แผนร้ายของรินรดา

“ถ้าอยากให้เรื่องมันจบง่ายๆ ก็แค่ทำตามที่ฉันสั่ง... เอาให้ร้านนี้ไม่มีใครกล้าเหยียบเข้ามาอีก ทำได้ไหมคะ?” รินรดากดเสียงต่ำขณะมองผ่านเลนส์แว่นตากันแดดราคาแพงไปยังชายฉกรรจ์สองคนในชุดมอมแมมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในคาเฟ่ลับห่างไกลจากย่านธุรกิจ มือเรียวสวยที่เล็บถูกเคลือบด้วยสีแดงเพลิงเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่หายนะของร้าน ‘Pink Mousse’ ชายร่างยักษ์พยักหน้ารับคำพลางรับซองสีน้ำตาลหนาที่ถูกเลื่อนมาให้ สายตาหิวกระหายมองดูเงินก้อนโตข้างในด้วยรอยยิ้มแสยะ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้ต้องการแค่ทำลายธุรกิจของพราว แต่เธอต้องการเห็นความพินาศของความสัมพันธ์ที่กำลังเบ่งบานระหว่างหญิงสาวคนนั้นกับคิน... ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ บรรยากาศภายในร้านกาแฟสีชมพูยามบ่ายยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเอสเพรสโซ่คั่วอ่อนและวานิลลาแท้จากมาดากัสการ์ พราวเดินถือถาดเบเกอรี่ออกมาวางที่เคาน์เตอร์ด้วยหัวใจที่เป็นสุข วันนี้เธอเพิ่งทดลองสูตรเค้กชิฟฟอนใหม่ที่ได้แรงบันดาลใจจากกลิ่นอายฤดูร้อนที่คินเพิ่งแนะนำ รอยยิ้มอ่อนหวานปรากฏบนใบหน้าเมื่อนึกถึงคำชมเชยสั้นๆ แต่หนักแน่นของชายหนุ่มในตอนเช้า คินที่กำลังเช็ดโต๊ะตัวข้างๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นความสดใสที่ฉายชัดในดวงตาของหญิงสาวแล้วเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามความเคยชิน “วันนี้ลูกค้าดูหนาตาเป็นพิเศษนะพราว” คินเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาดึงพราวกลับมาจากภวังค์ “นั่นสิคะ เหมือนทุกคนจะถูกใจโปรโมชั่นใหม่ของเราเลย... พราวดีใจนะที่คินช่วยปรับสูตรให้” พราวเงยหน้าสบตากับเขา แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปิดบังได้ คินวางผ้าเช็ดโต๊ะลง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นแป้งขนมปังจากตัวเขาทำให้พราวใจเต้นแรง “เพื่อร้านของเรา... และเพื่อพราว” คำพูดเพียงไม่กี่คำทำเอาลมหายใจของพราวสะดุด ทว่าความอบอุ่นนั้นถูกทำลายลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงประตูกระจกหน้าร้านที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “เฮ้ย! นี่มันร้านกาแฟอะไรกันวะ กาแฟมีรสชาติเหมือนน้ำล้างจาน!” เสียงตะโกนหยาบโลนทำเอาลูกค้าที่นั่งอยู่ในร้านต่างพากันแตกตื่น พราวหน้าถอดสี รีบวางถาดขนมในมือแล้วก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ทันที เธอพบชายฉกรรจ์สองคนที่เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ลูกค้าปกติ พวกเขามีท่าทางคุกคาม และดวงตาที่กวาดไปรอบร้านดูเหมือนกำลังมองหาจุดอ่อนเพื่อสร้างความวุ่นวาย “ขอโทษนะคะคุณลูกค้า เกิดปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ ทางร้านยินดีรับฟังค่ะ” พราวพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้มือของเธอจะเริ่มสั่น “รับฟังงั้นเหรอ? แกมันก็แค่คนหลอกลวง นี่ดูนี่!” หนึ่งในนั้นเขวี้ยงแก้วกาแฟลงกับพื้นจนเศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้นไม้ลามิเนตสีสวย กาแฟร้อนๆ กระเด็นไปโดนชายกระโปรงของพราว “กาแฟพวกนี้มันมีสารพิษ! ฉันดื่มแล้วปวดท้องจะตายอยู่แล้ว!” คินรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าพราวไว้ สัญชาตญาณปกป้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว “ออกไปจากร้านเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณไม่หยุดโวยวาย ผมจะเรียกตำรวจ” “ตำรวจเหรอ? เอาสิ! เรียกมาเลย! ฉันจะได้บอกให้ทั่วว่าร้านกาแฟร้านนี้มันมีเบื้องหลังยังไง!” ชายอีกคนถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะคว้าเก้าอี้ข้างโต๊ะฟาดลงบนชั้นวางโชว์เค้กจนขนมแสนสวยหล่นระเนระนาด เสียงกรีดร้องของลูกค้าหญิงคนหนึ่งดังขึ้น พราวพยายามตั้งสติ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เธอมองเห็นความผิดปกติ... ชายคนนี้ไม่ได้มาเพื่อโวยวายธรรมดา แต่มันเป็นการจงใจทำลายล้าง เธอสังเกตเห็นแววตาที่จ้องมองมายังคินอย่างอาฆาตแค้นราวกับได้รับคำสั่งมาโดยเฉพาะ “คิน... อย่าไปปะทะกับเขา” พราวคว้าแขนคินไว้แน่น “แต่เขาทำลายร้านพราวนะ!” คินหันมามองพราว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธจัดที่ถูกเก็บกดไว้ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงปรบมือดังแว่วมาจากทางหน้าร้าน เสียงปรบมือที่ช้าและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นของลูกค้าทั่วไป ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงสดเดินนวยนาดเข้ามาท่ามกลางเศษแก้วและกลิ่นกาแฟที่คละคลุ้ง รินรดายืนหยัดอยู่ตรงนั้น สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่พราว แต่จับจ้องไปที่คินด้วยรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในร้านลดอุณหภูมิลงจนติดลบ “เล่นละครกันสนุกพอหรือยังคะ คิน?” เสียงของรินรดาดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นฉับพลัน พราวเบิกตากว้าง เธอสลับมองหน้ารินรดาและคินอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อเห็นแววตาของคินที่เปลี่ยนไปจากความโกรธ กลายเป็นความตกตะลึงและเจ็บปวดที่เขาไม่เคยเผยให้เธอเห็นมาก่อน คินค่อยๆ หันไปมองหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาขยับปากจะเอ่ยชื่อเธอ แต่กลับไร้เสียง ราวกับคำพูดเหล่านั้นติดค้างอยู่ที่ลำคอ ในขณะที่รินรดาเพียงแค่ส่งยิ้มอ่อนหวานที่แฝงไปด้วยพิษร้ายมาให้พราว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้คินจนคนทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน “ดูเหมือนว่าร้านใหม่ของคุณจะไปได้ไม่สวยเลยนะคะคิน... หรือว่าคุณต้องการคนช่วยจัดการปัญหาให้ล่ะคะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟสีชมพูอีกครั้ง พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความไว้ใจที่เธอมีให้คินกำลังถูกสั่นคลอนด้วยเงาของอดีตที่คืบคลานเข้ามาพร้อมกับความหายนะที่จงใจจัดฉากไว้ และก่อนที่พราวจะทันได้ตั้งตัว รินรดาก็ยื่นมือไปแตะที่ปกเสื้อของคินอย่างถือสิทธิ์ พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่เบาที่สุด แต่ทว่าได้ยินชัดเจนเพียงแค่คนทั้งสาม... “เซอร์ไพรส์ไหมคะที่รัก... สิ่งที่พราวทำไม่ได้ แต่ฉันทำได้เสมอ” เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าทุกท่านจะร่วมเป็นกำลังใจให้พราวผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!