เราต่างก็มีแผล

"ถ้าความลับมันหนักจนทำให้คุณต้องแบกไว้คนเดียวจนหลังแอ่นขนาดนี้ ทำไมไม่ลองวางมันลงบ้างล่ะคะคุณอาทิตย์ หรือว่าลึกๆ แล้วคุณเสพติดการเป็นเหยื่อของอดีตตัวเองกันแน่" คำพูดของรินรดาคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนเพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุด กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ดูสุขุมทว่าซ่อนความดิบเถื่อนเอาไว้ ทำให้บรรยากาศดูอึดอัดจนน่าหายใจไม่ออก อาทิตย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยการตวาดอย่างที่เขาเคยทำ เขายืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงศอกนั้นดูโดดเดี่ยวอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มที่ใครต่อใครต่างยำเกรงบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพายุพัดผ่าน "เธอพูดเหมือนมันง่ายนะรินรดา" เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไม่ยิ้มตาม "โลกของคนรวยที่มองจากข้างนอกมันสวยงามหรูหรา แต่ข้างในน่ะ... มันก็แค่สุสานของความหวังดีที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มมีสมองพอจะรู้ว่าคำว่า 'ครอบครัว' สำหรับคนแบบพ่อฉัน มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยนอกจากการแข่งม้าที่ต้องชนะเท่านั้น" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอไม่กลัวความดุดันที่เขาสร้างขึ้นเป็นเกราะป้องกันตัว เธอเคยผ่านเคสคนไข้ที่หนักหนากว่านี้มานับไม่ถ้วน แต่กับผู้ชายคนนี้... หัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็น "งั้นบอกฉันสิคะว่าในสุสานนั้นน่ะ มีหลุมศพของใครบ้างที่ยังหลอกหลอนคุณอยู่" เธอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น อาทิตย์เดินตรงเข้ามาหาเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลนั้น "แม่ฉันไม่ได้ป่วยทางจิตหรอกรินรดา..." เขาเริ่มเสียงพร่า "ท่านแค่ทนเห็นพ่อเปลี่ยนห้องนอนเป็นห้องประชุมและมีผู้หญิงอื่นแวะเวียนมาไม่ซ้ำหน้าไม่ได้ จนสุดท้ายท่านก็เลือกที่จะ 'ลบ' ตัวเองออกไปจากโลกใบนี้ ในวันที่ฉันอายุครบสิบสองปี... วันที่ฉันกำลังรอเป่าเค้กวันเกิดคนเดียวในห้องโถงกว้างๆ นั่น" รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง สิ่งที่เธอคาดเดาไว้เกี่ยวกับปมครอบครัวของเขาหนักหนากว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก "แล้วคุณก็เลยเลือกที่จะปิดตายความรู้สึก เพื่อไม่ให้ใครได้มีโอกาสเข้ามาทำลายคุณแบบที่แม่ทำ..." "ฉันแค่ไม่อยากเป็นตัวตลกที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอีก" อาทิตย์ตอบพลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากเธอเบาๆ "เธอเองก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ผู้หญิงที่เก่งกาจขนาดนี้ ทำไมถึงต้องมาคอยบำบัดคนอื่น ทั้งที่ตัวเองก็เพิ่งผ่านการสูญเสียคนสำคัญไปจากการทรยศ... อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะรินรดา ว่าทำไมเธอถึงย้ายจากเมืองหลวงมาที่นี่" รินรดานิ่งงัน เธอไม่คิดว่าเขาจะสืบเรื่องของเธอจนลึกซึ้งถึงขนาดนี้ ความโกรธควรจะพุ่งพล่าน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับกลายเป็นความรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาดที่ได้ปลดปล่อยสิ่งที่เก็บไว้ในใจ "ฉันแค่... เคยเชื่อว่าถ้าฉันดีพอ เขาจะไม่ไป" รินรดากระซิบ น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอที่หน่วยตา "จิตวิทยาที่ฉันเรียนมา มันรักษาคนอื่นได้ดีเสมอ แต่พอกับตัวเอง... ฉันกลับกลายเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่รอคอยคำโกหกให้มันกลายเป็นความจริง" มือหนาของอาทิตย์รวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวแน่นขึ้น เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ปลายจมูก "เรามันก็แค่คนพังๆ สองคนที่มาเจอกันในเวลาที่ผิด แต่บางที... ความพังของเราอาจจะเอามาต่อกันเป็นจิ๊กซอว์ที่สมบูรณ์ก็ได้นะ" รินรดาหลับตาลง ซึมซับความอบอุ่นที่หาไม่ได้จากที่ไหน เธอรู้ดีว่านี่คืออันตรายที่สุดสำหรับหัวใจ แต่เมื่อถูกเขารุกคืบด้วยความเปราะบางเช่นนี้ เธอกลับไม่อยากถอยหนีเลยแม้แต่นิดเดียว ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังรัวมาจากโถงทางเดินด้านนอก ก่อนที่ประตูบานหรูจะถูกเปิดผางเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณอาทิตย์คะ! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนี้ และฉันจะให้คุณเลิกทำตัวเพ้อฝันกับผู้หญิงจอมปลอมคนนี้เสียที!" น้ำเสียงแหลมสูงที่คุ้นหูทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันทันที รินรดาหันไปมองร่างของผู้หญิงที่ยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตู เธอคือคนที่อาทิตย์พยายามหนีมาตลอด... 'อดีต' ที่ยังไม่ยอมตาย "คุณแม่?" อาทิตย์ครางชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก รินรดามองสลับระหว่างอาทิตย์และผู้หญิงคนนั้น ความตึงเครียดที่เธอสัมผัสได้ไม่ได้มาจากความโกรธ แต่มันมาจาก 'ความกลัว' ที่เธอยังไม่เคยเห็นในดวงตาของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนคนนี้มาก่อน ฝากติดตามบทสรุปของความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลายหรือก่อตัวใหม่ในตอนหน้าด้วยนะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านค่ะ - จิตวิทยาเพื่อทุกคน