ความเสียหาย

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะคิน!” เสียงของพราวสั่นเครือจนแทบจะขาดใจ นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เต็มไปด้วยคอมเมนต์ด่าทอด้วยความเร็วที่สั่นไหว หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบด้วยอุ้งมือที่มองไม่เห็น กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยทำให้ร้าน ‘Pink Cloud Café’ แห่งนี้อบอุ่น กลับกลายเป็นความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกในวินาทีนี้ คินวางถาดอบขนมลงบนเคาน์เตอร์ด้วยจังหวะที่หนักแน่นกว่าปกติ ดวงตาคมเข้มฉายแววเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง เขาก้าวเข้ามาใกล้พราว สบตาหญิงสาวด้วยสายตาที่มั่นคงเหมือนเป็นเสาหลักเดียวในพายุลูกนี้ “ใจเย็นๆ พราว ดูที่ต้นตอก่อน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระชับ “ดูเหรอคะ? ทุกคอมเมนต์บอกว่าขนมที่นี่สกปรก... บอกว่าเราใช้ของไม่มีคุณภาพ... คินคะ พวกเขาเอาภาพเมนูเราไปตัดต่อ แล้วใส่ข่าวลือว่ามีคนท้องเสียเพราะมาทานที่นี่ มันไม่ใช่แค่การติชม แต่มันคือการจงใจฆ่าธุรกิจของเรา!” พราวเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้า มือของเธอเย็นเฉียบจนคินต้องถือวิสาสะคว้าข้อมือเธอไว้เพื่อดึงสติ คินไม่พูดอะไร เขาเดินไปหน้าเครื่องทำกาแฟ กดปิดสวิตช์เครื่องที่ยังคงส่งเสียงคำรามเบาๆ ก่อนจะหันมามองพราวด้วยสายตาที่ทำให้หญิงสาวนิ่งลงไปชั่วขณะ “ถ้าเราลนลานตอนนี้ เราก็เท่ากับเต้นไปตามเกมที่ใครบางคนวางไว้” “คุณคิดว่า... เป็นรินรดาใช่ไหมคะ?” พราวถามเสียงแผ่ว ความทรงจำเกี่ยวกับผู้หญิงที่เพิ่งกลับเข้ามาในชีวิตของคินและทำตัวเป็นเงาตามติดเหมือนฝันร้ายเริ่มชัดเจนขึ้น คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความโกรธแค้นกำลังพลุ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนังที่ดูสุขุมนุ่มลึก “ผมยังไม่มีหลักฐาน แต่วิธีการปั่นกระแสแบบนี้... มันสไตล์เขา ไม่สิ... มันสกปรกเกินกว่าที่ผมเคยรู้จัก แต่ไม่ว่าใครจะทำ พราว ฟังผมนะ ร้านนี้คือความฝันของคุณ ผมจะไม่ยอมให้ความฝันนี้พังเพราะคำพูดของคนพาลบนโลกออนไลน์หรอก” “แต่ลูกค้าเริ่มแคนเซิลออเดอร์แล้วค่ะคิน ยอดรีวิวที่เคยห้าดาวตอนนี้ตกลงฮวบฮาบเหมือนราคาสินค้าในตลาดมืด คนที่เคยเป็นลูกค้าประจำเริ่มตั้งคำถาม... เราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ยังไง” พราวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้บาร์ไม้โอ๊ค กลิ่นอบเชยและวานิลลาที่เคยทำให้เธอผ่อนคลาย กลับกลายเป็นกลิ่นที่ตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น... *กรุ๊งกริ๊ง* ไม่ใช่เสียงของลูกค้าที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวย่างอย่างมั่นใจและเย่อหยิ่ง พราวและคินหันไปมองพร้อมกัน ร่างระหงของรินรดาปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ตัดกับบรรยากาศหวานละมุนของร้านอย่างสิ้นเชิง เธอเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์พลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหมุนไปมา แล้วยิ้มมุมปากราวกับผู้ชนะ “ดูท่าทางวันนี้ Pink Cloud ของพราวจะพายุเข้าหนักเลยนะคะเนี่ย” รินรดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “น่าเสียดายนะคะ กาแฟก็รสชาติดี ออกแบบร้านก็น่ารัก... แต่ถ้าบริหารงานแบบนี้ ต่อให้มีเชฟฝีมือดีแค่ไหน สุดท้ายก็จบไม่สวยหรอกค่ะ” คินก้าวออกมาข้างหน้าพราวโดยอัตโนมัติ ร่างสูงตระหง่านของเขาเป็นดั่งโล่ที่ปกป้องพราวจากสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังของหญิงสาวตรงหน้า “รินรดา ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อซ้ำเติม ผมว่าคุณเสียเที่ยวแล้วล่ะ เพราะเราไม่ได้อ่อนแอพอที่จะยอมแพ้แค่เพราะคุณจ้างคนไปปั่นกระแส” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมบาดหูเธอหันมามองคิน สายตาฉายแววผิดหวังที่ถูกเคลือบด้วยความริษยา “คิน... คุณยังปกป้องผู้หญิงคนนี้อยู่อีกเหรอ? คุณไม่เห็นหรือไงว่าเธอกำลังพาคุณดิ่งลงเหว? หรือว่าคุณลืมไปแล้วว่าบริษัทของคุณเคยมีชื่อเสียงขนาดไหนก่อนที่จะมาเสียเวลากับร้านกาแฟเล็กๆ ที่ไม่มีอนาคตแห่งนี้!” พราวที่ตั้งสติได้ ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับรินรดา แม้ตัวเธอจะสั่น แต่แววตาของเธอกลับฉายประกายความเด็ดเดี่ยว “ร้านนี้อาจจะไม่มีอนาคตในสายตาคุณรินรดา แต่มันคือปัจจุบันที่ฉันภาคภูมิใจค่ะ และถ้าคุณเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้จริงๆ... ขอโทษนะคะ แต่ฉันไม่ใช่คนที่จะก้มหัวให้ใครโดยไม่มีการต่อสู้” รินรดาแสยะยิ้มก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้พราว กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ฟังดูเยือกเย็น “งั้นก็เตรียมตัวรับ ‘ความเสียหาย’ ที่แท้จริงได้เลยค่ะพราว เพราะที่เห็นนี่มันแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่ฉันเตรียมไว้ให้คุณ... พรุ่งนี้เช้า ข่าวใหญ่กว่านี้จะหลุดออกไป และเมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้คินเอาชื่อเสียงทั้งหมดที่มีมาแลก ก็ช่วยร้านนี้ไม่ได้หรอก” รินรดาเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนไปกับกลิ่นกาแฟ จนทำให้พราวรู้สึกวิงเวียนไปหมด ทันทีที่เสียงประตูปิดลง พราวหันมามองคินด้วยความหวาดหวั่น แต่คินกลับเดินไปที่หลังร้าน หยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากแฟ้มลับที่เขาซ่อนไว้หลังชั้นวางขนม เขาโยนมันลงบนโต๊ะ ดวงตาของเขาฉายแววที่พราวไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความโกรธที่ถูกควบคุมไว้จนถึงขีดสุด “พราว... ผมมีบางอย่างต้องบอกคุณ เรื่องที่ผมปิดบังไว้ตลอดสองเดือนนี้” คินสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “สาเหตุที่รินรดาต้องการทำลายร้านนี้ ไม่ใช่แค่เพราะความหึงหวง... แต่มันเพราะเอกสารชุดนี้ ที่พิสูจน์ว่ารินรดาแอบยักยอกเงินทุนจากบริษัทเก่าของผมไปฟอกเงิน และร้านนี้... ร้านกาแฟที่คุณสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ... คือสถานที่ที่เธอใช้เป็นฉากหน้าในการโอนเงินผ่านระบบบัญชีปลอมโดยที่คุณไม่รู้ตัว” พราวชะงักไป ความรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังแยกออกจากกัน เธอรับเอกสารมาเปิดดู หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อร้านของเธอปรากฏอยู่ในรายการโอนเงินผิดปกติมหาศาล “ถ้าพรุ่งนี้เธอปล่อยข่าว... พราว... เราจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดทันที” คินกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบกว่าทุกครั้ง ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของพราวก็ดังรัวขึ้นพร้อมกันนับสิบครั้ง จนทั้งคู่ต้องหันไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน พราวหยิบเครื่องขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอมองหน้าคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด “คิน... ไม่ใช่แค่รินรดาแล้ว... ดูนี่สิ... มีอีเมลฉบับหนึ่งส่งมาจาก ‘กรมสอบสวน’ ถึงร้านเรา... เขาบอกว่าเราถูกอายัดบัญชีทั้งหมดตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป!” เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นเอาใจช่วยพราวและคินให้รอดพ้นจากกับดักครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!