กลิ่นอายของฤดูกาล

"วางมันลงเถอะริน ความทรงจำน่ะ... ต่อให้ดูแลดีแค่ไหน สุดท้ายมันก็มีแต่จะขึ้นราตามกาลเวลา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเสียจนหัวใจของรินรดากระตุกวูบดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นวางหนังสือที่ถูกฝุ่นเกาะหนาเต้า เธอชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปหยิบหนังสือนิยายปกแข็งสีซีดเล่มนั้น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นตาอบอวลอยู่ในบรรยากาศแคบๆ ของร้านหนังสือมือสองร้านนี้ รินรดาค่อยๆ หันกลับไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศร้านหนังสือเก่าๆ ยืนพิงชั้นหนังสืออยู่ เขาดูสุขุมและเยือกเย็นกว่าที่เธอจำได้ แววตาคมกริบของธามไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย มันยังคงฉายความโศกเศร้าลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางสมบูรณ์แบบนั้นเสมอ "บางอย่าง... ต่อให้ขึ้นรา มันก็ยังคงมีค่าเกินกว่าจะทิ้งไปนะคะ" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะพายุโหมกระหน่ำเพียงใด ธามแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "งั้นเหรอครับ? แต่ดูเหมือนคนส่วนใหญ่จะเลือกซื้อหนังสือเล่มใหม่ที่พิมพ์ครั้งที่หนึ่งร้อย มากกว่าจะมานั่งจมปลักอยู่กับเล่มเก่าที่มีรอยขีดเขียนของใครก็ไม่รู้" เขาเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา รินรดากำสายกระเป๋าสะพายแน่น เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขาไม่ใช่แค่การพูดถึงหนังสือ แต่เขากำลังจงใจสื่อถึง 'ความสัมพันธ์' ที่เขาเป็นคนเลือกที่จะโยนทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน "รินไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาหนังสือเล่มใหม่ค่ะ ธาม" เธอสบตาเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนและยอมโอนอ่อนให้เขาเสมอ บัดนี้เริ่มมีความแข็งกร้าวซ่อนอยู่ "และรินก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อจมปลักกับอดีต แต่การที่ธามยืนอยู่ตรงนี้... ในร้านที่ธามเคยบอกว่าไร้สาระ มันไม่ได้หมายความว่าธามเองก็กำลังหลอกตัวเองอยู่หรือคะ?" ธามชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "ผมแค่ผ่านมาทำธุระแถวนี้" "ธุระที่ไม่ได้มีการนัดหมาย และไม่ได้มีความจำเป็น... ธามจำได้ไหมว่าเคยบอกรินว่าอะไร?" รินรดาถามต่อ เธอไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่ต้องการให้เขาเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาสร้างกำแพงกั้นไว้ บรรยากาศในร้านหนังสือเงียบสนิทจนได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้าของร้านที่เดินวุ่นอยู่หลังเคาน์เตอร์ชั้นล่าง ธามจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่วิเคราะห์และลุ่มลึก เขากำลังประเมินเธอ... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเขาเข้าใจดีที่สุด แต่ในวันนี้เธอกลับดูแปลกหน้าจนน่ากลัว "คุณเปลี่ยนไปมากนะ รินรดา" เขาเอ่ยขึ้นหลังจากความเงียบที่ยาวนาน "ดูเหมือนความแข็งแกร่งที่คุณพยายามสร้างขึ้นมา มันกำลังทำให้คุณกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับผมไปแล้ว" "และคุณก็ยังเหมือนเดิม" รินรดาสวนกลับ เธอตัดสินใจก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย "ยังคงเป็นธามคนเดิมที่พูดจาให้คนอื่นเจ็บปวด เพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเอง... ธามคะ ความใจร้ายไม่ได้ทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นหรอกนะ" คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเขา ธามกำมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้น แต่เขากลับไม่มีท่าทีจะโต้ตอบ เขามองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเบนความสนใจไปยังหนังสือในมือเธอ "เล่มนั้น... ผมให้คุณ" รินรดาขมวดคิ้ว "คะ?" "หนังสือเล่มนั้น... ผมซื้อมันไว้ตั้งแต่วันที่ผมบอกคุณว่าผมจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัว "ผมเก็บมันไว้ในนี้ตั้งแต่วันนั้น หวังว่าสักวัน... จะมีใครสักคนหยิบมันขึ้นมา" รินรดาเปิดหนังสือนั้นออกด้วยมือที่สั่นเทา ด้านในหน้าแรกมีลายมือหวัดๆ ของธามเขียนไว้ด้วยปากกาสีน้ำเงินเข้มที่จางไปตามกาลเวลา 'แด่ความรักที่สายลมพัดผ่านไป... แต่หวังว่าจะย้อนคืน' หัวใจของเธอกระตุกรุนแรง ความรู้สึกเก่าๆ ที่เธอพยายามปิดตายมันไว้เริ่มพังทลายลง เธอเงยหน้ามองเขาหวังจะเห็นความจริงใจบางอย่าง แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้เธอต้องชะงักงัน จากมุมมืดของทางเดินอีกด้านหนึ่ง เสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นเป็นจังหวะชัดเจน มินตราก้าวออกมาจากเงามืดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูประดิษฐ์จนน่าสะพรึง เธอเดินเข้าไปควงแขนธามอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและชัยชนะ "บังเอิญจังเลยนะคะริน... ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่กับธาม" มินตรากล่าวทักทาย ก่อนจะก้มลงมองหนังสือในมือรินรดาแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อ๋อ... หนังสือเล่มที่ธามลืมทิ้งไว้ในร้านตอนที่เรามาเดทกันครั้งแรกน่ะค่ะ ธามบอกว่าเขาตั้งใจจะให้คนอื่นมานานแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนใจอยากให้รินเก็บไว้ดูเป็นของที่ระลึกแทนนะ... จริงไหมคะ ธาม?" ธามไม่ได้ปฏิเสธ เขายังคงยืนนิ่งเฉย ปล่อยให้มือของมินตราเกาะกุมแขนเขาไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าจนรินรดาไม่อาจหาความหมายได้อีกต่อไป "รินคะ... คุณเก็บมันไว้เถอะค่ะ ถือเสียว่าเป็นคำขอโทษจากเราสองคน สำหรับเรื่องในอดีตที่ธามอาจจะทำผิดพลาดไปหน่อย" รินรดามองดูธามที่ยังคงก้มหน้าไม่ยอมสบตา ราวกับเขากำลังยอมจำนนต่อสถานการณ์ที่มินตราสร้างขึ้น หรือบางที... นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เขาเลือกเองตั้งแต่วันแรกที่เขาสั่งให้เธอ 'วางมันลง' ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความทรงจำของรินรดาและธามในตอนแรกนี้ หวังว่าสายลมแห่งความคิดถึงจะพัดพาเรามาพบกันในตอนต่อไปนะครับ