ทริปกระชับความสัมพันธ์

เสียงคีย์การ์ดแตะกระทบกับเซนเซอร์ดังติ๊ด พร้อมกับบานประตูห้องพักรีสอร์ตสุดหรูระดับห้าดาวกลางหุบเขาที่ถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายของไม้สนและยูคาลิปتสจางๆ ลอยอบอวลปะทะนาสิก แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของพิมพ์มาดาได้มากกว่าบรรยากาศภายนอก คือเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่เพียงเตียงเดียวที่ตั้งโดดเด่นอยู่กลางห้องนอน "คุณคีรินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ" พิมพ์มาดาหันขวับไปมองร่างสูงที่เพิ่งวางกระเป๋าเดินทางลงบนพื้น สายตาคมกริบของเธอหรี่แคบลงอย่างจับผิด คีรินทร์ปลดกระดุมเสื้อสูทออกสองเม็ดอย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาสีนิลคู่คมมองตรงมาที่เธอด้วยความเรียบเฉย แววตาคู่นั้นซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิดจนน่าหมั่นไส้ "ก็หมายความตามที่เห็น ห้องพักของโครงการดูงานนี้ถูกจองเต็มหมดแล้ว นี่คือห้องสุดท้ายที่ทางรีสอร์ตเหลืออยู่... หรือคุณพิมพ์อยากจะขับรถกลับกรุงเทพฯ ตอนเที่ยงคืนนี้ เพื่อไปเคลียร์งานเอกสารกองโตพรุ่งนี้เช้าล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยยียวน พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งพนักโซฟาปลายเตียงอย่างสบายอารมณ์ พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ สมองอันฉลาดเฉลียวของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่านี่คือแผนการของท่านประธานจอมเผด็จการคนนี้แน่ๆ ไม่มีทางที่รีสอร์ตระดับนี้จะห้องเต็มในวันธรรมดาแบบนี้หรอก แต่มันเป็นความผิดพลาดของเธอเองที่หลงเชื่อใจยอมเดินทางมาต่างจังหวัดกับเขาตามลำพัง "คุณจงใจ..." "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด แค่บริหารจัดการทรัพยากรที่มีอยู่จำกัดให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่างหาก" คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว แรงกดดันจากตัวตนที่ทรงพลังและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางทำให้ลมหายใจของพิมพ์มาดาติดขัด ชั่วขณะหนึ่งเธอเผลอถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว "ถอยไปเลยนะ คุณคีรินทร์! อย่ามาใช้มุกตื้นๆ แบบนี้กับฉัน บอกไว้ก่อนเลยว่าถึงเราจะอยู่ห้องเดียวกัน แต่ฉันไม่มีวันยอมตกหลุมพรางของคุณเด็ดขาด" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาวโรจน์ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความท้าทายที่พุ่งพล่าน คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก มุมปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลยสักนิด... ทำไมคุณพิมพ์ถึงต้องรีบออกตัวแรงขนาดนั้นล่ะครับ หืม?" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความเย้าแหย่ที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธอใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่วัตถุเนื้อแน่นราวกับกำแพงหินนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขักอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยปริยาย "คนฉวยโอกาส!" เธอต่อว่าด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน "ฉวยโอกาสตรงไหน ผมแค่อยากจะตกลงกติกาการนอนร่วมกันต่างหาก" คีรินทร์ผละตัวออกไปเล็กน้อย แต่สายตายังคงจ้องมองเธอราวกับเสือดาวที่กำลังจ้องเหยื่อในกำมือ "เตียงกว้างขนาดนั้น เราแบ่งคนละครึ่งฝั่ง ห้ามล้ำเส้น... ตกลงตามนี้" พูดจบ เจ้าตัวก็คว้าผ้าเช็ดตัวหายเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พิมพ์มาดายืนกำมือแน่นด้วยความคับ ตกดึก บรรยากาศภายในห้องนอนเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ บนเตียงนอนคิงไซส์ถูกแบ่งอาณาเขตด้วยหมอนข้างสองใบที่วางกั้นกลางราวกับแนวชายแดน พิมพ์มาดานอนตะแคงหันหลังให้ฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตเบิกกว้างในความมืด สมองยังคงตื่นตัวและระแวดระวัง แวบหนึ่ง เธอกลั้นใจพลิกตัวกลับมามองร่างสูงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเผยให้เห็นโครงหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน และแพขนตายาวที่ทาบลงบนโหนกแก้ม ยามที่เขาหลับใหล ไอร้อนรุ่มและความกวนประสาทหายไป เหลือเพียงความหล่อเหลาดั่งภาพวาดที่สะกดสายตา พิมพ์มาดาเผลอมองเพลินจนลืมตัว เธอยื่นมือออกไปหมายจะแตะปอยผมที่ตกลงมาปรอกหน้าผากของเขาด้วยความเผลอไผล แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาสีนิลคู่คมที่ควรจะปิดสนิทกลับลืมโพรงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ประสานสายตากับเธอในความมืดพอดิบพอดี! พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว ชักมือกลับแทบไม่ทัน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คีรินทร์ไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัว มือหนาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว ออกแรงดึงเพียงเบาๆ ร่างบางก็เซถลาข้ามแนวหมอนข้างเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยง่าย "แอบมองผมเหรอครับ... คุณพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "ปล่อยนะ! ฉันไม่ได้แอบมอง แค่... แค่จะสำรวจความปลอดภัยต่างหาก" เธอยังคงปากแข็ง แม้เสียงจะสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ คีรินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ร่างสูงพลิกตัวขึ้นคร่อมทับร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนและสายตาที่ร้อนแรงดั่งไฟ "ความปลอดภัยเหรอครับ งั้นผมจะพิสูจน์ให้คุณดูเดี๋ยวนี้เลยว่า... บนเตียงนี้ ไม่มีอะไรปลอดภัยสำหรับคุณอีกต่อไปแล้ว" ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้ประทับลงมา เสียงเคาะประตูก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก "คุณคีรินทร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งว่า... มีคนแอบเจาะระบบฐานข้อมูลโปรเจกต์ที่เรากำลังดีลอยู่!" ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "นาโนบอทมาสเตอร์" ด้วยนะครับ!