มิตรภาพในสนามรบ

"ถอยไป!" เสียงตะคอกของชายชราในชุดสูทสากลดังแว่วเข้ามาในร้านตามสั่งขนาดหนึ่งคูหา พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากเหล่าบอดี้การ์ดสิบชีวิตที่แผ่รังสีอำมหิตปิดล้อมทางเข้าออกจนมิดชิด บรรยากาศรอบตัวในรัศมีสิบเมตรเงียบกริบลงทันตาเห็น ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยอำนาจเงิน กวินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบมองร่างของชายชราที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ รอยยิ้มจอมปลอมที่เคยมีเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มือหนากลับหยิบกระป๋องพริกน้ำปลาขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ อย่างใจเย็น "โอ้... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณลุงสมชาย ผู้จัดการกองมรดกที่เคยบอกว่าผมเป็นแค่เศษสวะข้างถนนเมื่อสามเดือนก่อนนี่เองครับ" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ สมชายหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตากวาดมองร้านอาหารตามสั่งโทรมๆ แห่งนี้ด้วยความสมเพชเวทนา "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะกวิน แกคิดว่าซุกหัวอยู่ในรูหนูแบบนี้แล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือท่านประธานได้งั้นรึ? เจ้านายสั่งมา... ถ้าแกไม่ยอมเซ็นสละสิทธิ์หุ้นทั้งหมดในเครือบริษัทวันนี้ ขาของแกทั้งสองข้างคงต้องถูกหิ้วกลับไปแทน!" น้ำหวานที่ยืนถือตะหลิวอยู่หลังเตาถึงกับหน้าถอดสี เธอกำด้ามตะหลิวในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน แม้เธอจะเป็นหญิงสาวสายสปีดที่พร้อมลุยกับอุปสรรคทุกรูปแบบ แต่การเผชิญหน้ากับกลุ่มคนมีอิทธิพลระดับประเทศพร้อมบอดี้การ์ดมืออาชีพแบบนี้ มันก็เกินกว่าที่ร้านอาหารตามสั่งธรรมดาจะรับมือไหว "พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาทำลายข้าวของในร้านฉันนะ!" น้ำหวานก้าวออกมายืนบังหน้ากวินไว้ครึ่งตัว แม้ขาจะสั่นเล็กน้อยแต่สายตากลับแข็งกร้าวไม่เกรงกลัวใคร "หลบไปซะยัยผู้หญิงชั้นต่ำ!" บอดี้การ์ดร่างยักษ์ด้านหลังสมชายก้าวพรวดเข้ามาพร้อมยื่นมือหมายจะกระชากแขนของน้ำหวานให้พ้นทาง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นจะทันได้สัมผัสตัวน้ำหวาน แรงกระแทกมหาศาลจากด้านข้างก็พุ่งเข้าชนร่างของบอดี้การ์ดคนนั้นจนกระเด็นลอยไปชนโต๊ะเก้าอี้พลาสติกพังระเนระนาด เสียงข้าวของแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว "เฮ้ย!" ทุกคนในร้านอุทานออกมาด้วยความตกใจ ผู้ที่ลงมือไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลุงป้อม ชายวัยหกสิบเศษเจ้าของร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ปากซอยผู้มีใบหน้าบึ้งตึงเป็นเอกลักษณ์ ในมือของลุงป้อมถือประแจปากตายขนาดมหึมา แววตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บถูกซ่อนอยู่ภายใต้รอยย่นบนใบหน้า "แถวนี้... เขามีข้อตกลงกันว่าห้ามรังแกคนทำมาหากินโว้ย!" ลุงป้อมเอ่ยด้วยเสียงแหบห้าวแต่ทรงพลัง เขาสดประแจในมือลงกับพื้นคอนกรีตจนเกิดประกายไฟแล่บแปลบปราบ ไม่เพียงแต่ลุงป้อมเท่านั้น ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถกระบะแต่งซิ่งนับสิบคันก็พุ่งเข้ามาจอดปิดท้ายขบวนรถตู้หรูของพวกสมชายอย่างแม่นยำ ประตูรถกระบะเปิดผงะออกพร้อมกับบรรดาพ่อค้าแม่ค้าละแวกนั้น ไม่ว่าจะเป็นป้าสมทรงเจ้าของแผงปลาสด น้าเดชคนขายเนื้อย่าง และเหล่าวัยรุ่นช่างกลปากซอย ต่างพากันถือท่อไอเสีย มีดอีโต้ และประแจสารพัดชนิดกรูลงมาจากรถด้วยใบหน้าเอาเรื่อง กวินมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจระคนซาบซึ้งใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่า เพื่อนบ้านที่เขาเคยเมินใส่และคิดว่าเป็นพวกชาวบ้านร้านตลาดธรรมดา จะกลายมาเป็นกองกำลังปกป้องเขาในยามวิกฤตเช่นนี้ สมชายหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อถูกล้อมกรอบด้วยชาวบ้านนับสิบคนที่ส่งสายตาดุดันมาให้ "พวกแก... พวกแกเป็นใครกันวะ! รู้ไหมว่ากูกำลังทำตามคำสั่งของใคร!" "กูไม่สนว่าแกลูกท่านหลานเธอมาจากไหน แต่ถ้ามารังแกคนในซอยนี้... พวกกูไม่เอาไว้แน่ไอ้แก่!" ลุงป้อมก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวสมชาย ใช้ด้ามประแจชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี กวินค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังน้ำหวาน เขายกมือขึ้นตบไหล่ลุงป้อมเบาๆ เป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะหันไปสบตากับสมชายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหนสันหลังวาบ "ดูเหมือนว่าคุณลุงสมชายจะคำนวณกำลังพลผิดพลาดไปหน่อยนะครับ... บนโลกนี้ อำนาจเงินอาจจะซื้อคนได้บางคน แต่บางที มิตรภาพข้างถนนแบบนี้ มันก็ซื้อด้วยเงินไม่ได้เหมือนกัน" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจ สมชายกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น "แกอย่าได้ใจไปนักนะกวิน! คิดว่ามีพวกเศษสวะพวกนี้แล้วจะรอดพ้นเงื้อมมือท่านประธานงั้นรึ? วันนี้ฉันจะ..." "จะทำไมเหรอครับ?" กวินพูดแทรกขึ้นมาทันควัน พร้อมกับควักกระเป๋าหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทลวดลายมังกรทองคำฝังเพชรออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพงที่เพิ่งสั่งตัด บัตรใบเดียวที่ไร้ซึ่งวงเงินจำกัดและเชื่อมต่อโดยตรงกับระบบการเงินลับระดับโลก สมชายเบิกตากว้างเมื่อเห็นบัตรใบนั้น ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เนื่องจากเขารู้ดีว่าบัตรระดับนี้มีสิทธิ์ขาดในการเข้าซื้อกิจการทุกแห่งในประเทศได้ภายในพริบตาเดียว! กวินยื่นบัตรใบนั้นให้ลุงป้อมถือไว้แทนคำขอบคุณ ก่อนจะกดโทรศัพท์มือถือสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดที่หน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีหลักพันล้านที่เพิ่งปลดล็อกระบบมหาศาลเมื่อวานนี้ "ลุงป้อมครับ... ช่วยรูดบัตรใบนี้ซื้อตึกแถวทั้งซอยนี้ให้ผมหน่อยนะครับ ผมอยากจะยกกรรมสิทธิ์ทั้งหมดให้พี่น้องทุกคนที่นี่ เพื่อเป็นฐานทัพใหม่ของเรา... ส่วนไอ้พวกแก๊งมาaаเฟียตกยุคพวกนี้..." กวินหันไปมองสมชายด้วยสายตาดุดัน "จัดการโยนออกไปให้พ้นเขตซอยของเราซะ!" สิ้นคำพูดนั้น ลุงป้อมส่งเสียงหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ พร้อมกับยื่นมือมารับบัตรเครดิตสีดำสนิทใบนั้นไปถือไว้มั่น ท่ามกลางเสียงเฮลั่นของชาวบ้านและบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่ดังกระหึ่มก้องไปทั่วทั้งซอย *ติ๊ด!* เสียงรูดบัตรเครดิตดำไม่จำกัดวงเงินผ่านฉลุยดังขึ้นจากเครื่องรูดบัตรพกพาทันทีที่ลุงป้อมแตะบัตรลงไป พร้อมกับเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสามลำที่บินแหวกเมฆลงมาจอดสนิทบนลานกว้างท้ายซอยอย่างอลังการ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!