ตำนานหมอเทวะ

“หมวดกระสุนพร้อม ปลดล็อกระบบล็อกเป้าอัตโนมัติ… รอคำสั่งเดียวจากท่านคีย์ครับ” เสียงรายงานผ่านคลื่นวิทยุทางทหารเข้ารหัสความปลอดภัยระดับสูงสุดดังขึ้นในหูฟังไร้สายของผม ท่ามกลางเสียงไซренаเตือนภัยกึกก้องที่ผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของบรรดาผู้บริหารสมาคมฮันเตอร์ระดับสูง พวกมันกำลังวิ่งหนีตายกันอลหม่านราวกับฝูงแมลงสาบที่โดนน้ำร้อนลวก พื้นกระเบื้องหินอ่อนราคาแพงระยับนับล้านเครดิตบัดนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตา คราบเลือด และรอยเปื้อนจากความหวาดกลัวที่ไม่อาจลบเลือนได้ ผมยืนไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวยาวริมกระจกใสบานยักษ์ของห้องประชุมใหญ่สมาคมฮันเตอร์ มองลงไปยังลานประลองเบื้องล่างที่บัดนี้พังพินาศย่อยยับด้วยแรงลมมหาศาลจากเฮลิคอปเตอร์รบติดอาวุธหนักนับสิบลำที่ลอยตัวนิ่งสนิทอยู่กลางอากาศ ปลายกระบอกปืนกลหนักและมิสไซล์เจาะเกราะทุกกระบอกหันตรงมายังอาคารหลังนี้ราวกับจงใจส่งสัญญาณพิพากษา หน้าจอโฮโลแกรมมหึมาที่ลอยเด่นอยู่เหนือท้องฟ้ากรุงโซลยังคงฉายภาพตัวเลขยอดเงินในบัญชีของสมาคมที่กลายเป็นศูนย์อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่การล้มละลาย แต่มันคือการ "ซื้อ" และ "ยึดครอง" องค์กรที่ทรงอำนาจที่สุดในโลกใบนี้ไว้ในกำมือของคนคนเดียว… คนที่พวกมันเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ฮีลเลอร์ขยะไร้ค่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน “ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปก่อนเอเลน่า” ผมเอ่ยขึ้นเรียบๆ พรางยกแก้วไวน์วินเทจขึ้นจิบช้าๆ รสชาติฝาดนุ่มลิ้นไหลผ่านลำคอ ตัดกับบรรยากาศนรกแตกเบื้องล่างได้อย่างลงตัว เอเลน่าในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง โน้มตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพอย่างสูง แววตาของเธอยังคงฉายแววทึ่งระคนหวาดหวั่นยามที่มองแผ่นหลังของผม “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่ท่านคีย์ต้องการครับ บัญชีลับทุกบัญชี ทรัพย์สินทั้งหมด และสัญญาทาสที่พวกมันเคยใช้กดขี่ฮันเตอร์อิสระ ถูกโอนถ่ายมาเป็นกรรมสิทธิ์ของเราหมดแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนกล้าขัดขืนอีกต่อไปแล้วครับ” “ดีมาก” ผมวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกสร้างขึ้นจากความกลัวของเหล่าอดีตผู้ยิ่งใหญ่ ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทตัดเย็บพิเศษราคาแปดหลักให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ ไปยังประตูห้องประชุมที่ถูกพังจนพับยếnเข้าหาด้านใน ที่นั่น… ร่างของประธานสมาคมผู้เคยผยองและเหยียบย่ำชีวิตคนอื่นมานับไม่ถ้วน กำลังนอนหมอบกราบอยู่แทบเท้าของผม ร่างกายสั่นเทาจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของยอดฝีมือ “คุณคีย์… ท่านคีย์ครับ! ได้โปรด… ไว้ชีวิตผมด้วย ผมมีเงิน มีสมบัติ มีทุกอย่าง… ผมยกให้คุณหมดเลย!” เสียงแหบพร่าละล่ำละลักร้องขอชีวิต พร้อมกับมือที่สั่นเทาพยายามเอื้อมมาจับชายกางเกงของผม แต่ผมเพียงแค่ก้าวถอยหลังหลบอย่างรังเกียจ ราวกับกำลังมองดูเศษสวะข้างถนน ผมก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางมันขึ้นมาบังคับให้สบตา ปลายรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ตอนที่มึงสั่งให้คนตัดแขนฮีลเลอร์ฝึกหัดอย่างไร้ความปรานี… มึงเคยคิดถึงวันนี้บ้างไหม ประธานซอ?” นัยน์ตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายแข็งทื่อเมื่อตระหนักได้ว่าความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด แต่การต้องมีชีวิตอยู่โดยไร้ซึ่งอำนาจ เงินตรา และศักดิ์ศรี ภายใต้เงาของคนที่มันเคยเหยียบย่ำต่างหากคือนรกที่แท้จริง “ผมไม่ได้จะฆ่ามึงหรอกนะ” ผมกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูมัน “แต่ผมจะให้มึงมีชีวิตอยู่… ในฐานะภารโรงคนใหม่ประจำตึกนี้ ทำความสะอาดรอยเลือดที่พวกมึงสร้างขึ้นซะ ตลอดชีวิตที่เหลือของมึง” ประธานซอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปล่อยโฮออกมาอย่างหมดสภาพ ขณะที่ผมสะบัดชายเสื้อเดินผ่านมันไปอย่างไร้เยื่อใย เอเลน่าเดินตามหลังผมออกมายังระเบียงด้านนอก ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเส้นผมของเราทั้งคู่ เฮลิคอปเตอร์รบส่วนตัวลำใหญ่ที่สุดค่อยๆ ลดระดับลงมาจอดสนิทบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ชั่วคราว บันไดโลหะทอดลงมาพร้อมกับแสงไฟสีนวลที่ต้อนรับการกลับมาของผู้ปกครองคนใหม่อย่างแท้จริง “เราจะไปไหนต่อครับท่านคีย์?” เอเลน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่เรากำลังก้าวขึ้นสู่ยานพาหนะ ผมมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่าง แสงไฟนับล้านดวงส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวที่สยบอยู่ใต้ฝ่าเท้า โลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว และมันเปลี่ยนไปตามกฎเกณฑ์ที่ผมเป็นคนกำหนดขึ้น “กลับบ้านของเรา… เอเลน่า” ผมตอบพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ถึงเวลาที่หมอเทวะคนนี้จะได้พักผ่อนเสียที… ในฐานะคนที่อยู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครเอื้อมถึง” ประตูเฮลิคอปเตอร์ปิดลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ทิ้งอดีตอันเน่าเฟะไว้เบื้องหลัง และก้าวไปสู่อนาคตที่นิรันดร์และไร้ซึ่งผู้ต่อกร ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนหมอเทวะแรงก์ SSS คนนี้มาจนถึงหน้าสุดท้ายด้วยนะครับ