อ้อมกอดที่อบอุ่น

คราบน้ำตาบนแก้มของพราวยังไม่ทันจางหายดี ประตูห้องกระจกหน้าร้าน "Sweet Pink" ก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับเสียงกระดิ่งลมที่สั่นไหวเบาๆ ร่างสูงโปรดของรินรดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ ส้นสูงคู่สวยส่งเสียงกระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความอดทนของทุกคนในที่นั้น กลิ่นหอมหวานของวานิลลาและเอสเพรสโซช็อตเข้มข้นที่เคยลอยอบอวลอยู่ทั่วร้าน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "พราว... คิดเหรอว่าการซ่อนตัวอยู่ในร้านกาแฟสีหวานแบบนี้ จะทำให้เธอหนีความจริงพ้น" น้ำเสียงของรินรดาคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำตาล พราวสะดุ้งเฮือก ร่างบางสั่นเทาโดยอัตโนมัติ มือเรียวที่กำแก้วเซรามิกอุ่นๆ ไว้แนบอกสั่นระริกจนของเหลวข้างในกระฉลอกสัมผัสโดนนิ้ว ความหวาดกลัวจากอดีตที่พยายามฝังกลบกำลังกรีดร้องขึ้นมาในอก แผลเป็นในใจที่รินรดาเคยฝากไว้เมื่อครั้งอดีต โหมกระหน่ำกลับมาทำร้ายเธออีกครั้งในวันที่เธอกำลังจะตั้งหลักได้ คินที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ วางถาดเค้กในมือลงเสียงดังลั่นจนเกิดเสียงกระทบกันของโลหะ เขาสกิดสายตาคมกริบมองตรงไปยังผู้มาใหม่ทันที ไม่มีรอยยิ้มต้อนรับลูกค้า ไม่มีแม้แต่คำทักทาย มีเพียงรังสีความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "รินรดา... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะเข้ามาทำกิริยาแบบนี้ เชิญออกไปค่ะ" คินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดุดันและทรงพลังพอที่จะหยุดฝีเท้าของหญิงสาวได้ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองคินสลับกับพราวด้วยความเย้ยหยัน "ทำไมคะคิน? ปกป้องผู้หญิงคนนี้เหรอ? เธอก็แค่เด็กฝึกหัดที่ไม่มีแม้แต่ความกล้าจะเผชิญหน้ากับโลกความจริงด้วยซ้ำ วันๆ เอาแต่เกาะคินทำขนมหวานหลอกตัวเองไปวันๆ!" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของพราว หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาอีกระลอก ความรู้สึกไร้ค่า ความหวาดกลัว และความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้าง และก่อนที่ร่างบางจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น อ้อมแขนที่คุ้นเคยและเปี่ยมไปด้วยไออุ่นก็คว้าตัวเธอเข้าไปโอบกอดไว้แน่นทันที กลิ่นหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วคลาสสิกของคิน โอบล้อมพราวไว้ ป้องกันเธอจากสายตาและคำพูดทิ่มแทงทั้งหมด "พอได้แล้วริน" คินกระซิบชิดขอบหูของพราว เสียงของเขาในยามนี้ไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนตอนที่พูดกับรินรดา แต่มันนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกังวล มือหนาข้างหนึ่งโอบประคองแผ่นหลังบอบบางไว้มั่น อีกข้างหนึ่งยกขึ้นลูบเส้นผมยาวสลวยอย่างอ่อนโยน "พราว... อยู่ตรงนี้นะคะ มองหน้าฉันค่ะ อย่าไปฟังเสียงรบกวนพวกนั้น" พราวซบหน้าลงกับอกแกร่ง ปล่อยโฮออกมาอย่างไร้การควบคุม ความอึดอัดทั้งหมดถูกระบายออกมาเป็นหยดน้ำตาที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาวของชายหนุ่ม คินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการถ่ายทอดความมั่นคงทั้งหมดที่มีให้หญิงสาวในอ้อมแขนได้รับรู้ว่า เธอไม่ได้อยู่ลำพังอีกต่อไปแล้ว รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นความห่วงใยที่คินมอบให้พราวอย่างไม่ปิดบัง "คิน! คุณกำลังหลงผู้หญิงคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้นนะ เธอจะทำให้ร้านของคุณพัง!" "ถ้าการมีอยู่ของพราวทำให้ร้านนี้พัง ฉันก็ยินดีจะยอมรับมัน ดีกว่าการที่มีคนจิตใจคับแคบยืนอยู่ตรงนี้" คินหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว ไร้เยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "ออกไปจากร้านของฉันค่ะ รินรดา ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจริงๆ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอกวาดตามองภาพคนทั้งคู่ที่โอบกอดกันกลมด้วยความริษยา ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากร้านไป แรงเหวี่ยงของประตูกระจกทำให้กระดิ่งลมส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งบาดหูส่งท้าย เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา คินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายังคงยืนนิ่งปล่อยให้พราวร้องไห้จนกว่าแรงสะอื้นจะค่อยๆ สงบลง มือหนาผละออกมาช้าๆ เพื่อเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างเบามือที่สุด นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อและน้ำตาออกจากใบหน้าของเธออย่างทะนุถนอม พราวดวงตาแดงก่ำ ช้อนตามองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจระคนกัน "คุณคิน... ทำไมต้องใจดีกับพราวขนาดนี้ด้วยคะ พราวทำให้คุณเดือดร้อนอีกแล้ว..." คินระบายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่อบอุ่นและละมุนละไมที่สุดเท่าที่พราวเคยได้รับมาตลอดชีวิต เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "เพราะว่าสำหรับฉันแล้ว... พราวไม่ใช่แค่เด็กฝึกหัดในร้านกาแฟค่ะ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และจริงจังจนหัวใจของพราวเต้นรัว "แต่พราวคือคนเดียว... ที่ฉันไม่อยากเห็นรอยน้ำตานี้อีกเลย" ความหวานละมุนลอยอบอวลขึ้นมาตัดกับความหนาวเหน็บเมื่อครู่ พราวรู้สึกราวกับหัวใจที่เคยแตกร้าวค่อยๆ ถูกประสานเข้าด้วยกันทีละนิดด้วยความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ บรรยากาศเงียบสงบในยามเย็นทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน ทว่า... ในวินาทีที่พราวเกือบจะหลอมละลายไปกับความอ่อนโยนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระจกที่ดังขึ้นอีกครั้ง ก็ทำลายความเงียบลงอย่างกะทันหัน ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทภูมิฐานคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงก้องกังวานที่ทำให้คินถึงกับชะביงไปทันที "สวัสดีครับเชฟคิน... ไม่คิดเลยนะครับว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผม จะมาแอบซ่อนตัวอยู่กับผู้หญิงมีประวัติแบบนี้ที่ร้านกาแฟกระจอกๆ นี่เอง" จากใจ เมฆหมอกสีชมพูค่ะ