เมื่อยอดฝีมือต้องมาเจอกับคนบ้า

"ถอยไปซะไอ้พวกขยะ! ถ้าไม่อยากตายในจุดเกิดเหตุ ก็อย่าเสนอหน้ามาขวางทางดาบของข้า!" เสียงตะคาดก้องกังวานดั่งฟ้าผ่าท่ามกลางความโกลาหลในดันเจี้ยนชั้นต้น ‘หุบเขาแห่งเสียงสะท้อน’ อาร์คขยับแว่นสายตาที่ดูธรรมดาจนน่าเบื่อหน่าย ดวงตาสีหม่นของเขาจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่กำลังเหวี่ยงดาบยักษ์ฟาดฟันฝูงมอนสเตอร์ระดับต่ำด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าผู้เล่นทั่วไปหลายเท่า ชายคนนั้นคือ ‘เรย์จิ’ นักรบคลั่งที่ใครต่อใครต่างขนานนามว่า 'ปีศาจไร้สมอง' อาร์คยืนหลบอยู่หลังโขดหินอย่างเงียบเชียบ เขาสังเกตเห็นรูปแบบการสวิงดาบของเรย์จิ—มันรุนแรงแต่ไร้ระเบียบ หากมองด้วยตาคนทั่วไป มันคือการโจมตีที่ทรงพลัง แต่สำหรับนักวิเคราะห์ที่มองเห็น ‘ข้อมูล’ เบื้องหลังอย่างเขา มันคือหายนะที่รอวันพังทลาย เพราะเรย์จิเปิดช่องว่างด้านหลังทุกครั้งที่เปลี่ยนจังหวะการเหวี่ยงดาบ *สาม... สอง... หนึ่ง... พลาด* มอนสเตอร์ประเภทแมงมุมหินพุ่งตัวออกมาจากเงามืด หมายจะเสียบยอดอกของเรย์จิที่กำลังเสียหลักจากแรงเหวี่ยงดาบของตนเอง ทว่าก่อนที่กรงเล็บเหล็กกล้าจะสัมผัสตัวอาร์คกลับดีดนิ้วเบาๆ สายลมที่อัดแน่นด้วยมานาบริสุทธิ์พุ่งเข้าปะทะกับขาของแมงมุมหินอย่างแม่นยำจนมันเสียหลักเซถลา "เฮ้ย! ใครวะ?!" เรย์จิคำรามลั่นพร้อมหันขวับมาทางอาร์ค ดวงตาดุร้ายคู่นั้นวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่า อาร์คก้าวออกมาจากเงามืดอย่างใจเย็น มือข้างหนึ่งกระชับไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ที่ดูเก่าคร่ำคร่า เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างสุภาพราวกับกำลังทักทายคนรู้จักในงานเลี้ยงน้ำชา แทนที่จะกลัวหัวหดอย่างที่คนอื่นเป็น "คุณใช้แรงไหล่ซ้ายมากเกินไปในจังหวะที่สามครับ ถ้ายังฝืนสู้ด้วยสไตล์นี้ อีกไม่เกินสามสิบวินาที คุณจะกลายเป็นศพที่นอนรอการเกิดใหม่ข้างหลุมศพนี้แน่นอน" "แก... แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า!" เรย์จิกระโจนเข้าหาอาร์ค ความกดดันจากจิตสังหารรุนแรงจนอากาศรอบข้างสั่นไหว แต่ทว่าอาร์คกลับยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา "ผมแค่แนะนำในฐานะซัพพอร์ตที่ไม่อยากเห็นแทงค์โง่ๆ ตายเพราะความอีโก้สูงเกินตัว" อาร์คตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาที่สงบนิ่งกลับสะกดให้เรย์จิต้องชะงักฝีเท้าลง "ถ้าอยากรอดและเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ให้จบก่อนที่ไอ้ตัวบอสในเงามืดนั่นจะออกมา ก็ลดทอนความบ้าคลั่งลง แล้วฟังทางนี้" เรย์จิหยุดหอบหายใจ เขาจ้องมองชายร่างบางที่ดูอ่อนแอตรงหน้าด้วยสายตาประหลาดใจ กลิ่นอายของอาร์คนั้นลึกลับ—มันไม่มีความหวั่นเกรง ทั้งที่เขากำลังปลดปล่อยจิตสังหารระดับสูงสุด "นายเป็นใคร" เรย์จิถามเสียงต่ำลง "อาร์ค... คนที่กำลังจะพาคุณไปจบดันเจี้ยนนี้แบบไม่ต้องตายสักครั้งไงล่ะ" อาร์คยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของเรย์จิ แสงสีทองจางๆ เปล่งออกมาจากฝ่ามือ มันไม่ใช่เวทฟื้นฟูธรรมดา แต่มันคือบัฟสถานะ ‘ความแม่นยำสูง’ ที่หาได้ยากยิ่งในหมู่ผู้เล่นสายซัพพอร์ต ทว่าในจังหวะนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องโหยหวนของมอนสเตอร์ระดับสูงดังมาจากส่วนลึกของดันเจี้ยน อาร์คชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปแทนที่ด้วยความเคร่งขรึม เขามองเห็น ‘อะไรบางอย่าง’ ผ่านหน้าต่างวิเคราะห์ข้อมูลที่คนอื่นไม่มีวันเห็น "ดูเหมือนคุณจะไม่ได้มีแค่ความบ้าเป็นของแถมนะเรย์จิ" อาร์คพึมพำเมื่อเห็นไอคอนสถานะที่ปรากฏขึ้นเหนือหัวของเรย์จิ "บัฟที่ผมให้คุณไปเมื่อครู่... ระบบกำลังตอบสนองแบบผิดปกติ" เรย์จิขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?" "สิ่งที่ปลุกขึ้นมาไม่ใช่บอสประจำดันเจี้ยน... แต่เป็น ‘ระบบบันทึกความทรงจำของโลก’ ที่ถูกกระตุ้นโดยค่าพลังที่พุ่งสูงเกินขีดจำกัดของคุณ" อาร์คหันไปมองความมืดเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต้นระริกด้วยความตื่นเต้น [ระบบ: ตรวจพบเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์... ความผิดปกติระดับ SSS ถูกเปิดใช้งาน] [คำเตือน: ผู้เล่น อาร์ค และ ผู้เล่น เรย์จิ เข้าสู่เขตแดนต้องห้ามของบททดสอบผู้กล้าลำดับที่ 0] แสงสีแดงฉานค่อยๆ เผยให้เห็นร่างเงาที่ดูคล้ายมนุษย์ ทว่ากลับมีปีกสีดำสนิทแผ่ออกมาจนเต็มโถงถ้ำ อาร์คถอนหายใจยาว ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "สงสัยวันนี้คงต้องทำงานหนักหน่อยแล้วสินะ... หวังว่าดาบของคุณจะคมพอที่จะฟันไอ้ตัวที่อยู่ตรงหน้านั่นได้นะ คุณนักรบผู้บ้าคลั่ง" เรย์จิแค่นยิ้มดุดัน "ข้าไม่สนว่ามันคืออะไร แต่ถ้ามันขวางทาง ข้าก็จะฟันให้ขาดเป็นสองท่อน... เริ่มกันเลยไหมไอ้ตัวซัพพอร์ต?" อาร์คยกไม้เท้าขึ้น แสงสีขาวสว่างจ้าห่อหุ้มร่างกายของทั้งคู่ไว้ ขณะที่ศัตรูเบื้องหน้าเริ่มก้าวเท้าเข้ามาหาพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอาร์คและเรย์จินะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้พรีสต์สายลุยด้วยค่ะ!