ศึกตัดสินชะตาสวรรค์

"ยุทธภพนี้มีกระบี่อยู่สามเล่ม เล่มแรกตัดความแค้น เล่มที่สองตัดวาสนา และเล่มที่สาม... เอาไว้ปลิดชีพสุนัขรับใช้สวรรค์เช่นเจ้าอย่างไรเล่า!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางจิตวิญญาณ ท่ามกลางหุบเขาหมื่นกระบี่ที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงสีครามและเศษซากปฐพีที่แตกละเอียด ลู่เฉินยืนหยัดอย่างองอาจ อาภรณ์สีขาวของเขาย้อมไปด้วยหยาดโลหิตทั้งของตนเองและศัตรู แววตาทะนงตนคู่นั้นทอประกายคมกริบดุจคมกระบี่ที่พร้อมจะเฉือนแม้กระทั่งความว่างเปล่า เบื้องหน้าของเขาคือ 'มารสวรรค์กระบี่โลหิต' ศัตรูคู่อาฆาตผู้ครองยุทธภพฝ่ายมารมานานนับพันปี ร่างกายของมันสูงตระหง่าน แผ่ไอสังหารสีเลือดพวยพุ่งจนท้องนภาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "ลู่เฉิน! เจ้าคิดว่ากระบี่กากเดนเล่มนั้นจะทะลวงเกราะมารอมตะของข้าได้หรือ? เจ้ามันก็แค่เศษสวะที่ฝืนลิขิตฟ้า!" เสียงคำรามของมารสวรรค์สั่นสะเทือนภูผา มันเหวี่ยงกระบี่โลหิตในมือที่อาบด้วยวิญญาณนับล้านเข้าใส่ เกิดเป็นคลื่นกระบี่สีเลือดมหึมาพุ่งทะยานเข้าหากลุ่มดาวบนท้องฟ้า ราวกับจะผ่าสวรรค์ออกเป็นสองเสี่ยง ลู่เฉินไม่แม้แต่จะกะพริบตา ในห้วงเวลาอันเป็นตายนี้ ภาพใบหน้าอันเยือกเย็นแต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยของไป๋จิงซูผุดขึ้นมาในห้วงความคิด นางเซียนผู้ถือครองกระบี่เหมันต์กำลังยืนต้านทานค่ายกลมหาภัยอยู่เบื้องล่าง ร่างระหงของนางอาบไล้ด้วยละอองน้ำค้างสีเงิน ทว่าแววตาที่มองตรงมายังเขากลับเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างไร้เงื่อนไข นางมิได้กล่าวสิ่งใด แต่วิญญาณและหัวใจของนางได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ของเขาแล้ว *...ข้ามีสตรีที่ต้องปกป้อง และมีหนี้แค้นที่ต้องสะสาง สวรรค์ต้องการให้ข้าดับสูญ เช่นนั้นข้าก็จะใช้กระบี่นี้แหละ คว่ำบาตรสวรรค์เสียให้สิ้นซาก!* ลู่เฉินสูดลมหายใจลึก กวาดสายตามองคมกระบี่ในมือ—กระบี่บินไร้ลักษณ์ที่หล่อหลอมจากจิตวิญญาณแห่งมหาเทพ ทันใดนั้น เขาก็หลับตาลง ชั่วพริบตานั้น สรรพเสียงทั้งปวงในโลกหล้าพลันเงียบงัด ลมหายใจของสรรพสิ่งหยุดนิ่ง แม้กระทั่งสายลมยังไม่กล้าพัดผ่าน นี่คือวิถีกระบี่ขั้นสูงสุด—"กระบี่ไร้ใจ ไร้เงา ไร้จุดสิ้นสุด" "รับกระบี่นี้... สะท้านเก้าสวรรค์!" ลู่เฉินลืมตาขึ้น รัศมีกระบี่ระเบิดออกจากร่างจนเกิดเป็นรัศมีวงกลมสีทองเจิดจ้า ร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจดาวตกที่ย้อนกลับขึ้นไปหาจันทรา เขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าที่ซับซ้อน ทว่ากลับเป็นการ 'แทง' ออกไปตรงๆ อย่างเรียบง่าย ทว่าความเรียบง่ายนี้กลับแฝงไว้ด้วยสัจธรรมแห่งวิถีเซียนที่แม้แต่ทวยเทพยังต้องสั่นสะทอน *ฉับ!* เสียงราวกับผ้าแพรถูกฉีกขาดดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของทุกผู้คนในรัศมีร้อยลี้ คลื่นกระบี่สีเลือดมหึมาของมารสวรรค์ที่พุ่งเข้ามาถูกแสงกระบี่สีทองตัดผ่านราวกับเต้าหู้ ร่างของมารสวรรค์ชะงักงัน ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด มันพยายามจะยกกระบี่ขึ้นป้องกัน ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว รอยตัดเส้นบางเฉียบปรากฏขึ้นกลางหน้าผากของมารสวรรค์ ลามลงมาถึงปลายเท้า ก่อนที่ร่างมหึมานั้นจะแยกออกเป็นสองเสี่ยงอย่างสมส่วน และสลายกลายเป็นละอองธุลีสีเลือดปลิวหายไปกับสายลม ดาบเดียว... ดับลมหายใจของศัตรูคู่อาฆาตผู้ยิ่งใหญ่ลงได้อย่างราบคาบ! ทว่า ชัยชนะยังไม่ทันได้สลักลงบนแผ่นดิน ไป๋จิงซูที่ยืนอยู่เบื้องล่างกลับใบถอดสี ร่างของนางเซียนผู้เยือกเย็นเซถอยหลังไปสามก้าว กระบี่เหมันต์ในมือร่วงหล่นกระแทกพื้น น้ำแข็งพันปีรอบกายแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "เฉินหลาง... ระวัง!" เสียงหวานใสที่เคยราบเรียบมาตลอดชีวิตของนางบัดนี้สั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก ลู่เฉินขมวดคิ้วแน่น เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดขึ้นจากรอยแยกของมิติเบื้องบน เมฆหมอกสีดำสนิทแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งยุทธภพในพริบตา สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำหอคอยคำรามลั่นราวกับเสียงคำรามของอสูรกายบรรพกาล ทัณฑ์สวรรค์... ที่แท้การที่มารสวรรค์ถูกกำจัด เป็นเพียงเงื่อนไขในการปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเขตอาคมสวรรค์เบื้องบนต่างหาก! และในวินาทีที่ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นมองมิติที่กำลังฉีกขาด มือปริศนาคู่หนึ่ง—มือที่ปกคลุมด้วยเกล็ดมังกรสีทองและอักขระโบราณอันเก่าแก่—ก็ยื่นทะลวงออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทจนโลหิตในกายของลู่เฉินแทบจะสำลักออกมา "เจ้าคิดว่ากำจัดสุนัขรับใช้ได้แล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือสวรรค์งั้นหรือ? ลู่เฉิน... เจ้ามนุษย์ผู้บังอาจต่อต้านวัฏสงสาร จงมารับทัณฑ์แห่งการดับสูญที่แท้จริงเสียเถอะ!"