พิมพ์เขียวที่ไม่ถูกใจ

"ถ้าคุณแก้เส้นนี้ให้โค้งรับกับโครงสร้างเหล็กไม่ได้ ก็เอาประกาศนียบัตรสถาปนิกของคุณไปคืนมหาลัยเถอะค่ะ มันเกะกะสายตาและทำลายเซนส์ความงามของโปรเจกต์นี้ทั้งหมด" เสียงหวานแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนบาดลึกลงไปในอากาศร้อนอบอ้าวของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ธันวาชะืองานในมือ ปากกาเคมีสีดำถูกกดนิ่งค้างอยู่บนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ชั่วคราว เขายืดตัวตรงช้าๆ ความสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรของเขาแผ่แรงกดดันออกมาโดยอัตโนมัติ แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงข้ามสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย คิรินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง The Row เปล่งประกายความดื้อรั้นและถือดีอย่างชัดเจน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยาวเคลียไหล่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยจากอากาศเดือนเมษายน แต่ทว่าท่าทีและแววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "คุณคิรินครับ... เอ่อ ไม่สิ สำหรับคุณ คิริน" ธันวาเน้นเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นสามระดับ "นี่คือคานรับน้ำหนักหลัก ไม่ใช่เส้นดัดจริตในงานศิลปะของคุณที่จะบิดซ้ายเอียงขวาตามอารมณ์ติสต์แตกตอนตีสองได้ แบบแปลนนี้ผ่านวิศวกรโครงสร้างมาสามคน และไม่มีใครท้วงติงเรื่องนี้ ยกเว้นคุณ" "ก็เพราะพวกเขามีหัวคิดที่แบนราบเป็นกระดาษ A4 เหมือนคุณยังไงล่ะคะถึงไม่เห็นความงามของการเคลื่อนไหว" คิรินก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะพิมพ์เขียว นิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปบนกระดาษตรงจุดที่ธันวาเพิ่งขีดฆ่า "คุณอยากให้ตึกนี้มันแข็งทื่อเป็นแท่งคอนกรีตไร้ชีวิตไปจนตายเลยหรือไง? งานศิลปะที่ไม่มีจิตวิญญาณ ก็เป็นแค่ก้อนอิฐถมที่ราคาแพงเท่านั้นแหละค่ะ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่แต่งตัวขัดกับบรรยากาศไซต์งานเสียเหลือเกิน เสื้อเชิ้ตลินินสีครีมตัวโคร่งกับกางเกงสแลคเข้ารูปที่เปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อย แต่มันกลับขับให้เจ้าตัวดูโดดเด่นท่ามกลางเศษเหล็กและฝุ่นตลบราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น มากกว่าจะมาเถียงเรื่องเสาเข็มกับสถาปนิกหัวอนุรักษ์อย่างเขา "จำไว้เลยนะคิริน ตึกนี้ไม่ใช่แกลเลอรีงานปั้นของคุณ มันคือที่อยู่อาศัยของคนที่มีชีวิตจริงๆ และชีวิตจริง... เขาต้องการความปลอดภัยมากกว่าความสุนทรีย์บ้าบอที่คุณเพ้อฝัน" "ปากจัดเป็นบ้า..." คิรินพึมพำเบาๆ แต่ดังพอให้คนฟังได้ยิน เจ้าตัวกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนจนแทบคว่ำ "ถ้าฉันรู้ว่าต้องมาทำงานร่วมกับสถาปนิกปากเสียที่ยึดติดกับตำราเรียนจนสมองแข็งเป็นปูนซีเมนต์แบบคุณ ฉันคงปฏิเสธโปรเจกต์นี้ตั้งแต่แรกแล้วค่ะคุณธันวา!" "เชิญเลยครับ ทางออกอยู่ด้านนั้น" ธันวายื่นมือผายไปทางประตูรั้วสังกะสีของไซต์งาน "แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าคุณถอนตัวตอนนี้ ค่าปรับในสัญญาจะทำให้คุณต้องขายพู่กันทิ้งไปตลอดชีวิต" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ความกว้างของโต๊ะทำงานชั่วคราว ธันวาก้มมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ร่องรอยความโมโหทำให้พวงแก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ามอง และนั่นคือสิ่งที่ธันวาเกลียดที่สุด—การที่เขารู้สึกว่าผู้ชายปากเก่งคนนี้ 'น่ามอง' แม้ในยามที่กำลังพ่นคำด่าใส่เขาอยู่ก็ตาม คิรินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ด มือเรียวกำลังจะคว้าปากกาในมือของธันวาเพื่อแย่งมาแก้แบบด้วยตัวเอง แต่จังหวะนั้นเอง... "อ้าว! คุณธันวา คุณคิริน มาถึงกันเร็วจังเลยนะครับ" เสียงทุ้มของ 'พี่ใหญ่' ผู้รับเหมาใหญ่ประจำโปรเจกต์ดังแทรกขึ้น พร้อมกับเสียงฝีปากที่เดินย่ำโคลนเข้ามาใกล้ แต่ไม่มีใครละสายตาออกจากกันได้เลย ธันวาชะงัก คิรินเองก็แข็งค้างในท่าทางที่โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ทันทีที่ธันวาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะผละถอยหลัง ดวงตาคมก็บังเอิญสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ไหวระริกอย่างไม่ทันตั้งตัว ในวินาทีนั้น เสียงรอบข้างราวกับถูกตัดขาดลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง... และสายตาของคิรินที่มองตรงเข้ามาในดวงตาของเขาอย่างมีความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น "คือว่า..." พี่ใหญ่กะพริบตาปริบๆ เมื่อเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ และมองหน้าสถาปนิกกับอินทีเรียร์ดีไซน์เนอร์สลับกันไปมาด้วยสีหน้าแปลกใจ "ผมไม่ได้ขัดจังหวะอะไรใช่ไหมครับเนี่ย... พอดีมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับ 'โครงสร้างลับ' ชั้นใต้ดินที่เพิ่งขุดพบใหม่... อยากให้พวกคุณรีบไปดูด้วยกันหน่อยครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!