ปากดีนัก ระวังตัวไว้

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็น 'เครื่องพิมพ์งานที่ไร้หัวใจ' ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้จะล่มตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานนะครับ ธันวา" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของอาทิตย์ดังก้องขึ้นในห้องประชุมที่เงียบสนิท กลิ่นกาแฟดำที่ยังอุ่นระอุในแก้วเซรามิกแทบจะจืดจางไปเมื่อเทียบกับรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากแล็ปท็อป ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด เธอวางปากกาลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'ปัง' สวนทางกับท่าทีสุขุมของอีกฝ่าย "เครื่องพิมพ์งานไร้หัวใจ? ฟังดูดีนะคะคุณอาทิตย์ แต่ช่วยกรุณาเช็กสติปัญญาตัวเองนิดนึง ว่างานที่ฉันส่งไปน่ะ มันคืองานศิลป์ที่ผ่านการกลั่นกรองมาดีที่สุดแล้ว หรือเป็นแค่ 'สเก็ตช์ขยะ' ในสายตาของสถาปนิกผู้มีรสนิยมสูงส่งจนมองไม่เห็นความพยายามของคนอื่นกันแน่คะ" อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของธันวา กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ของเขาทำให้ธันวาต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว "ผมไม่เคยบอกว่ามันแย่" อาทิตย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างจงใจ "แต่ผมบอกว่าคุณ 'เย็นชา' กับงานเกินไป ธันวา... คุณซ่อนความรู้สึกไว้ในทุกเส้นที่วาด ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณน่ะมันพวกใจร้อนที่อยากจะทำลายกรอบทุกอย่างทิ้งใช่ไหมล่ะ" หัวใจของธันวากระตุกวูบ เธอหันขวับไปสบตากับคนข้างกาย ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้เธอยิ่งต้องทำตัวเป็นเม่นที่มีหนามแหลมคม "อย่ามาทำเป็นอ่านใจฉัน ทั้งที่คุณเองนั่นแหละที่วันๆ เอาแต่กางกระดาษไขแล้วนั่งขีดๆ เขียนๆ สั่งให้คนนั้นทำอย่างนี้ คนนี้ทำอย่างนั้น เหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ" เธอสวนกลับ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ปากดีนัก ระวังตัวไว้เถอะค่ะ ถ้าวันไหนฉันเกิดสติแตกแล้วโยนไอแมคใส่หน้าคุณขึ้นมา อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือน" อาทิตย์หลุดขำออกมาเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเจือปนเลยแม้แต่น้อย มันคือความถูกใจ ความกระหายที่อยากจะเอาชนะในตัวหญิงสาวคนนี้ "โยนเลยสิ ถ้ามันทำให้คุณกล้าแสดงตัวตนออกมามากกว่าแค่การทำงานตามสั่ง... ผมยอมให้คุณทุบจนพังคามือเลยก็ได้" เขาเลื่อนมือไปวางบนพนักเก้าอี้ของเธอ กักขังร่างบางไว้ในวงแขนอย่างจงใจ แววตาของอาทิตย์เปลี่ยนไปเป็นสีเข้มจัดยามที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของธันวา "คุณคิดว่าการสร้าง 'เซฟโซน' ไว้ล้อมรอบตัวเองจะทำให้คุณปลอดภัยเหรอ? หึ... คุณคิดผิดถนัดธันวา เพราะคนอย่างผมน่ะ ไม่เคยรู้จักคำว่าเคารพเขตแดนของใคร ถ้าผมอยากจะบุก... ผมก็แค่พังมันเข้ามา" ลมหายใจของธันวาขาดห้วง ความท้าทายจากคนตรงหน้าทำให้ความโกรธเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นผ่านไปตามไขสันหลัง เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามจะถอยหนี แต่กลับพบว่าเขากดทับพื้นที่รอบตัวเธอไว้จนมิด "คุณมันบ้า" เธอเค้นเสียงผ่านไรฟัน "เรามีเส้นแบ่งทางธุรกิจกันอยู่นะคะ" "เส้นแบ่งเหรอ?" อาทิตย์โน้มใบหน้าลงมาอีกจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "งั้นลองข้ามเส้นนี้ดูไหมล่ะ เผื่อว่าคุณจะได้รู้ว่านอก 'เซฟโซน' ที่น่าเบื่อของคุณน่ะ มันมีอะไรที่เร้าใจกว่าการมานั่งทะเลาะกับผมในห้องประชุมแคบๆ นี่เยอะ" บรรยากาศในห้องประชุมเหมือนจะแตกสลาย ธันวารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของอาทิตย์ ความซึนเดเระที่เธอเคยใช้ปกปิดความรู้สึกเริ่มสั่นคลอนภายใต้แรงกดดันที่เขาส่งมาให้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องประชุมที่ดังรัวราวกับจังหวะกลองศึกก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต "คุณอาทิตย์คะ! มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับแบบก่อสร้างที่ไซต์งานค่ะ... อ้าว... ขอโทษค่ะที่ขัดจังหวะ!" เสียงของเลขาฯ หน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ ธันวารีบผลักอาทิตย์ออกทันทีราวกับถูกไฟลวก เธอจัดเสื้อผ้าที่ไม่ได้ยับยู่ยี่ให้เรียบร้อยเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในหัวใจ ขณะที่อาทิตย์เพียงแค่ถอยหลังกลับไปยืนกอดอกด้วยท่าทางปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในจังหวะที่ธันวากำลังจะก้มหน้าหนีความอับอาย สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างบนจอแล็ปท็อปของอาทิตย์ที่ยังเปิดค้างไว้ข้างตัวเขา มันไม่ใช่แบบร่างอาคารอย่างที่ควรจะเป็น... แต่มันคือภาพถ่ายของเธอในอิริยาบถเผลอๆ ที่ถูกแอบถ่ายไว้เมื่อหลายวันก่อน พร้อมกับข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ว่า 'เซฟโซนที่ว่าน่ะ... ผมเป็นคนสร้างมันให้คุณเองกับมือ' ธันวาเบิกตากว้าง ความลับที่อาทิตย์ซ่อนไว้ใต้ท่าทีเผด็จการถูกเปิดเผยออกมาในจังหวะที่หัวใจเธอยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรออกไป อาทิตย์ก็หันกลับมามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต "อ้าว... ดูเหมือนความลับจะแตกเสียแล้วสิครับ คุณดีไซเนอร์ที่รัก?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักที่แสนจะร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ!