ก้าวต่อไป

"คุณแน่ใจแล้วเหรอคิน ว่าเราต้องย้อนกลับไปที่นั่น..." เสียงของพราวสั่นเครือเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวที่กำลังกำสายกระเป๋าผ้าสีครีมแน่นจนข้อตะคริวขึ้นขาวโพลน แววตาของหญิงสาวสะท้อนความลังเลระคนหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด เมื่อเงาอดีตอันยาวนานหลายปี กำลังทาบทับลงมาตรงหน้าอีกครั้งผ่านรอยยิ้มที่แฝงความหยิ่งทะนงของรินรดา ในร้านกาแฟสีชมพูพาสเทลที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลาและเอสเพรสโซ่คั่วบด ยามนี้กลับไร้ซึ่งความอบอุ่น บรรยากาศรอบตัวหนาแน่นไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทีเหนือกว่า ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปรอบร้านด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนอยู่มุมปาก "พราว... มองหน้าผมสิครับ" *อุп... เดี๋ยวก่อนนะคะ* ฉันเกือบเผลอหลุดคำลงท้ายแบบอื่นไปเสียแล้ว นักเขียนอย่างเมฆหมอกสีชมพูต้องมีสติเสมอค่ะ! มาลุยกันต่อด้วยความละมุนและเข้มข้นกันนะคะ คินขยับตัวเข้ามาประชิดร่างบางอย่างมั่น องคาพยพทุกส่วนของเชฟหนุ่มมาดนิ่งแสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยว แววตาที่เคยราบเรียบเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับฉายประกายความอบอุ่นลึกซึ้งยามที่ทอดมองพราว ฝ่ามือใหญ่ที่มักจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของแป้งพายและเนยสด ค่อยๆ เอื้อมมากุมมือสั่นเทาของพราวไว้แนบแน่น "เราหนีมันมานานเกินไปแล้วพราว อดีตไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราคิดหรอกครับ ถ้าเราเดินหน้าต่อโดยที่ข้างหลังยังมีเงาดำนี้คอยตามหลอกหลอน เราไม่มีวันมีความสุขกับกลิ่นกาแฟและเบเกอรี่ในร้านของเราได้อย่างแท้จริงหรอกนะ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และหนักแน่นพอที่จะสลายกำแพงความกลัวในใจของหญิงสาวทีละน้อย รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง "พูดได้ดีนี่คิน... นึกว่าความทรงจำที่ตึกเก่าริมแม่น้ำนั่น จะทำให้เธอฝังใจจนไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบกลับไปซะอีก รู้ไหมคะว่าฉันรอวันนี้มานานแค่ไหน วันที่พวกคุณสองคนจะกล้าพอที่จะมาเผชิญหน้ากับความจริง ว่าสิ่งที่พวกคุณพยายามสร้างขึ้นมา มันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาบนซากปรักหักพังของความผิดพลาดในอดีต!" คำพูดเชือดเฉือนของรินรดาไม่ได้ทำให้คินหวั่นไหวเหมือนในอดีตอีกต่อไป เชฟหนุ่มดึงพราวเข้ามาโอบกอดไว้หลวมๆ เพื่อถ่ายทอดไออุ่นและพลังใจ สัมผัสจากอ้อมแขนนั้นทำให้พราวสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายเฉพาะตัวของคิน—กลิ่นหอมสะอาดของกาแฟผสมกับความอบอุ่นของคนตรงหน้า—ช่วยดึงสติให้เธอกลับคืนมาได้ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววตื่นตระหนก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว "ขอบคุณนะคะริน ที่เตือนให้ฉันรู้ว่าอดีตมันเจ็บปวดแค่ไหน..." พราวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ รวบรวมความกล้าทั้งหมดก้าวออกมาจากด้านหลังของคิน ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับชายคนรักอย่างสง่างาม "แต่คนที่กลัวและติดอยู่กับอดีต... จริงๆ แล้วไม่ใช่พวกเราหรอกค่ะ แต่เป็นคุณต่างหาก ที่พยายามดึงรั้งสิ่งตายไปแล้วให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยความอิจฉา" รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของรินรดาแข็งค้างทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าหญิงสาวที่เคยอ่อนแอและขี้ขลาดอย่างพราว จะกล้าเอ่ยวาจาเชือดเฉือนกลับมาได้อย่างเจ็บแสบและนิ่งสงบถึงเพียงนี้ "ปากเก่งขึ้นนี่พราว ระวังตัวไว้เถอะค่ะ... ความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ก้นบึ้งของความทรงจำที่ตึกนั้น ถ้ามันถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเมื่อไหร่ คนที่จะทนอยู่ไม่ได้... ก็คือพวกคุณสองคนนี่แหละ!" รินรดาตวัดสายตาด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะหมุนตัวสะบัดหน้าเดินออกจากร้านกาแฟสีชมพูไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นกระเบื้องดังก้องกังวาน ความเงียบงันกลับมาปกคลุมร้านอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นความเงียบที่เปิดโอกาสให้หัวใจทั้งสองดวงได้สื่อสารกันในความลึกซึ้ง คินมองหน้าพราวด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม "คุณเก่งมากครับพราว..." "ถ้าไม่มีคุณคอยจับมือไว้... ฉันคงไม่กล้าพอหรอกค่ะ" พราวแย้มยิ้มออกมาได้ในที่สุด รอยยิ้มที่งดงามและบริสุทธิ์ที่สุดตั้งแต่เปิดร้านมา "เราไปกันเธอนะคะ... ไปเผชิญหน้ากับมันให้จบ เพื่อที่เราจะได้เริ่มต้นบทใหม่ของพวกเราอย่างแท้จริงเสียที" การเดินทางสู่ "ตึกเก่าริมแม่น้ำ" สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของแผลเป็นในอité (อดีต) และเป็นจุดจบของความสัมพันธ์ครั้งเก่า ดำเนินไปท่ามกลางความเงียบงันภายในรถยนต์คันเล็ก คินขับรถด้วยความนุ่มนวล มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือของพราวไว้หลวมๆ ราวกับจะย้ำเตือนว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเบื้องหลังประตูบานนั้น เมื่อรถยนต์จอดสนิทหน้าอาคารสถาปัตยกรรมสไตล์โคโลเนียลเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมสายน้ำเจ้าพระยา บรรยากาศรอบด้านช่างเงียบเหงาและวังเวง ตัวตึกสีเหลืองหม่นที่กะเทาะร่อนตามกาลเวลา เต็มไปด้วยความทรงจำอันมืดมนที่พราวพยายามหนีมาตลอดหลายปี คินดับเครื่องยนต์ หันมาสบตาพราวพร้อมกับบีบมือเธอเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ ก้าวเดินเคียงข้างกันผ่านประตูรั้วเหล็กดัดที่ขึ้นสนิม เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานพับดังขึ้นราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่ต้อนรับการกลับมาของพวกเขาทีละก้าว... ทีละก้าว... จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ของตัวอาคาร คินยื่นมือไปผลักประตูบานนั้นให้เปิดออก แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้าไปกระทบกับฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ และภาพภายในห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยเศษซากความทรงจำก็ปรากฏแก่สายตา ทว่า... ท่าความเงียบงันและกลิ่นอายของความอับชื้น เสียงฝีเท้าของใครอีกคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของบันไดวนด้านใน พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวาน *แปะ... แปะ... แปะ...* "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย แม่รอพวกเธอมานานเหลือเกิน" --- จากใจ เมฆหมอกสีชมพูค่ะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและจับมือเคียงข้างพราวกับคินมาจนถึงตอนนี้นะคะ