ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแสบ

เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อหนาๆ ดังสนั่นหวั่นไหวจนสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงดินเผาแคบๆ กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลตีรวนขึ้นมาจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินอี้หลานต้องเบิกตากว้างไม่ใช่ความแสบร้อนบนซีกแก้มด้านซ้าย แต่มันคือความทรงจำประหลาดที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก—ภาพของเชฟสาวมือหนึ่งแห่งภัตตาคารหรูในศตวรรษที่ 21 กำลังยืนถือตะหลิวทองคำอยู่ดีๆ ไหpsปลาทูยักษ์ในมิติพิเศษเกิดระเบิดตูมตาม ส่งร่างเธอทะลุมิติข้ามเวลามาอยู่ในร่างของ "หลินอี้หลาน" สะใภ้ตัวแสบแห่งหมู่บ้านหง싱 ในปี ค.ศ. 1982 นี้ซะได้! "นังตัวดี! แกยังกล้าทำหน้าตาไร้ยางอายแบบนี้ใส่วัยฉีอีกหรือ!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของ "แม่สามีจางซิ่วiying" แผดลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン มือเหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งชี้หน้าเธอสั่นเทา รอบข้างเต็มไปด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์จากบรรดาญาติพี่น้องตระกูลลู่ที่ยืนล้อมวงกันอยู่ สภาพของบ้านดินหลังนี้ช่างอนาถใจยิ่งนัก ฝาผนังร้าวรานจนลมหนาวพัดโชยเข้ามาได้ พื้นดินอัดแน่นแต่แห้งแล้ง บนโต๊ะไม้ผุกร่อยมีเพียงแป้งข้าวโพดขึ้นราแข็งโป๊กสองก้อนกับผักดองเค็มปี๋ชามเดียว นี่น่ะหรือชีวิตใหม่ของเชฟมือทอง? ถูกใส่ร้ายว่าแอบขโมยเงินค่าขายไข่ไก่ไปซื้อแป้งน้ำตาลเข้าตัวคนเดียว แถมยังถูกตราหน้าว่าเป็นตัวภาระที่สามีส่งเงินกลับมาให้เท่าไหร่ก็ผลาญหมดเกลี้ยง! หลินอี้หลานใช้มือเรียวสัมผัสแก้มที่ชาดิกของตนเอง ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เปลวไฟแห่งความท้าทายกำลังลุกโชนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น ในโลกเก่าเธอผ่านสนามอารมณ์ในครัวภัตตาคารระดับมิชลินมานับไม่ถ้วน เจอทั้งลูกค้ามหาภัยและเถ้าแก่หน้าเลือดมาหมดแล้ว มีหรือที่เธอจะมายอมให้ป้าแก่ๆ ปากจัดคนนี้ตบฟรีๆ "แม่คะ..." หลินอี้หลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเยือกเย็นจนจางซิ่วหยิงชะงักกึก "ตบเมื่อครู่นี้ ถือว่าฉันชดใช้ค่าข้าวต้มชามนั้นที่กินเข้าไปเมื่อเช้า หมดหนี้กันแล้วนะคะ" "แก! นังสะใภ้อกตัญญู! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ!" จางซิ่วหยิงโมโหจนหน้าดำคร่ำเครียด เงื้อมือหมายจะตบซ้ำเป็นครั้งที่สอง หมับ! เรียวนิ้วขาวสะอาดคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่ส่งออกไปแม้จะดูบอบบาง แต่กลับหนักหน่วงจนแม่สามีต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด หลินอี้หลานค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายนี้จะผอมแห้งแรงน้อยจากการขาดสารอาหาร แต่รัศมีอำนาจและความเย่อหยิ่งของเชฟใหญ่ระดับประเทศกลับแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนในห้องถึงกับถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ถ้าแม่ยังอยากมีแรงมาด่าฉันในวันพรุ่งนี้ กรุณาหุบปากแล้วเอาแป้งข้าวโพดแข็งๆ เหล่านี้ออกไปให้พ้นหน้าฉันค่ะ" หลินอี้หลานสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะกวาดสายตามองคนรอบข้างที่ทำท่าจะเข้ามาหาเรื่อง "จำไว้ซะด้วยว่า นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนที่กล้ามาหาเรื่องฉันอีก... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเล็กๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้แข็งๆ พร้อมกับผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ทันทีที่ประตูไม้ปิดลง มิติพิเศษในจิตสำนึกของเธอก็สั่นไหว หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วของซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว *[ยินดีต้อนรับสู่ระบบมิติซูเปอร์มาร์เก็ตยุค 80 พลังงานเริ่มต้น: 100 หน่วย คลังสินค้าภายในมีวัตถุดิบและเครื่องปรุงรสครบครันระดับพรีเมียม]* หลินอี้หลานมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชั้นวางเครื่องปรุงรสในมิติที่มีทั้งน้ำปลาแท้ พริกขี้หนูสวน กระเทียมกลีบใหญ่ น้ำตาลปี๊บเคี่ยวเค็มหวานกลมกล่อม และที่สำคัญ... หมูสามชั้นติดมันฉ่ำๆ ชิ้นโตที่นอนนิ่งอยู่ในตู้แช่เย็นพลังงานแสงอาทิตย์ ในยุคที่ผู้คนอดอยากปากแห้งแล้ง ข้าวปลาอาหารฝืดคอเช่นนี้ สำหรับเชฟมือทองอย่างเธอ มันคือสวรรค์บนดินชัดๆ! เธอสะบัดมือเบาๆ หยิบหมูสามชั้นครึ่งกิโลกรัม กระเทียม รากผักชี และน้ำตาลอ้อยออกมาจากมิติ กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อสัตว์สดใหม่เริ่มลอยอบอวลในอากาศคับแคบ ร่างกายนี้ต้องการสารอาหารบำรุงด่วนที่สุด และวิธีเรียกศรัทธาจากคนในบ้านหลังนี้ รวมถึงการตบหน้าพวกปากหอยปากปูที่ดีที่สุด ก็คือการทำให้อาหารส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนคนข้างนอกต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือไม่ถึงต่างหากล่ะ! หลินอี้หลานลงมือเตรียมวัตถุดิบด้วยความคล่องแคล่ว เสียงสับหมูกรอบๆ ดังเป็นจังหวะในห้องครัวหลังบ้าน เธอตั้งหม้อดินเผาใบเล็ก เติมน้ำสะอาดแล้วหย่อนรากผักชีทุบกับกระเทียมลงไป ตามด้วยหมูสามชั้นหั่นชิ้นพอดีคำ เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ ปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาวและน้ำตาลอ้อยสูตรลับจากมิติ เพื่อทำเมนู "หมูสามชั้นต้มซีอิ๊วโบราณ" ที่ใช้เวลาเคี่ยวไม่นานแต่น้ำซุปจะเข้มข้นเข้าเนื้อจนละลายในปาก เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง... กลิ่นหอมหวานเค็มละมุนของเครื่องเทศและไขมันหมูที่ถูกเคี่ยวจนนิ่มเปื่อย เริ่มระเหยผ่านรอยแยกของประตูห้องครัว ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งลานบ้าน และพัดพาออกไปตามสายลมโชยเข้าจมูกของทุกคนที่กำลังนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่หน้าบ้าน จางซิ่วหยิงที่กำลังบ่นอุบอิบถึงความอวดดีของสะใภ้ ถึงกับชะงักกึก จมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมประหลาดที่ลอยมาแตะจมูก บรรดาญาติๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื้อมคอมองหาที่มาของกลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นด้วยความงุนงง ในขณะเดียวกัน ที่รั้วหน้าบ้าน ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกรอะกรัง กำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ "ลู่จั้น" เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมภาคสนามอย่างยากลำบาก ทว่าทันทีที่เขาเดินเข้ามาในเขตบ้าน กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารที่เขาไม่เคยได้ลิ้มลองมาแรมปี ก็ลอยปะทะเข้าจมูกจนต้องหยุดเดินกะทันหัน เขายืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูลานบ้าน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ บ้านที่เคยมีแต่บรรยากาศอึมครึมและกลิ่นอับของความยากจน เหตุใดวันนี้จึงมีกลิ่นอายของความอร่อยล้ำลอยอบอวลไปทั่วได้เล่า? ทว่า ก่อนที่ลู่จั้นจะได้ก้าวเท้าเข้าไปสำรวจ เสียงเอะอะโวยวายของแม่สามีก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับความอร่อยและความแซ่บของสะใภ้ตัวแสบคนนี้นะคะ!