ฟื้นคืนในร่างสวะ

"หากเจ้ายังไม่ยอมคายที่ตั้งของ 'หินดาราดับ' ออกมา ร่างกายของเจ้าก็คงเหลือเพียงซากไร้ค่าให้สุนัขในสำนักแทะเล่นเท่านั้น อย่าคิดว่าตระกูลเย่ที่ตกต่ำถึงขีดสุดจะคุ้มครองสวะเช่นเจ้าได้ตลอดรอดฝั่ง!" เสียงตวาดกร้าวระคนเหยียดหยามดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับแรงกระแทกจากปลายรองเท้าบูทหนังที่อัดเข้าที่กลางหน้าอกอย่างจัง เย่เฉินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความเจ็บปวดธรรมดา แต่มันคือการที่เส้นชีพจรทั่วร่างถูกบดขยี้จนแตกละเอียดเสมือนแก้วที่ร่วงหล่นจากที่สูง ดวงตาของเย่เฉินเปิดโพลงขึ้น ความมืดมิดที่เคยครอบงำมลายหายไป แทนที่ด้วยภาพของศาลาฝึกยุทธ์ที่ทรุดโทรม กลิ่นอายของเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินชื้นแฉะ เขาไม่ได้อยู่ในห้วงนิทราของมหาเทพผู้ครองกระบี่ไร้ลักษณ์อีกต่อไป หากแต่กำลังนอนจมกองเลือดอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่ดูเปราะบางราวกับกิ่งไม้แห้ง 'นี่ข้า... ตื่นขึ้นในร่างของมดปลวกผู้หนึ่งหรือ?' เย่เฉินขยับตัวด้วยความยากลำบาก ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาราวกับเทียนไขที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณเพื่อตรวจสอบสภาพร่างกายนี้ เส้นชีพจรที่ขาดสะบั้น พลังปราณที่แห้งเหือด ราวกับทะเลสาบที่ถูกสูบน้ำออกจนเหลือเพียงโคลนตม ช่างเป็นร่างที่น่าสมเพชเสียจริง "มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นรึ?" จางหลง ศิษย์เอกตระกูลจางยิ้มแสยะ พลางเงื้อกระบี่ในมือขึ้นหมายจะฟาดฟันลงมา "ในเมื่อเจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าจะส่งเจ้าไปปรโลกเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของตระกูลข้าเสียเดี๋ยวนี้!" คมกระบี่เหล็กกล้าสะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัสดงจนเกิดเป็นประกายเย็นเยียบ เย่เฉินไม่ได้ถอยหนี แม้สภาพร่างกายจะอ่อนแอ แต่จิตวิญญาณที่ผ่านการฝึกฝนวิถีกระบี่มานับหมื่นปีกลับตื่นตัว เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่หมุนเวียนอยู่โดยรอบ แม้จะบางเบา แต่เขาก็รู้จักวิธีรีดเค้นมันออกมา วินาทีที่คมกระบี่พุ่งเข้าใกล้ลำคอ เย่เฉินใช้จังหวะที่จางหลงมั่นใจจนละเลยการป้องกัน บิดร่างหลบคมกระบี่เพียงเสี้ยวเส้นผม ก่อนจะใช้มือขวาที่สั่นเทาคว้าเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่าย พร้อมกับส่งกระแสจิตเพ่งไปยังจุดชีพจร 'ชิงเทียน' ที่เขาสัมผัสได้ผ่านม่านตาเทพ 'วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์... ไม่ได้อยู่ที่อาวุธ แต่อยู่ที่การไร้ซึ่งตัวตนในรอยต่อของเวลา' จางหลงเบิกตากว้างเมื่อพบว่าแรงกระแทกที่ควรจะสังหารอีกฝ่ายได้ กลับสะท้อนกลับมายังข้อมือของเขาจนกระดูกแทบแตกละเอียด เขาเสียการทรงตัว เซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตระหนก "เจ้า! เจ้าทำได้อย่างไรกัน? ร่างกายที่เส้นชีพจรขาดสะบั้นเช่นเจ้า เหตุใดจึงยังขยับได้!" เย่เฉินพยุงตัวขึ้นยืนอย่างสงบนิ่ง แม้เลือดจะยังไหลซึมจากบาดแผล แต่รัศมีรอบกายของเขากลับเปลี่ยนไป ราวกับพยัคฆ์เฒ่าที่จำศีลบัดนี้ได้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาเย็นชาและว่างเปล่า ดุจดั่งความเวิ้งว้างของจักรวาล "กระบี่ของเจ้า... มันช้าไป" เย่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกชัน "และจิตใจของเจ้า... มันก็แค่ฝุ่นผงที่ขวางทางเดินของข้าเท่านั้น" บรรยากาศรอบบริเวณพลันกดดันจนศิษย์ตระกูลจางคนอื่นๆ ที่ยืนล้อมอยู่ต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณสัตว์ป่าบอกพวกเขาว่า เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่เย่เฉินคนเดิมที่อ่อนแอและขี้ขลาดอีกต่อไป แต่เป็นบางสิ่งที่อันตรายกว่านั้นมาก ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาดุจหิมะตกก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน หญิงสาวผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นบนหลังคาศาลา นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเมฆาบนยอดเขาที่สูงชัน ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี แต่แววตาที่จ้องมองมายังเย่เฉินนั้นกลับมีความฉงนใจซ่อนอยู่ นางคือ หลิวซือเยว่... ธิดาเจ้าสำนักไร้พ่าย ผู้ซึ่งมองเห็นความผิดปกติในร่างของเด็กหนุ่มที่ทุกคนดูถูก "น่าสนใจ..." เสียงของนางกังวานราวกับระฆังแก้ว "พลังปราณที่สูญสิ้น แต่กลับมีเจตจำนงกระบี่ที่แข็งแกร่งจนห้วงมิติรอบกายต้องสั่นไหว... เจ้าเป็นใครกันแน่?" เย่เฉินเงยหน้าขึ้นสบตานาง แววตาของเขาไม่ได้สั่นคลอนต่อรัศมีของยอดฝีมือที่กดทับลงมา ทว่าในจังหวะนั้นเอง เขากลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งตรงมายังจุดตันเถียนของเขา ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อ 'หยั่งราก' เขารู้ดีว่าความลับของการกลับมาครั้งนี้กำลังจะถูกเปิดเผย แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำใด เสียงกระบี่พุ่งออกจากฝักของหลิวซือเยว่ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งสำนัก ราวกับฟ้าร้องที่ประกาศการมาถึงของชะตากรรมใหม่ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง และที่ปลายกระบี่นั้น... อักขระสีทองอร่ามที่เย่เฉินเคยสลักไว้บนก้อนหินเมื่อหลายพันปีก่อน ก็ได้ปรากฏเด่นชัดขึ้นบนร่างของเขาเอง! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นและติดตามเรื่องราวของเย่เฉินต่อไปนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์