ไฟนอล...ที่ไม่มีคำว่าไฟนอล

"คุณอาทิตย์คะ นี่มันชิ้นที่สิบแล้วนะ... ชิ้นที่สิบ! ต่อให้ฉันเป็นซูเปอร์แมนก็คงดีดนิ้วทำโปรเจกต์นี้ให้เสร็จภายในห้านาทีไม่ได้หรอกค่ะ" ธันวากระแทกเมาส์ลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหลัง นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่อัดอั้นมาตลอดแปดชั่วโมงเต็มในสตูดิโอที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า อาทิตย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นราคาแพงไม่ได้แสดงความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองหน้าจอที่แสดงไฟล์กราฟิกเลเยอร์นับร้อย ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงานของธันวา ร่างกายของเขารุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวจนธันวาต้องเอนตัวหนี "ถ้างานที่ออกมามันมีคุณภาพเท่ากับขยะที่เธอส่งมาเมื่อกี้ ต่อให้เป็นชิ้นที่ร้อย ผมก็ไม่ให้ผ่าน" น้ำเสียงของอาทิตย์เรียบสนิท แต่ทุกคำพูดกลับเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงอีโก้ของคนฟัง "ขยะงั้นเหรอ?" ธันวาแค่นหัวเราะ ปากบางเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง "โปรเจกต์นี้มันไม่ได้ต้องการงานศิลปะระดับโลก แต่มันต้องการความเร็ว และคุณก็เป็นคนสั่งให้แก้ตามใจตัวเองมาตลอดสามวันโดยไม่สนบรีฟลูกค้าเลยสักนิด" "ผมสั่งให้แก้ เพราะผมเห็น 'ศักยภาพ' ในตัวเธอมากกว่าแค่การทำตามสั่ง" ประโยคนั้นทำให้หัวใจของธันวากระตุกวูบ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มือที่กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะก็เตือนให้เธอรู้ว่าอย่าไปหลงคารมคนปากร้ายคนนี้ "หยุดใช้คำว่าศักยภาพมาอ้างเพื่อสนองความซาดิสม์ของคุณเถอะค่ะ บอกมาตรงๆ ดีกว่าว่าแค่อยากแกล้งให้ฉันประสาทเสียตายไปข้างหนึ่ง" อาทิตย์โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขากระจายไปทั่วโสตประสาท ธันวารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมา กลิ่นอายความกดดันที่ควรจะเป็นความขัดแย้ง กลับกลายเป็นแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นประสาทเธออย่างรุนแรง "ถ้าผมอยากแกล้งเธอจริงๆ ผมคงไม่เสียเวลามานั่งเฝ้าเธอจนตีสามแบบนี้หรอกนะ ธันวา" อาทิตย์ลดเสียงลงจนทุ้มต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "หรือเธอคิดว่าที่ผมยอมเสียเวลานอนมานั่งจ้องหน้าเธอเนี่ย เพราะผมว่างงานมาก?" "ก็คุณมันบ้างาน!" ธันวาสวนกลับทันควัน ถึงแม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ "คุณมันก็แค่คนคลั่งงานที่มองคนอื่นเป็นเครื่องมือ ผลิตผลงานให้ได้ตามมาตรฐานที่สูงลิ่วของคุณโดยไม่สนว่าคนอื่นจะตายไหม" "งั้นก็พิสูจน์สิ" อาทิตย์ยื่นมือมาคว้าขอบเก้าอี้ของธันวาแล้วหมุนกลับไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างแรง จนธันวาต้องรีบจับโต๊ะไว้ "ชิ้นที่สิบเอ็ด... ไม่สิ เอาเป็นว่าทำใหม่หมดเลยแล้วกัน อีกสามสิบนาที ผมจะรอดูว่าคนปากดีอย่างเธอ จะทำออกมาได้ 'ดี' พอที่จะทำให้ผมเลิกบ้างานได้หรือเปล่า" ธันวากัดฟันกรอด นิ้วมือเรียวเลื่อนผ่านเมาส์และคีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว ความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นทำให้เธอเข้าสู่สภาวะ 'Flow state' เธอไม่สนแล้วว่าจะต้องแก้กี่รอบ เธอแค่ต้องการเอาชนะชายคนนี้ ให้เขาเห็นว่าไอ้กราฟิกดีไซเนอร์ที่เขาดูถูกอยู่นี่แหละ ที่จะตบหน้าเขาด้วยผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงคลิกเมาส์และเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน อาทิตย์ไม่ได้เดินไปไหน เขายังคงยืนอยู่ข้างหลังเธอ ความรู้สึกถึงการจับจ้องทำให้ธันวาประหม่า แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นแรงกระตุ้นชั้นดี ทว่า ในจังหวะที่เธอขยับเมาส์ไปที่ปุ่ม 'Export' เพื่อส่งงานชิ้นสุดท้าย มือของอาทิตย์ก็เลื่อนลงมาทับมือของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสที่ร้อนผ่าวจากมือใหญ่ทำเอาธันวาสะดุ้งโหยง "ตรงนี้..." อาทิตย์กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราด กลายเป็นความพร่ามัวที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "ขยับเส้นเคิร์ฟไปทางขวานิดเดียว... แล้วเธอจะเห็นว่าภาพรวมมันจะเปลี่ยนไปแค่ไหน" ธันวาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเขาที่รดรินอยู่ข้างใบหูทำให้ขนอ่อนลุกชัน เธอพยายามจะชักมือออกแต่เขากลับกดน้ำหนักลงมามากกว่าเดิม เหมือนเขาตั้งใจจะโอบล้อมเธอไว้ในพื้นที่ของเขาอย่างสมบูรณ์ "คุณ... คุณจะทำอะไร" เธอถามเสียงสั่น "ผมแค่กำลังจะบอกว่า..." อาทิตย์หยุดเว้นช่วง จังหวะที่เงียบไปนั้นยาวนานจนธันวาแทบลืมหายใจ ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานก็เปิดออกกว้างพร้อมกับร่างของเลขาสาวที่เดินถือเอกสารปึกใหญ่เข้ามา "คุณอาทิตย์คะ ผลการประมูลโปรเจกต์ใหม่มาถึงแล้วค่ะ... เอ้อ ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ?" อาทิตย์ผละตัวออกมาทันทีราวกับถูกไฟดูด ใบหน้าเรียบเฉยกลับมาเป็นหน้ากากน้ำแข็งเหมือนเดิม เขากระแอมเบาๆ ก่อนจะหันไปหาเลขาโดยไม่แม้แต่จะชายตามองธันวาที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำอยู่ตรงนั้น "ไม่มีอะไร ไปวางเอกสารไว้บนโต๊ะนั่น แล้วออกไปได้" เขาสั่งเสียงแข็งก่อนจะหันกลับมามองธันวาที่ยังคงนิ่งค้างอยู่ที่เดิม แววตาของเขาที่มองมาในตอนนี้ไม่มีความโกรธ ไม่มีเคมีที่ดึงดูดเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาที่สร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังอะไรบางอย่างที่พังทลายลงไปเมื่อครู่ "งานเสร็จแล้ว ก็รีบกลับไปพักซะ" เขาเดินไปที่ประตูห้อง ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ธันวาต้องนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ "พรุ่งนี้เจอกัน... และหวังว่าเธอคงไม่ลืมนะว่าเรามีเรื่องที่ต้อง 'เคลียร์' กันให้จบจริงๆ" ประตูห้องปิดลง ทิ้งให้ธันวานั่งมองไฟล์งานที่ค้างอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความสับสนและคำถามมากมายตีกันวุ่นในหัว เธอไม่รู้เลยว่าการยอมให้เขาเข้ามาใน 'เซฟโซน' ของเธอครั้งนี้ คือจุดเริ่มต้นของการได้พบกับความสุข หรือจะเป็นจุดจบของหัวใจเธอกันแน่ ไวโอเล็ตการ์เด้นขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์สุดปั่นป่วนของธันวาและอาทิตย์ในตอนแรกนี้นะคะ