บทที่ 40

"วางมีดลงเสียอาจารย์คง... เลือดบนพื้นนั่นไม่ได้ช่วยให้วิญญาณที่ท่านขังไว้ไปสู่สุคติหรอกครับ มันมีแต่จะฉุดท่านให้จมลึกลงไปในนรกที่ท่านสร้างขึ้นเอง" เสียงของผมก้องกังวานอยู่ในโถงกว้างของเรือนไทยโบราณที่สั่นสะเทือนด้วยแรงอาคม กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นธูปหอมที่อบอวลจนน่าเวียนหัว รินยืนเผชิญหน้ากับอาจารย์คงในระยะไม่ถึงสิบก้าว ดวงตาของผม—ดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นหวาดกลัว—กำลังจ้องมองไปยังเงาร่างมืดดำที่เกาะกินอยู่รอบตัวชายชราผู้นี้ มันไม่ใช่แค่ไสยเวท แต่มันคือความแค้นนับสิบปีที่กัดกินจิตวิญญาณของผู้ใช้เอง อาจารย์คงแค่นหัวเราะ เสียงแหบแห้งเหมือนกิ่งไม้แห้งขัดสีกัน เขาปาดคราบเลือดบนใบหน้า มือที่สั่นเทาถือมีดอาคมลงยันต์แน่น "แกมันก็แค่เด็กหนุ่มที่โชคดีที่รอดมาได้ ริน... แกคิดว่าความยุติธรรมที่แกพยายามไขว่คว้ามันมีจริงหรือ? ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่มีสิทธิ์กำหนดชะตาชีวิตคนอื่น" "โลกอาจจะเป็นเช่นนั้นครับ" ผมขยับตัวเข้าใกล้หนึ่งก้าว หมวดก้องที่อยู่ข้างกายกระชับปืนในมือแน่น แม้เขาจะรู้ดีว่ากระสุนคงไม่สามารถหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ แต่เขาก็ยังยืนหยัดเคียงข้างผม "แต่ชีวิตพี่สาวผม... และเหยื่ออีกนับไม่ถ้วนที่ท่านสังเวยไปเพื่อความเป็นอมตะ มันไม่ใช่เรื่องของความแข็งแกร่ง แต่มันคือความชั่วร้ายที่ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ลอยนวล" ฉับพลันนั้น ลมพายุหมุนวนขึ้นกลางห้อง อักขระบนผนังไม้เก่าแก่เริ่มเรืองแสงสีเลือด วิญญาณพยาบาทนับสิบตนที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยมนต์ดำเริ่มกรีดร้อง มันเป็นเสียงที่แทงทะลุเข้าไปในโสตประสาท ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพี่สาวเมื่อสิบปีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทงใจผมอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะอ่อนแอ "ก้อง! จัดการผนึกจุดกระจายอาคมที่มุมห้องนั่นที!" ผมตะโกนสั่งพลางหยิบกริชอาคมที่ผ่านการทำพิธีแก้ทางออกมา "เข้าใจแล้ว! อย่าตายก่อนนะไอ้ริน!" หมวดก้องพุ่งตัวออกไปท่ามกลางเงามืดที่พยายามเข้าขัดขวาง อาจารย์คงร่ายมนต์บทสุดท้าย เสียงสวดภาษาบาลีที่แปร่งปร่าสลับกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้น อากาศรอบตัวหนาวเหน็บจนผมแทบหายใจไม่ออก ร่างของชายชราเริ่มเปลี่ยนแปลง เงามืดรอบกายเขาขยายตัวออกเป็นร่างของอสูรที่คอยหนุนหลังเขาอยู่ตลอดเวลา ผมไม่ได้วิ่งหนี ผมเลือกที่จะหลับตาลงครู่หนึ่ง เพื่อมองผ่าน 'ขอบตาที่มองเห็น' เข้าไปถึงแก่นกลางของอาคมนั้น ผมเห็นสายใยที่เชื่อมโยงระหว่างอาจารย์คงกับวิญญาณพี่สาวของผม... มันคือโซ่ตรวนที่เขาใช้กักขังวิญญาณที่เขารักที่สุดไว้เป็นโล่กำบัง "วันนี้... เราจบเรื่องนี้กันเสียที" ผมลืมตาขึ้น ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความแน่วแน่ ผมไม่ใช่นักสู้ที่เก่งกาจ แต่ผมคือผู้แบกรับความทรงจำของคนตายที่ต้องการทวงคืนความถูกต้อง ผมพุ่งตัวเข้าหาอาจารย์คง ท่ามกลางกระแสพลังงานมหาศาลที่ปะทะกันจนฝาผนังเรือนแตกร้าว หมวดก้องใช้จังหวะที่อาจารย์คงเสียสมาธิ ยิงปืนทำลายวัตถุอาคมที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พลังอาคมที่เคยหนาแน่นเริ่มบิดเบี้ยวและพังทลายลง โอกาสมาถึงแล้ว ผมปักกริชลงบนรอยแยกของยันต์ที่หน้าอกของอาจารย์คง ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อตัดสายใยที่เชื่อมต่อกับโลกวิญญาณ ร่างของชายชรากระตุกเกร็ง ดวงตาของเขาเบิกโพลงเมื่อเห็นวิญญาณที่เขาเคยใช้เป็นเครื่องมือค่อยๆ หันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต "ไม่! ข้าคือผู้บงการพวกแก! พวกแกต้องเชื่อฟังข้า!" อาจารย์คงแผดเสียงร้องโหยหวน ก่อนจะถูกเงามืดที่เขาเคยสร้างขึ้นกลืนกินร่างไปช้าๆ จนเหลือเพียงเถ้าถ่านที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น ความเงียบงันกลับคืนสู่เรือนไทยอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของผมและหมวดก้อง ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ที่แตะลงบนไหล่ มันเป็นสัมผัสที่ผมรอคอยมาตลอดสิบปี พี่สาวผม... เธอยิ้มให้ก่อนที่ร่างจะจางหายไปสู่แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แห่งความตาย คดีวิญญาณอาถรรพ์ที่ค้างคาใจมานับสิบปีได้รับการปิดลงแล้ว แต่มันไม่ได้จบลงด้วยความสะใจ แต่มันจบลงด้วยการปล่อยวาง ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแรกของวันใหม่กำลังจางหายไปกับหมอกยามเช้า หมวดก้องเดินเข้ามาตบบ่าผมเบาๆ "จบแล้วนะริน... ต่อไปนี้ แกจะได้ใช้ชีวิตอย่างที่แกต้องการสักที" ผมมองมือตัวเองที่เคยถือด้ายสายสิญจน์อาคมมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้มันว่างเปล่า แต่หัวใจของผมกลับรู้สึกถึงความเต็มตื้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความมืดมิดในใจที่เคยปิดตายถูกทำลายลงพร้อมกับเรือนไทยหลังนี้ และผมพร้อมแล้วที่จะก้าวเดินต่อไปในฐานะคนธรรมดาที่เข้าใจโลกของวิญญาณมากกว่าใคร เราสองคนเดินออกจากเรือนไทยที่เหลือเพียงซากปรักหักพัง ทิ้งอดีตที่เจ็บปวดไว้เบื้องหลัง ความยุติธรรมที่แท้จริงไม่ใช่การแก้แค้น แต่คือการปลดปล่อย... ทั้งคนตายและคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติลี้ลับมากับผมจนถึงตอนสุดท้ายนี้ด้วยกันนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ