ความจริงที่ถูกฝัง

"ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ... แต่ดูเหมือนว่า 'ดีล' ของเรา จะยังสะสางไม่สิ้นสุดนะ คุณคีย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นของเวกัส ดังแทรกขึ้นกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูที่บรรยากาศเพิ่งจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ รินสะดุ้งสุดตัว สติที่เคยล่องลอยไปกับอุณหภูมิความร้อนระอุเมื่อครู่ดึงกลับมาสู่ความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว เขารีบผละออกจากอ้อมแขนที่ทั้งอบอุ่นและอันตรายของคีย์ พร้อมกับถอยหลังกรูดไปสองก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายปนความหงุดหงิดที่เกือบจะเสียท่าให้ร่างสูงตรงหน้าอีกครั้ง ทว่า คีย์กลับไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬไม่ได้เหลือบแลเวกัสที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของริน ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงคนตรงหน้าคนเดียวเท่านั้น "ออกไปจากห้องของฉัน เวกัส" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ เย็นชาจนน่ากลัว แต่แฝงไปด้วยอำนาจมืดที่กดดันให้อากาศรอบตัวหนักอึ้ง "ใจร้ายจังนะครับ ทั้งที่ผมอุตส่าห์เอา 'ของสำคัญ' ที่คุณตามหามาคืนแท้ๆ" เวกัสแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษเช่นเคย ดวงตาคมปลาบกวาดมองมาระหว่างคีย์กับรินด้วยความสนใจใคร่รู้ "ผมไม่ยักรู้ว่า นักธุรกิจมือสะอาดเบื้องหน้าอย่างคุณคีย์ จะมีงานอดิเรกสะสม 'วิญญาณคนเป็น' ไว้ในครอบครองด้วย แถมยังทุ่มทุนสร้างขนาดเอาดีลทั้งหมดมาแลก... น่าสนใจจริงๆ ครับ" รินขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดระแวง เขาเหลือบมองคีย์ที่ยังคงนิ่งสงบราวกับผืนน้ำลึกที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำไว้มหาศาล คำพูดของเวกัสเมื่อครู่สะกิดต่อมความสงสัยที่รินพยายามกดเอาไว้มาตลอดตั้งแต่ทำสัญญา วิญญาณคนเป็น? หมายความว่ายังไงกันแน่? "นายพูดเรื่องอะไร เวกัส" รินตัดสินใจเอ่ยถาม ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "อ้า... ยังไม่รู้สินะครับ" เวกัสหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ โดยมีลูกน้องชุดดำยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง "ก็นึกว่าคุณคีย์จะยอมบอกความจริงกับคนที่ตัวเอง 'รอคอย' มานานเสียอีก หรือว่ากลัวล่ะครับ... กลัวว่าถ้ารินรู้ความจริงว่าตัวเองเป็นใคร รินจะวิ่งหนีคุณไปไกลจนตามไม่เจอ" รินหันขวับไปมองหน้าคีย์ทันที สัญชาตญาณบอกให้เขารู้ว่าแววตาของคีย์ในวินาทีนี้ไหววูบไปชั่วขณะ... เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายไร้เทียมทานคนนี้แสดงความหวั่นไหวออกมาให้เห็น "ริน..." คีย์เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือของรินเอาไว้ แต่รินเบี่ยงตัวหลบด้วยความรู้สึกสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก "หยุดก่อนครับคุณคีย์" รินสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "อธิบายมาให้หมด... ที่เวกัสพูดมันหมายความว่ายังไง? ทำไมผมถึงต้องเป็นคนที่คุณรอคอย? ผมไม่ใช่ตัวแทนของใครจริงๆ ใช่ไหม?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง คีย์มองหน้าริน แววตาคมกริบฉายประกายความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้นานปี ร่างสูงถอนหายใจยาวนานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวรินอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการหลบเลี่ยง มีเพียงสายตาจริงจังที่สบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ใช่... เวกัสมันพูดถูก" คีย์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สะท้อนความรู้สึกลึกซึ้งเกินกว่าที่เคยแสดงออก "เธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร... และไม่มีวันเป็นตัวแทนของใครได้เลย ริน" รินนิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบ "เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา... และย้อนกลับไปถึงอดีตชาติที่เธอจำไม่ได้ คนที่ฉันเฝ้ารอตามหาผ่านกาลเวลามานานแสนนาน ก็คือเธอ... ริน คือคนๆ เดียวที่ฉันต้องการ" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าแห่งตลาดมืดลี้ลับ ทำให้รินถึงกับพูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ภาพความทรงจำเลือนรางที่เคยผุดขึ้นมาในหัวยามที่สัมผัสกับคีย์เริ่มปะติดปะต่อเข้าหากันอย่างช้าๆ รินไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดาที่มีสัมผัสพิเศษ... แต่เขามีสายใยบางอย่างที่ผูกพันกับคีย์มาตั้งแต่ชาติปางก่อน "หมายความว่า... เรื่องทั้งหมด ดีลระหว่างเรา เรื่องผี เรื่องวิญญาณ..." รินพยายามเรียบเรียงคำพูด "ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว เพื่อให้เราได้กลับมาพบกันอีกครั้ง" คีย์เอื้อมมือไปประคองแก้มของรินไว้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา "ฉันยอมทำทุกอย่าง ยอมลงไปเล่นในเกมสกปรกของพวกมัน ก็เพื่อให้ได้ดวงวิญญาณและหัวใจของเธอกลับคืนมาอยู่ในกำมือของฉันอีกครั้ง... ครั้งนี้ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอหลุดมือไปไหนเด็ดขาด" เคมีที่พุ่งพล่านและความดุดันในแววตานั้นทำให้รินใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก ความโกรธและความสงสัยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามและลุ่มลึกที่คีย์จงใจถักทอขึ้นมาเพื่อผูกมัดเขาไว้ "น้ำเน่าเป็นบ้าเลยนะครับ..." รินพึมพำเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงนี้ แต่ริมฝีปากกลับเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว "แต่เธอก็ชอบไม่ใช่เหรอครับ?" คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอารินขนลุกซู่ "อะแฮ่ม! เกรงใจผมกันบ้างเถอะครับ คู่รักข้าวใหม่ปลามัน" เวกัสกระแอมเสียงดังขัดจังหวะด้วยความหมั่นไส้ สีหน้าของนักธุรกิจคู่แข่งเริ่มบึ้งตึงขึ้นเมื่อเห็นว่าตนเองถูกเมินสนิท "ไม่ทราบว่าเคลียร์กันเสร็จหรือยัง? เพราะถ้าเสร็จแล้ว ผมจะได้ทวง 'สัญญา' ของเราคืน... คุณคีย์ อย่าลืมว่าวิญญาณของริน ตอนนี้อยู่ในกำมือของผมตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ที่โกดังร้างแล้วนะ!" คำพูดของเวกัสเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดซัดเข้ามากลางวงความหวาน รินเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคีย์ทันทีด้วยความตกใจ "ว่ายังไงนะ...?" รินเสียงหลง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เงื่อนไขอะไร? คุณเอาผมไปแลกกับอะไรมา คุณคีย์!" คีย์หันกลับไปมองเวกัส ดวงตาสนิทสีนิลแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที ร่างสูงดึงรินเข้ามาหลบไว้ด้านหลังของตนเองอย่างปกป้อง พร้อมกับยกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นมา "นายคิดจริงๆ เวกัส..." คีย์เอ่ยเสียงเยียบเย็น ก้าวเท้าเดินออกไปเผชิญหน้ากับคู่ปรับช้าๆ "ว่าคนอย่างฉัน จะยอมยกของๆ ฉันให้ใครหน้าไหนได้จริงๆ น่ะเหรอ?" เวกัสชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของคีย์ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความกดดันที่เฉียบคมจนน่ากลัว ลูกน้องชุดดำของเวกัสต่างพากันชักอาวุธออกมาระวังภัย ก่อนที่สถานการณ์จะปะทุขึ้นเป็นสงครามขนาดย่อม เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระդับจากด้านนอกประตูห้องทำงาน ประตูบานใหญ่ถูกกระชากให้เปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทรisองเท้าหนังเงาวับที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "ขอโทษทีที่ไม่ได้นัดล่วงหน้า... แต่ดูเหมือนว่า 'ปาร์ตี้' นี้ จะขาดแขกรับเชิญคนสำคัญอย่างผมไปไม่ได้นะครับ, คุณพี่ชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ