ติดฝนกลางธรรมชาติ

เสียงทุบประตูปึงปังจากภายนอกพร้อมกับเสียงเรียกชื่อของธนัตถ์ที่ตะโกนแทรกเสียงฝนกระหน่ำเข้ามา ทำให้รอยยิ้มหยันบนเรียวปากบางของคณาธิปเด่นชัดขึ้นไปอีกขั้น สถาปนิกหนุ่มปรายตามองอัลฟาหนุ่มที่กำลังสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ภาคินไม่เคยดูหงุดหงิดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต และนั่นมันทำให้ความตึงเครียดในห้องแคบๆ นี้เจือด้วยความสะใจลึกๆ "เพื่อนคุณคงคิดว่าผมกำลังโดนคุณลักพาตัวมาเรียกค่าไถ่แล้วมั้งครับ ท่านซีอีโอ" คณาธิปเอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าหยวน เขากอดอกพิงสะโพกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้สักเก่าๆ ภายในบ้านพักริมหาดขนาดเล็กหลังนี้ พายุฤดูร้อนด้านนอกโหมกระหน่ำอย่างไร้ความปรานี สายฝนสาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างจนเกิดเสียงดังสนั่น ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคนในพื้นที่จำกัด แรงกดอากาศต่ำและกลิ่นอายความชื้นของฝนผสมผสานกับกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มจัดที่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวอัลฟา เพื่อกดดันให้โอเมก้าอย่างเขายอมจำนน แต่คณาธิปไม่ใช่โอเมก้าอ่อนแอที่จะยอมให้ใครมาครอบงำได้ง่ายๆ ร่างโปร่งถอยหลังก้าวหนึ่งเมื่อภาคินสาวเท้าเข้ามาประชิด แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่อุณหภูมิภายนอกลดฮวบลง "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะคณาธิป" ภาคินกัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบสีเข้มดุจนักล่าจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา มือหนายกขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการฝ่าละอองฝนเมื่อครู่ลวกๆ ท่าทางนั้นเซ็กซี่จนน่าหมั่นไส้ในสายตาของสถาปนิกหนุ่ม "ถ้าธนัตถ์มันไม่โผล่มาขัดจังหวะซะก่อน คุณคิดเหรอว่าจะได้ยืนลอยหน้าลอยตาพูดจายั่วโมโหผมอยู่แบบนี้" "แล้วคุณจะทำไมล่ะครับ? จะจับผมล่ามโซ่ไว้ที่นี่ หรือจะโทรไปฟ้องคณะกรรมการบริษัทว่าผมทำงานไม่ลื่นไหลตามใจคุณดีล่ะ" คณาธิปเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับภาคินเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นฟีโรโมนของอีกฝ่ายเริ่มรุกรานประสาทสัมผัสจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ "ผมไม่ทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก..." ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันอย่างจงใจ "แต่ผมมีวิธีลงโทษคนปากแข็ง ที่รับรองว่าคุณจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต" ดวงตากลมโตของคณาธิปไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่ฉายแววคลั่งรักอย่างไม่ปิดบัง ภายใต้ความดุดันและท่าทีเจ้าเล่ห์ ภาคินกลับซ่อนความห่วงใยและความปรารถนาเอาไว้จนล้นปรี่ และนั่นคือสิ่งที่คณาธิปกลัวที่สุด... กลัวว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ให้กับความใส่ใจที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความกวนประสาทพวกนั้น "อย่ามาทำเป็นพูดดีเลยครับ" คณาธิปเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาคู่นั้น พยายามดึงเสียงให้กลับมานิ่งสนิท "ถ้าคิดจะลงโทษผมเรื่องแบบนี้... บอกไว้ก่อนว่าผมไม่กลัวหรอกนะ" "ปากแข็ง..." ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือบางของคณาธิปไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะ ไม่ให้อีกฝ่ายถอยหนีไปไหนได้อีก ก่อนจะจูงร่างโปร่งให้เดินตามไปยังโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ซึ่งมองเห็นคลื่นทะเลซัดสาดท่ามกลางสายฝนโปรยปราย "นั่งลงแล้วเลิกทำตัวเป็นเม่นใส่ผมสักที คณาธิป เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง" คณาธิปสะบัดข้อมือออกทันทีที่นั่งลงบนโซฟา แม้จะยอมทำตามโดยดีแต่โดยศักดิ์ศรีแล้วเขาไม่มีทางยอมจำนนให้อ้างว้าง "เคลียร์เรื่องอะไรครับ? เรื่องงานรีโนเวทรีสอร์ท หรือเรื่องที่คุณจงใจแกล้งผมสารพัดตั้งแต่เราเริ่มโปรเจกต์นี้กันแน่" ภาคินทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง ระยะห่างบนโซฟาตัวเล็กทำให้ไหล่ของพวกเขาสัมผัสกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความอบอุ่นจากร่างกายของอัลฟาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางเบaเข้ามาจนคณาธิปต้องขยับตัวออกห่างเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายกลับไวกว่า คว้าเอวบางเอาไว้แล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยนะ!" คณาธิปอุทานลั่นด้วยความตกใจ มือเรียวระดมทุบลงบนอกแกร่งของอีกฝ่ายทันที "อยู่นิ่งๆ สิครับ!" ภาคินรวบข้อมือทั้งสองข้างของสถาปนิกหนุ่มรวบไว้ด้วยมือเดียวด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้คณาธิปเงยหน้าขึ้นสบตา "ผมไม่ได้อยากคุยเรื่องงาน... ผมอยากคุยเรื่องของเรา" บรรยากาศในห้องเงียบลงทัน C มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกกระหน่ำอยู่ด้านนอก หัวใจของคณาธิปกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงพายุ คำว่า 'เรื่องของเรา' จากปากผู้ชายคนนี้ทำให้สมองของเขาขาวโพลนไปหมด "ร... ะ... เรื่องของเราอะไรกันครับ เราไม่ได้มีอะไร... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า ภาคินไม่ได้รุกรานด้วยความรุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความดื้อรั้น และความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บงำมานาน สัมผัสนั้นทั้งนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน จนคณาธิปที่ตั้งท่าจะต่อต้านในตอนแรกถึงกับสมองตื้อตัน ร่างกายชาวาบไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า กลิ่นฟีโรโมนสนซีดาร์เข้มข้นโอบล้อมตัวเขาไว้ราวกับอ้อมกอดที่ปลอดภัย คณาธิปพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแรงที่ประคองท้ายทอยอยู่กลับตรึงเขาไว้ให้รับสัมผัสที่วาบหวามนี้อย่างจำยอม เนิ่นนานกว่าภาคินจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้สถาปนิกหนุ่มหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำด้วยความตื่นตระหนกและ... ความเขินอายที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้สุดชีวิต "คุณ... คุณมัน..." คณาธิปพยายามจะเค้นเสียงด่าทอ แต่ริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบทำให้ความน่าเกรงขามลดลงไปครึ่งต่อครึ่ง "ผมมันทำไมครับ?" ภาคินยิ้มมุมปาก ดวงตาคมพราวระยับด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ บนพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างเอ็นดู "ปากบอกว่าไม่กลัว แต่หน้าแดงซะขนาดนี้... จะปฏิเสธอีกไหมล่ะว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเลย" "ผมเกลียดคุณ..." คณาธิปกระซิบเสียงสั่น พยายามดึงมือตัวเองกลับจากการกุม "เกลียดปนคลั่งรักใช่ไหมครับ ถึงได้ยอมให้ผมจูบซะเคลิ้มขนาดนั้น" ภาคินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวบาง ปล่อยให้ความอบอุ่นเชื่อมโยงระหว่างพวกเขาท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ ก่อนที่คณาธิปจะทันได้อ้าปากเถียงกลับเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นบริเวณระเบียงด้านนอก ก็ทำเอาทั้งคู่ต้องชะביดกึก เสียงเคาะกระจกดัง "ก๊อกๆ" ตามมาติดๆ พร้อมกับเงาร่างคุ้นเคยที่ทาบทับอยู่หลังกระจกใสท่ามกลางสายฝน "ไอ้ภาคิน! ไอ้คณิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เว้ย! กูรู้ว่าพวกมึงติดอยู่ในนั้น!" เสียงตะโกนโวยวายของธนัตถ์ดังทะลุสายฝนเข้ามา ทำเอาภาคินสบถออกมาคำโตด้วยความหัวเสียสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะเวลาสวีทอีกรอบ แต่ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะหันไปตะโกนไล่เพื่อนสนิทตัวแสบออกไปให้พ้นทางนั้นเอง ประตูไม้ด้านหน้าที่ควรจะถูกล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนา กลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับลูกบิดที่ค่อยๆ หมุนเปิดออกเองช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของใครอีกคนก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับร่มคันใหญ่ในมือ คณาธิปเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนงงงวย เมื่อเห็นใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญที่ก้าวเข้ามาใหม่ชัดเจน... คนที่ไม่มีทางควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด! ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้าง "กระต่ายพระจันทร์" เสมอนะคะ