป็นศัพท์ คล้ายกับเสียงกริ่งเตือนภัยในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่กำลังจะระเบิด "ให้ตายสิ เจ้าบ้านั่นเล่นของหนักเข้าให้แล้ว..." ธันวาพึมพำ มือเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกเสียงดังกร็อกแกร็กด้วยความเร็วสูง เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้ในห้องทำงานจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำจนขนหัวลุกก็ตาม ประโยคสุดท้ายที่ดังก้องมาจากความมืดเมื่อครู่ยังคงหลอนอยู่ในโสตประสาท *“แกเลือกทำลายสัญญา... งั้นก็เตรียมตัวต้อนรับ ‘เจ้าของที่แท้จริง’ กลับบ้านได้เลย”* รินรดาเดินถือถาดไม้ที่วางชามแกงคั่วกลิ่นหอมฟุ้งเข้าายมาในห้องทำงาน สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เธอยางตัวเข้าประชิดสามี มือเรียววางถาดลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะเอื้อมไปตบไหล่หนาของธันวาเบาๆ แต่หนักแน่น "กินข้าวซะก่อนธันวา กองทัพต้องเดินด้วยท้อง... ผีสางเจ้าเล่ห์พวกนั้น ปล่อยให้มันหัวร้อนไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปตบให้คว่ำคามิติเอง" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความดุดันและมั่นใจในฝีมือ ธันวาอมยิ้มบางๆ ความตึงเครียดในอกคลายลงครึ่งหนึ่งเมื่อเห็นภรรยาสายสตรองยืนอยู่เคียงข้าง เขาคว้าช้อนตักแกงคั่วไก่ใส่ใบชะพลูฝีมือภรรยาเข้าปาก รสชาติจัดจ้านเผ็ดร้อนซ่านไปทั่วลิ้น เผ็ดสะใจจนตาสว่าง หอมเครื่องแกงตำมือที่โขลกสดๆ เมื่อบ่ายวานนี้ ท่ามกลางกลิ่นอายความสยองขวัญระดับวิกฤต ธันวายังคงอดไม่ได้ที่จะชมในใจว่าภรรยาของเขานอกจากจะตบเกรียนผีเก่งแล้ว ฝีมือทำอาหารยังระดับมิชลินสตาร์อายุน้อยร้อยล้านอีกด้วย ในขณะเดียวกัน ที่ลานหน้าบ้านพักตระกูลใหญ่ของญาติจอมสูบที่ชอบมาเอาเปรียบ เสียงโวยวายและเสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินคอนกรีตเสริมเหล็กเกิดรอยปริแยกขนาดใหญ่เป็นทางยาว ควันสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกนั้น กลิ่นอายความตายและซากศพเน่าเฟะคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผู้กองศิลา สามีทหารหนุ่มกล้ามAบ้าพลังที่เพิ่งกลับจากการตรวจเวร ก้าวเท้าลงจากรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อมือสองแต่เครื่องแน่นปึ้ก ดวงตาคมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณทหารรบพิเศษร้องเตือนภัยระดับสีแดง เขาปลดล็อกซองปืนพกข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว ก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าบ้านญาติจอมสูบที่กำลังวิ่งหนีตายหัวซุกหัวซุน "เห้ย! พวกแกวิ่งหนีอะไรกันวะ ลูกผู้ชายหน่อยสิโว้ย!" ผู้กองศิลาตะโกนเสียงดังลั่นข่มขวัญฝูงเงาดำที่กำลังผุดขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นดิน "ผู้กอง! ช่วยด้วย! ผี... ผีมันลากพ่อผมลงไปในพื้นดินแล้ว!" ลูกชายเจ้าของบ้านตะโกนลั่น น้ำตานองหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ผู้กองศิลายกปืนพกคู่ใจขึ้นเล็งอย่างมั่นคง นิ้วชี้แตะไกพร้อมเหนี่ยวทันที "ผีเหรอ? ของโปรดผมเลยล่ะวะ!" *ปัง! ปัง! ปัง!* กระสุนอาคมที่ธันวาบรรจุกระสุนพิเศษให้พุ่งแหวกอากาศออกไปกระทบเข้ากับกลุ่มเงาดำที่กำลังยื่นมือเน่าเฟะออกมาจากรอยแยกมิติ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแสบแก้วหู แรงปะทะจากการยิงทำให้รอยร้าวบนพื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนนี้ไม่ได้ส่งผลแค่บริเวณบ้านหลังนี้เท่านั้น แต่มันกำลังสั่นคลอนเสาสัญญาณอินเทอร์เน็ตและโครงข่ายมิติลับทั่วทั้งจังหวัด! ณ ห้องทำงานของธันวา หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะติดขึ้นมาใหม่พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีเลือดตัวหนาเป้ง: **[WARNING: Dimensional Breach Detected - รอยร้าวแห่งมิติขยายตัว 100% เจ้าของที่แท้จริงกำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งเขต]** รินรดากวาดตามองหน้าจอ ดวงตาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เธอยกมือขึ้นสะบัดเบาๆ มิติลับในแหวนหยกโบราณที่นิ้วมือส่องแสงเรืองรอง อาวุธและยันต์ปราบผีจำนวนมหาศาลถูกเรียกออกมากองระเกะระระกะบนโต๊ะทำงานจนเต็มพื้นที่ "ธันวา... ดูนั่นสิครับ" รินรดากล่าวเสียงเรียบพลางพยักเพยิดหน้าไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นสนามหญ้าหน้าบ้าน หมอกสีดำทมิฬหนาทึบกำลังแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางหมอกหนานั้น ร่างเงาสูงตระหง่านร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นสนามหญ้า ร่างนั้นสูงใหญ่ผิดมนุษย์ สวมชุดสูทโบราณยุคอาณานิคม ใบหน้าเน่าเปื่อยจนเห็นกระโหลกสีขาวโพลน ดวงตาส่องประกายสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่หน้าต่างห้องทำงานของพวกเขาพอดี เงาร่างนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วเคาะกระจกหน้าต่างสามครั้ง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะกระจกดังสะท้อนก้องเข้าไปในจิตใจของธันวาและรินรดา ร่างกายของทั้งคู่ชะงักค้างไปชั่ววินาที แรงกดดันมหาศาลจากตัวตนระดับบรรพกาลแผ่ซ่านเข้ามาในห้องจนอากาศแทบจะกลายเป็นของแข็ง ธันวาเม้มปากแน่น นิ้วมือขวาจรดลงบนปุ่ม Enter บนคีย์บอร์ดเพื่อเตรียมรันคำสั่งสลายมิติขั้นสุดท้าย แต่ทว่า... หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับถูกแทนที่ด้วยภาพกล้องวงจรปิดหน้าบ้าน ภาพที่ปรากฏทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดในลำคอทันที ผู้กองศิลากำลังยืนเผชิญหน้ากับเงาร่างประหลาดนั้นในระยะประชิด โดยมีร่างของญาติจอมสูบที่หมดสติไปแล้วนอนกองอยู่แทบเท้า และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เงาร่างประหลาดนั้นไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีผู้กองศิลา แต่มันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมา ยื่นหน้าจอที่มี QR Code สีเลือดสว่างวาบให้ผู้กองศิลาดู พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่ดังลอดเข้ามาในเครื่องรับสัญญาณวิทยุสื่อสารของผู้กอง... *“ส่งตัว ‘บรรพบุรุษ’ ของพวกแกคืนมา... ไม่งั้นสัญญาณอินเทอร์เน็ตของอำเภอนี้ทั้งหมด จะถูกตัดขาดชั่วนิรันดร์”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับความบันเทิงในตอนนี้นะครับ