โอกาสครั้งสุดท้าย

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาในบริษัทนี้อีกเพียงก้าวเดียว ผมจะถือว่าการเจรจาระหว่างเราจบลงตั้งแต่วินาทีนี้" คีรินทร์ไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบดุจผิวน้ำที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ กลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในโถงต้อนรับของบริษัทพิมพ์มาดาเย็นเยียบลงถนัดตา อดีตคู่หมั้นสาว—'รินรดา'—หยุดฝีเท้าลง เธอไม่ได้สะทกสะท้าน แต่กลับเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหวานหยดที่มุมปากนั้นดูจงใจยั่วเย้า "คีย์คะ... คุณใจร้ายกับคนเคยรู้จักกันเกินไปหรือเปล่า? ฉันแค่แวะมาแสดงความยินดีเรื่องดีลใหม่ของคุณ ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพิมพ์ขนาดนั้นเลย" "ผมไม่ใช่เจ้าของพิมพ์" คีรินทร์สวนกลับทันควัน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว พนักงานหลายคนเริ่มหยุดชะงักและหันมาให้ความสนใจ "แต่ผมเป็นคนหวงของที่ผมกำลังจีบอยู่ และคุณ... กำลังข้ามเส้นที่ผมขีดไว้" ในจังหวะนั้นเอง ลิฟต์ตัวกลางเปิดออก พิมพ์มาดาก้าวออกมาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เธอยังไม่ทันได้รับรู้สถานการณ์ข้างหน้าจนกระทั่งเห็นร่างสูงโปรดักส์ของชายหนุ่มที่คุ้นตาดี คีรินทร์ยืนตระหง่านอยู่ตรงกลางโถง ท่ามกลางสายตาคนนับสิบ และคู่สนทนาที่เธอก็จำได้แม่นว่าเป็นใคร พิมพ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก เธอก้าวฉับๆ เข้ามาโดยไม่สนใจแรงกดดันรอบข้าง "คุณคีย์คะ ที่นี่เป็นพื้นที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาขวางทางเข้าออกของคนอื่น" คีรินทร์หมุนตัวกลับมาหาเธอ ดวงตาที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนแสงที่ซ่อนความวูบไหวบางอย่างเอาไว้ เขาเมินเฉยต่อคำประชดประชันของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้มองที่พนักงานที่กำลังมุงดู ไม่ได้สนใจรินรดาที่ยืนขบกรามแน่นด้วยความโกรธ เขามองแค่เธอ... แค่พิมพ์มาดาเพียงคนเดียว "พิมพ์" เสียงเรียกของเขาต่ำพร่า ทันใดนั้น เขาก็ขยับกายลงคุกเข่าต่อหน้าเธอท่ามกลางความเงียบสนิทที่แผ่กระจายไปทั่วโถง เสียงซุบซิบหายไปราวกับถูกตัดสวิตช์ พนักงานหลายคนถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นประธานหนุ่มผู้สูงส่งและเย็นชา กำลังทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด พิมพ์หน้าชาวาบ เธอรีบก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ "คุณทำบ้าอะไรของคุณ! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้คนเขามองกันหมดแล้ว!" "ให้เขามองไป" คีรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตามุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ผมเคยปากแข็ง เคยผลักไสคุณเพราะความกลัวโง่ๆ ของตัวเอง แต่หลังจากที่ผมเกือบจะเสียคุณไปเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผมถึงเพิ่งรู้ว่า... การไม่มีคุณมันทรมานกว่าการยอมลดอีโก้ลงเป็นไหนๆ" เขายื่นมือออกมา แต่ไม่ได้หยิบแหวนหรืออะไรที่ดูเป็นละครน้ำเน่า เขาเพียงแค่คว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ ให้เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ "โอกาสครั้งสุดท้ายที่ผมขอ ไม่ใช่โอกาสให้คุณกลับมาคบกับผมแบบเดิม แต่มันคือโอกาสที่จะให้ผมได้เริ่มต้นพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ต่อจากนี้ไป... โลกของผมจะมีแค่คุณคนเดียว พิมพ์มาดา" รินรดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับกำหมัดแน่นจนสั่น เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นภาพชายที่เคยเป็นคู่หมั้นของเธอ ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเทียบเธอได้เลย "คีย์! คุณกำลังทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลตัวเองอยู่นะ!" คีรินทร์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาจดจ้องเพียงนัยน์ตาสั่นระริกของพิมพ์ที่กำลังพยายามปรับอารมณ์ให้คงที่ แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาก็ตาม "พิมพ์... ผมไม่ได้ขอให้คุณให้อภัยในวันนี้ แต่ผมขอแค่ให้คุณอย่าเพิ่งปิดประตูใส่หน้าผมก็พอ" พิมพ์เม้มริมฝีปากแน่น เธอมองชายหนุ่มที่ยอมทิ้งทิฐิอันสูงส่งเพื่อรั้งเธอไว้ หัวใจที่พยายามสร้างกำแพงกั้นไว้เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่านี่คือคีรินทร์คนเดิม คนที่เผด็จการและเอาแต่ใจ แต่ในแววตาคู่นั้น... มันมีความเจ็บปวดและความคลั่งรักที่จริงใจเกินกว่าเธอจะปฏิเสธได้ลงคอ "คุณ... คุณลุกขึ้นมาก่อน" พิมพ์พึมพำ เสียงสั่นเล็กน้อย ทว่าก่อนที่คีรินทร์จะได้ขยับตัวลุกขึ้น หรือก่อนที่พิมพ์จะได้พูดอะไรต่อ ประตูกระจกบานใหญ่ของบริษัทก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำที่เดินกรูเข้ามาล้อมวงพวกเขาทั้งสามคนไว้ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ!" เลขาคนสนิทของคีรินทร์วิ่งหน้าตื่นเข้ามา สีหน้าของเขาซีดเผือดขณะกระซิบข้างหูผู้เป็นนาย "ทางบอร์ดบริหารทราบเรื่องที่คุณมาดักรอคุณพิมพ์แล้ว และตอนนี้พวกเขากำลังเรียกประชุมฉุกเฉินเพื่อพิจารณาปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานในฐานะที่ทำให้บริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียงครับ!" คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับหันมามองพิมพ์ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับเขาเตรียมใจรับมือเรื่องนี้ไว้แล้ว "เห็นไหมครับพิมพ์" เขากระซิบเสียงเบาขณะที่เหล่าบอร์ดบริหารเดินเข้ามาสมทบ "ชีวิตของผมหลังจากนี้... ไม่เหลืออะไรที่เป็นทางการแล้ว นอกจากคุณ" แต่ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด พิมพ์กลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ข้อมือของหนึ่งในบอร์ดบริหารที่กำลังเดินเข้ามาใกล้... เป็นรอยสักรูปสัญลักษณ์ที่เธอคุ้นเคยดีจากเหตุการณ์ในอดีตที่ทำลายครอบครัวของเธอ! มันไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาว หรือการเมืองในบริษัท... แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยลที่สุด! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครมาจนถึงบทนี้ และหวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้ผมนาโนบอทมาสเตอร์ต่อไปนะครับ