บทวิจารณ์นรก

“ถ้าความมั่นใจของเชฟภาคินมีค่าเท่ากับรสชาติของสเต็กจานนี้ ผมแนะนำให้คุณเลิกทำอาหารแล้วไปเปิดโรงฆ่าสัตว์เถอะครับ น่าจะรุ่งกว่ากันเยอะ” นิ้วเรียวของรินรดากด ‘โพสต์’ ลงบนหน้าเพจนักวิจารณ์อาหารชื่อดัง ‘Taste Hunter’ ท่ามกลางเสียงจอแจของคาเฟ่ที่เธอใช้เป็นฐานที่มั่น เสียงแจ้งเตือนจากยอดไลก์และคอมเมนต์ที่พุ่งทะยานราวกับจรวดเริ่มดังถี่รัวจนเครื่องสั่นสะเทือนไปตามจังหวะของการด่าทอ เธอมองหน้าจอด้วยสายตาเรียบเฉย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอใช้ปลายปากกาพิฆาตธุรกิจใครบางคนให้จมดิน แต่ทว่า... จานอาหารของร้าน ‘The Aurum’ ที่เธอเพิ่งกินไปเมื่อคืน มันคือความผิดพลาดระดับหายนะที่เธอรับไม่ได้ เนื้อวากิวที่เหนียวเหมือนยางลบซ่อนอยู่ใต้ซอสรสชาติจืดชืดและขาดเอกลักษณ์ นั่นคือการดูหมิ่นลิ้นรสของเธออย่างรุนแรง ในอีกฟากหนึ่งของเมือง ภายในห้องครัวที่สะอาดสะอ้านและเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกา ภาคินกำลังยืนจ้องมองแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าคมสันเรียบตึงจนแทบจะเป็นรูปปั้น ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านถ้อยคำวิจารณ์ที่ไร้ความปรานี “โรงฆ่าสัตว์... งั้นเหรอ” เขาทวนคำเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง รอบข้างไม่มีใครกล้าขยับตัว ผู้ช่วยเชฟทุกคนต่างรู้ดีว่าหาก ‘เชฟภาคิน’ นิ่งเงียบแบบนี้ นั่นหมายความว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัว มือหนาวางแท็บเล็ตลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยความแรงพอประมาณจนเกิดเสียงปัง กลิ่นอายความโกรธแค้นแผ่ซ่านออกมาจนคนในครัวแทบหยุดหายใจ ภาคินหยิบผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทขึ้นมาสวม เขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาเหยียบย่ำงานศิลปะของเขาโดยไม่มีคำตอบโต้ โดยเฉพาะคนที่ใช้นามแฝงว่า ‘รินรดา’ ซึ่งเขาพอจะสืบจนรู้แล้วว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังเพจที่มีผู้ติดตามหลักล้านคนนี้ *** สามชั่วโมงต่อมา รินรดากำลังนั่งละเลียดกาแฟดำอยู่ในมุมโปรดของเธอ ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็ทาบทับลงมาบนโต๊ะ รังสีความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง ภาคินยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ชุดเชฟที่เขาสวมดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่แววตากลับดุดันจนน่าขนลุก เขาไม่ได้มาเพื่อสนทนา เขามาเพื่อประกาศสงคราม “คุณรินรดา... นักวิจารณ์ผู้ยิ่งใหญ่” ภาคินแค่นยิ้มที่มุมปาก “ผมว่าคำวิจารณ์ของคุณมันยังไม่ละเอียดพอ ผมเลยอยากเชิญคุณมาที่ครัวของผม เพื่อให้คุณลอง ‘ชิม’ ผลงานชิ้นเอกที่คุณเพิ่งจะเหยียบย่ำไปเมื่อเช้าด้วยตัวเอง” รินรดาเลิกคิ้วขึ้น เธอไม่เคยถอยให้ใครอยู่แล้ว เธอกระตุกยิ้มตอบกลับไปอย่างมั่นใจ “เสียดายเวลาจังครับเชฟ แต่ถ้าคุณอยากให้ฉันวิจารณ์ต่อหน้าอีกรอบเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ฉันเขียนไปมันถูกต้องแค่ไหน ผมก็ยินดี” “ดีครับ” ภาคินโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ของเขาทำให้รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ถ้าครั้งนี้คุณหาที่ติไม่เจอ... คุณต้องปิดเพจของคุณทิ้งซะ แล้วมาเป็นลูกมือให้ผมหนึ่งเดือน” บรรยากาศรอบโต๊ะเหมือนหยุดหมุน รินรดาสบตากับคนตรงหน้า สายตาที่ดุดันของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความท้าทายที่ร้อนแรงจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า “ตกลงครับ” เธอตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่ถ้าผมยังยืนยันคำเดิม... คุณต้องปิดร้านของคุณถาวร” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นด้วยแรงที่คาดไม่ถึง เขาออกแรงดึงเบาๆ ให้เธอลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากันอย่างใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน “ได้ครับ... งั้นเรามาดูกันว่า ‘เชฟชวนฝัน’ อย่างผม กับ ‘ลิ้นเทวดา’ อย่างคุณ ใครกันแน่ที่จะต้องพ่ายแพ้ให้กับความจริง” ขณะที่ภาคินกำลังจะหมุนตัวเดินนำออกไป เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรินรดาก็ดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความตื่นตระหนก ข้อความบนหน้าจอระบุว่าร้านของภาคินที่เธอเพิ่งเขียนถึง กำลังถูกแฟนคลับของเธอบุกไปประท้วงจนเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ ทว่าในวินาทีที่เธอจะรีบกดปิดข่าว ภาพถ่ายใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนโซเชียล... มันคือภาพของ ‘รินรดา’ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ‘ภาคิน’ ในจังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ และใครบางคนได้โพสต์ข้อความประกอบภาพนั้นว่า... ‘เปิดตัวคู่รักคู่แค้น? ความลับของ Taste Hunter ที่คุณไม่เคยรู้!’ รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองภาคินที่กำลังมองหน้าจอของเธอด้วยดวงตาที่เป็นประกายประหลาดใจ ราวกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น... หรือบางที เขาอาจจะเป็นคนวางแผนให้เรื่องทั้งหมดนี้มันเริ่มขึ้นตั้งแต่แรก? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวที่แสนหวานในตอนแรกนี้กับฟีนิกซ์สีทองนะครับ