สัญญาฉบับที่มองไม่เห็น

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องสอบสวนใต้ดิน ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ทำให้รินต้องขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเปลือยเย็นเยียบ โลหะเย็นเฉียบที่ข้อมือทั้งสองข้างบอกชัดเจนว่าเขากำลังตกเป็นผู้ต้องหาในคดีที่ตัวเองไม่ได้ก่อ... หรือพูดให้ถูกคือ เขาเป็นเพียงคนเดียวที่เหลือรอดในสถานที่ที่มนุษย์ปกติไม่ควรเอาชีวิตรอดกลับออกมาได้ "คุณไม่มีทางเลือกอื่นหรอกครับ คุณริน" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินหรี่ตามองร่างสูงสง่าที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายราวกับถูกแกะสลักโดยศิลปินเอกรับกับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาคล้ายสัตว์นักล่ากำลังตะครุบเหยื่อ นอกเหนือจากสูทตัดเข้ารูปราคาแพงระยับแล้ว สิ่งเดียวที่ทำให้รินรู้สึกขนลุกซู่คือออร่าความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ มันไม่ใช่ความกลัวธรรมดา แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ลมหายใจสะดุด คีย์... นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มือหนึ่งผู้กุมความลับดำมืดของเมืองนี้ และตอนนี้เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะเหล็ก "ผมบอกคุณเป็นรอบที่ร้อยแล้วว่าผมแค่วิ่งเข้าไปหลบฝน! ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าใคร แล้วก็ไม่ได้ขโมยไอ้ลูกแก้วบ้าๆ นั่นด้วย!" รินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววพยศอย่างไม่คิดจะยอมจำนน แม้สถานการณ์รอบตัวจะเอื้อให้เขาตกเป็นจำเลยสังคมเต็มประตู คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าฟัง แต่มันกลับทำให้เส้นขนทั่วร่างของรินลุกชันขึ้นพร้อมเพรียงกัน ชายหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความตายจางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบกายอีกฝ่าย "หลบฝนงั้นหรือครับ? ในห้องใต้ดินของตึกร้างที่ไม่มีแม้แต่หน้าต่างแถมยังถูกลงอาคมปิดตายเนี่ยนะ... คุณรินครับ โกหกทั้งที ช่วยหาข้ออ้างที่ฉลาดกว่านี้หน่อยเถอะ หน้าตาออกจะดูฉลาดเป็นกรอบเป็นไอที แต่ทำไมคำพูดถึงได้สวนทางกับสมองนักล่ะครับ" "นี่คุณ!" รินกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ กรุ่นไอความฉุนเฉียวพุ่งพล่านจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องตอบอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "ถ้าคิดว่าผมมีส่วนเกี่ยวข้องกับไอ้ผีเปรตพวกนั้นนัก ทำไมไม่ปล่อยให้พวกมันลากไส้ผมไปกินซะเลยล่ะ จะมาเสียเวลาล้อมกรอบผมไว้ทำไม!" "เพราะวิญญาณดวงนั้น... มันกำลังตามหาคุณอยู่ต่างหากล่ะครับ" คีย์ผละตัวออกไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคมปลาบจับจ้องลึกลงไปในดวงตาของริน ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "ปฏิเสธไม่ได้หรอกครับว่าคุณมองเห็นพวกมัน สัมผัสได้ และที่สำคัญที่สุด... เลือดของคุณมันหอมหวานเสียจนพวกมันยอมแหกกฎยมโลกเพื่อมาแย่งชิง" รินชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต ยอมทำเป็นมองไม่เห็น ทำเป็นหูหนวกตาบอดต่อบรรดาภูตผีปีศาจที่เดินขวานผ่าซากอยู่รอบตัว บัดนี้กลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาพูดหน้าตาเฉยโดยผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ได้อย่างง่ายดาย "คุณ... พูดเรื่องบ้าอะไร..." "ผมไม่ได้บ้าครับ" คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "ทางเลือกของคุณตอนนี้มีอยู่แค่สองทาง... หนึ่งคือเดินออกไปจากห้องนี้ แล้วถูกวิญญาณอาฆาตฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ภายในสิบห้านาที หรือสอง..." นิ้วเรียวยาวเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทมาตรงหน้าพร้อมกับปากกาหมึกซึมด้ามหรู "...เซ็นสัญญาฉบับนี้ซะ แล้วมาอยู่ใต้การคุ้มครองของผม" รินก้มมองกระดาษแผ่นนั้น ตัวอักษรบนหน้ากระดาษไม่ใช่สัญญาจ้างงานธรรมดา แต่เป็นอักขระโบราณที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ ยามเมื่อสัมผัสกับแสงไฟในห้อง มันคือสัญญาผูกมัดวิญญาณและพันธะสัญญาเลือดที่ไม่มีวันยกเลิก "นี่มันบ้าชัดๆ! ผมเป็นมนุษย์นะ ไม่ใช่ทาสรับใช้ของคุณ!" รินกระแทกเสียงใส่ด้วยความเหลืออด "ทำไมผมต้องเซ็นสัญญากับคนอันตรายอย่างคุณด้วย!" "เพราะคุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองยังไงล่ะครับ" คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย ปลายจมูกแทบจะชนกันในเสี้ยววินาทีนั้น นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด "จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณเอาไว้ซะนะครับริน... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตและร่างกายของคุณ ไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปแล้ว" รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระทึกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอันตรายและแรงดึงดูดประหลาดที่กำลังพันธนาการเขาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว นิ้วมือที่ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยื่นไปแตะด้ามปากกา ในจังหวะที่ปลายนิ้วของรินกำลังจะจรดลงบนกระดาษสัญญานั้นเอง... เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังห้องแตกกระจายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วพุ่งกระจายไปทั่วทิศทาง พร้อมกับสายลมกรรโชกแรงที่พัดพาอุณหภูมิในห้องให้ลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา กลิ่นอายความตายอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาในห้องอย่างรุนแรง คีย์หรี่ตาลงทันที ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที ร่างสูงดึงตัวรินเข้ามาหลบด้านหลังของตนเองอย่างรวดเร็วกราวกับสัญชาตญาณปกป้อง และก่อนที่รินจะได้ทันเปล่งเสียงถามอะไรออกมา ร่างของใครบางคนก็ก้าวทะลุผ่านกลุ่มควันสีดำที่ก่อตัวขึ้นกลางห้องสอบสวน "คิดจะซ่อนของเล่นชิ้นโปรดไว้คนเดียวหรือครับ... คุณคีย์" เสียงทุ้มหวานเยือกเย็นที่เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มพรายบนใบหน้าของ 'เวกัส' คู่ปรับตัวฉกาจ ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันทีที่ปลายประโยคสิ้นสุดลง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งความลับนี้นะครับ