สามีสายเปย์เริ่มปฏิบัติการ

"ถ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะให้แกได้ชิมรสชาติของคมขวานก่อนจะได้ลิ้มรสอาหารของบ้านข้า" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของลู่จั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายกำยำที่ขยับมายืนบังหน้าภรรยาไว้มิดราวกับกำแพงเหล็กกล้า ทำให้คนกลุ่มที่ซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้านถึงกับชะงักฝีเท้า ลู่จั้นไม่ได้เพียงแค่พูด แต่เขาวางขวานผ่าฟืนลงบนพื้นไม้กระดานเสียงดัง 'ปัง' จนฝุ่นตลบ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองไปที่เงามืดด้วยแววตาที่ไม่มีความปรานี หลินอี้หลานยื่นมือไปแตะหลังไหล่ที่กว้างและแข็งแกร่งของสามีเบาๆ เธอไม่ได้หวาดกลัว กลับกันเธอกำลังยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มีความเย็นเยียบแฝงอยู่ เธอหยิบชามน้ำแกงที่เหลือจากการมื้อเย็นออกมาวางไว้บนโต๊ะไม้หน้าบ้าน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศไทยอย่างข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดที่เธอแอบดึงมาจากมิติพิเศษกระจายตัวท่ามกลางลมยามค่ำคืน "อยากกินก็บอกนะคะ ไม่ต้องแอบดูให้เมื่อยขา แต่ถ้าคิดจะขโมย... ก็น่าจะรู้นะคะว่าสามีดิฉันเขาไม่ใจดีเหมือนตอนเขาสวมชุดทหารเดินตรวจตราในหมู่บ้านหรอก" อี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าบาดลึกไปถึงใจคนฟัง เงามืดเหล่านั้นถอยกรูออกไปในทันที เมื่อรู้ว่างานนี้ 'หิน' กว่าที่คิด ลู่จั้นผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากดุดันเป็นอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาหยิบขวานขึ้นมาอีกครั้งแล้วลงมือผ่าฟืนต่ออย่างขยันขันแข็ง ราวกับจะเปลี่ยนความหงุดหงิดที่มีต่อผู้บุกรุกให้กลายเป็นความเนี้ยบของงานบ้าน "อี้หลาน เข้าไปพักเถอะครับ... เอ้อ... เข้าไปพักเถอะนะ" ลู่จั้นเกาหัวแก้เก้อเมื่อเผลอใช้สรรพนามแบบนายทหาร "ตรงนี้เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง หลังคาที่รั่วเมื่อบ่ายพี่ซ่อมให้แน่นหนาแล้ว พรุ่งนี้พี่จะไปตอกตะปูให้หน้าต่างมันปิดสนิทขึ้น เจ้าพวกขี้ขลาดนั่นจะไม่กล้ามาป้วนเปี้ยนอีก" อี้หลานมองดูสามีที่สละเวลาพักผ่อนมาจัดการงานหนักในบ้านจนเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง กล้ามเนื้อที่ขยับไปตามจังหวะการผ่าฟืนนั้นช่างดูทรงพลังและน่าหลงใหลอย่างประหลาด เขาไม่ใช่แค่สามีที่ซื่อสัตย์ แต่เป็นชายที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อสร้าง 'บ้าน' ที่ปลอดภัยให้เธอ "เหนื่อยไหมคะ?" เธอเดินเข้าไปใกล้ พร้อมกับส่งผ้าสะอาดซับเหงื่อให้ ลู่จั้นชะงักมือ เขารับผ้ามาเช็ดหน้าอย่างเกรงใจ แววตาของเขาที่จ้องมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด "สำหรับอี้หลาน... พี่ไม่เคยเหนื่อย งานแค่นี้ทำเพื่อให้เจ้ามีความสุข พี่ทำได้มากกว่านี้อีก" คำพูดซื่อๆ ของคนปากแข็งทำให้อี้หลานหน้าร้อนผ่าว เธอเบนสายตาไปที่กองไม้ที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าทึ่ง นี่คือสิ่งที่ลู่จั้นเป็นเสมอ เขาไม่เคยพูดหวานหู แต่ทุกการกระทำของเขากลับเป็นการเปย์ด้วย 'เวลา' และ 'แรงกาย' ที่ทุ่มเทให้เธออย่างไม่มีเงื่อนไข ตลอดทั้งคืนนั้น เสียงขวานกระทบไม้ดังเป็นจังหวะสลับกับเสียงครางอืออึงของลมหนาว แต่ภายในรั้วบ้านเล็กๆ แห่งนี้ กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นที่หาไม่ได้จากที่ไหน ลู่จั้นเดินไปซ่อมแซมจุดนั้นจุดนี้จนบ้านที่เคยซอมซ่อเริ่มดูมั่นคงแข็งแรงขึ้น อี้หลานเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เธอแอบใช้พื้นที่มิติซูเปอร์มาร์เก็ตจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับเมนูเด็ดที่จะใช้เปิดตัวในตลาดวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงยามดึกสงัด ลู่จั้นเดินเข้ามาในห้องครัว เห็นภรรยากำลังปรุงซอสลับด้วยกลิ่นหอมหวลยวนใจ เขาก้าวเข้ามาซ้อนหลังโดยไม่ให้เธอทันตั้งตัว แขนแกร่งโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ ก่อนจะวางคางไว้บนไหล่ของเธอ "พรุ่งนี้พี่จะไปช่วยเจ้าขายของที่ตลาด ไม่ต้องกังวลเรื่องคนพาลพวกนั้น พี่จะยืนเฝ้าเจ้าเอง" เสียงกระซิบที่ข้างหูนั้นช่างสั่นประสาทและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน อี้หลานยิ้ม เธอค่อยๆ วางทัพพีลงแล้วหันไปสบตาคนตัวโต "ถ้าคุณยืนเฝ้าหนูแบบนี้ มีหวังลูกค้าคนไหนจะกล้าเข้ามาซื้อของกันล่ะคะ?" ลู่จั้นแค่นยิ้มในลำคอ แววตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากของภรรยาด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน "งั้นพี่ก็จะยืนเฉยๆ... ให้ลูกค้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนของใคร" ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งจนน่าหมั่นไส้ เสียงเคาะประตูรั้วอย่างรุนแรงก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง ลู่จั้นขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปหยิบมีดทำครัวที่อี้หลานวางไว้ข้างตัวอย่างฉับไว ขณะที่อี้หลานหรี่ตาลงเมื่อเห็นเงาร่างคนคุ้นตาผ่านรอยแยกของประตูรั้วที่พังเสียหาย "สามีคะ... ดูเหมือนว่าของดีที่ทำไว้ตอนเย็น จะดึงดูด 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่น่ารำคาญกว่าเดิมมาแล้วนะคะ" เมื่อประตูถูกผลักเข้ามา ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือแม่สามีตัวแสบที่กำลังถือตะกร้าเปล่ามาด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว และข้างหลังนางยังมีชายฉกรรจ์แปลกหน้าสองคนที่ท่าทางไม่น่าไว้ใจติดตามมาด้วย ลู่จั้นก้าวเท้าบังหน้าอี้หลานทันที แต่เขากลับไม่ทันสังเกตเห็นว่าในมือของชายแปลกหน้าคนหนึ่งมีถุงกระดาษที่ดูคุ้นตา... มันคือสูตรอาหารลับที่อี้หลานเพิ่งจดไว้เมื่อตอนเย็น! ครัวคุณยายขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักของทั้งคู่นะคะ