นาทีวิกฤตของโลก

"ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... หัวใจของอีผู้หญิงคนนี้จะกลายเป็นผุยผงในกำมือฉัน" เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของมหมหาวิหารแห่งความมืด แรงกดดันจากมานาสีม่วงเข้มแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของเอเลน่าทรุดลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเฉียบ เลือดสีสดไหลรินจากมุมปากของเธอ หยดลงกระทบพื้นส่งเสียง *ติ๋ด... ติ๋ด...* ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เบื้องหลังร่างระหงของเธอคือเงาสะท้อนของ "บุคคลปริศนา" ผู้ถือครองกุญแจมิติที่สี่—ไอเทมระดับตำนานที่สามารถฉีกกระชากทวีปนี้ออกเป็นสองเสี่ยงได้ในพริบตา คีย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองเหลือเพียงไม่ถึงสิบก้าว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทอประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก มือหนาของเขายังคงหมุนบัตรเครดิตสีดำสนิท—*Black Obsidian Card* ที่ไร้วงเงินจำกัด—วนไปมาเบาๆ ระหว่างนิ้วเรียวยาว เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารมิติยังคงดังกังวานอยู่ในโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง [ยืนยันการทำธุรกรรม: ซื้อสิทธิ์ขาดในการควบคุมสนามพลังมิติ... สำเร็จ] [ยอดเงินคงเหลือ: อนันต์] "แกคิดว่าตัวแปรอย่างแก... จะมีค่าพอให้ฉันต้องต่อรองด้วยงั้นเหรอ?" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง เขากวาดสายตามองไอ้สารเลวที่กำลังเอาชีวิตคู่คิดของเขาเป็นตัวประกัน ราวกับกำลังมองดูเศษฝุ่นผงบนรองเท้าหนังราคาแพงที่เพิ่งขัดมา "แก... แกมันไอ้ฮีลเลอร์เลือดเย็น! ผู้หญิงคนนี้กำลังจะตายนะเว้ย! ถอยไปซะ ไม่งั้น..." "ไม่งั้นอะไร?" คีย์ตัดบทด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนที่เคยเหยียดหยามเขาในอดีตต้องฝันร้ายไปตลอดกาล "แกคิดว่ากุญแจมิติที่สี่ในมือแกนั่น คือไพ่ตายใบสุดท้ายของโลกใบนี้สินะ? น่าสมเพช... แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใคร" เปรี้ยง! พายุมานาสีทองอร่ามระเบิดออกจากร่างของคีย์อย่างไร้สัญญาณเตือน แรงอัดมหาศาลซัดกระหน่ำจนม่านพลังสีม่วงของศัตรูสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เอเลน่าเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เธอเลือกเดิมพันด้วยชีวิต แววตาของเธอฉายความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความภักดี ความลุ่มหลง และความอุ่นใจที่ได้รู้ว่า... ตราบใดที่ผู้ชายคนนี้ยังยืนอยู่ตรงนี้ ไม่มีศัตรูหน้าไหนบนโลกใบนี้ที่จะแตะต้องเธอได้ "คีย์..." เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา "รอแป๊บเดียวนะครับเอเลน่า" คีย์ปรายตามองเธอนิดหน่อย น้ำเสียงที่ใช้เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันกลับไปจ้องมองไอ้ตัวประหลาดที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "จัดการธุระให้เสร็จ เดี๋ยวผมพาไปทานมื้อค่ำ" "แก... แกทำอะไรไม่ได้หรอก! ดันเจี้ยนลับกำลังจะเปิดออก! ถ้าฉันตาย ประตูมิติจะระเบิดและกลืนกินทุกสิ่งในรัศมีพันกิโลเมตร! โลกนี้จะพินาศไปพร้อมกับพวกเราทุกคน!" ศัตรูแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก เมื่อพบว่าพลังกดดันของคีย์ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทวีความรุนแรงจนบดขยี้จิตวิญญาณของมันให้แหลกสลาย คีย์ยกยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือลังเลใจแม้แต่น้อย นิ้วเรียวกดลงบนปุ่มยืนยันการทำธุรกรรมครั้งสุดท้ายบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ [ระบบตรวจพบการใช้จ่ายมูลค่า 10,000,000,000,000 G เพื่อซื้อกิจการ "โครงสร้างมิติทั้งหมด" ในเขตปกครองที่ 7] [ทำธุรกรรมเสร็จสิ้น... ท่านคือเจ้าของสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว] "โลกจะพินาศหรือไม่อย่างไร... มันก็เรื่องของพวกมัน" คีย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาศัตรูช้าๆ ทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดัง *ก้องกังวาน* ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "แต่สำหรับแก... ต่อให้หนีไปสุดขอบจักรวาล หรือไม่ก็มุดลงไปใต้ดินลึกสามพันเมตร บัตรในมือผมใบนี้ ก็สามารถกว้านซื้อลมหายใจของแกมาขยี้ทิ้งได้อยู่ดี" "ไม่... ไม่นะ! ปล่อยฉัน—อ๊ากกก!" แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานจากปลายนิ้วของคีย์ทะลวงร่างของศัตรูจนกลายเป็นจุลในพริบตาเดียว กุญแจมิติที่สี่ร่วงหล่นลงมาอยู่ในมือของฮีลเลอร์หนุ่มอย่างง่ายดาย ขณะที่ดันเจี้ยนลับเบื้องหลังเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำทมิฬเปิดอ้าออกพร้อมกลืนกินทุกสิ่ง ทว่า ท่ามกลางวิกฤตที่โลกกำลังจะล่มสลาย คีย์กลับยืนนิ่งสงบ เขาย่อตัวลงช้อนร่างของเอเลน่าขึ้นมาอุ้มไว้แนบอกอย่างนุ่มนวล ราวกับโลกใบนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย นอกเหนือจากผู้หญิงในอ้อมแขนคนนี้ เอเลน่าซบใบหน้าลงกับอกแผ่นกว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นوตระหนกปนความซาบซึ้งใจ "คีย์... เราจะทำยังไงดี? ทางออกถูกปิดตายหมดแล้ว..." คีย์ก้มลงมองเธอ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มติดต่อฉุกเฉินบนสมาร์ตโฟนหรู "ไม่ต้องห่วงครับ..." เสียงเฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะรุ่นใหม่ล่าสุดติดอาศัยพลังงานมานาระดับ SSS ดังกระหึ่มแหวกเมฆฝนลงมาจอดสนิทบนยอดซากวิหารพอดี ประตูเครื่องเปิดออกพร้อมกับทีมหน่วยรบพิเศษในชุดสูทสากลที่โค้งคำนับให้เขาอย่างพร้อมเพรียง "ท่านประธานครับ... เครื่องพร้อมแล้วครับ" คีย์อุ้มเอเลน่าก้าวขึ้นสู่ยานพาหนะส่วนตัว ก่อนจะหันกลับมามองทิวทัศน์เบื้องล่างที่กำลังพังทลายลงทีละน้อยด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกใดๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ด้วยกันเสมอนะครับ