ค่ายกลทดสอบจิตวิญญาณ

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าศิษย์สายในยังคงก้องกังวานอยู่เบื้องล่าง ราวกับฝูงแมลงวันที่เกาะกินซากเน่าเฟะ ผู้อาวุโสจ้าวยืนกอดอก ใบหน้าเหี่ยวย่นฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาคู่คมปลาบจับจ้องไปยัง "ค่ายกลทดสอบจิตวิญญาณ" เบื้องหน้า ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นแดนสนทยาที่แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตหลอมรวมวิญญาณยังต้องกระอักเลือด "ไป๋หลาง... เจ้าเด็กไร้รากฐานผู้นี้ ช่างกล้าหาญเสียจนโง่เขลา ค่ายกลเก้าอัสนีสะท้านภพนี้ บรรพบุรุษสร้างขึ้นเพื่อทดสอบจิตใจอันมั่นคง หากจิตใจสั่นคลอนแม้เพียงธุลีดิน ร่างกายจะถูกสายฟ้าปราณฉีกกระชากเป็นร้อย 8 ส่วน!" ผู้อาวุโสจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แฝงจิตสังหารที่ไม่อาจปิดบัง ทว่า ท่ามกลางสายตานับร้อยที่รอคอยการล่มสลายของเด็กหนุ่ม ไป๋หลางกลับมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดศิษย์สำนักล่างสีหม่นยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหยกหินผา ดวงตาคมกริบดั่งประกายกระบี่ไร้ฝักทอดมองเข้าไปในม่านหมอกสีดำทมิฬที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ในห้วงภวังค์ลึก... ภาพของสตรีผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำ มู่หรงเสวี่ย... นางเซียนผู้เย็นชาต่อหล้า แต่นัยน์ตากลับสะท้อนเพียงเงาร่างของเขาในยามที่มือเรียวดั่งลำหยกบรรจงรินชาให้ น้ำเสียงกังวานดุจระฆังเงินยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงหัวใจ *‘หลางหลาง... ไม่ว่าฟ้าดินจะพลิกคว่ำหรือค่ายกลใดขวางกั้น วิถีกระบี่ของท่าน จักต้องทะลวงผ่านไปให้จงได้...’* ดวงตาของไป๋หลางทอประกายอ่อนโยนขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวรากเหง้าขุนเขา เขาก้าวเท้าขวาออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความลังเล *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีครามสายแรกฟาดผ่าลงมาจากท้องนฟ้าจำลอง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านกดทับจนแผ่นดินสะเทือน แต่น่าแปลกยิ่งนัก... เมื่ออัสนีบาตฟาดยังร่างของไป๋หลาง เขากลับมิได้หลบเลี่ยงหรือแม้แต่จะยกมือปัดป้อง ร่างกายของเขายืนหยัดรับมันตรงๆ ทว่าพลังทำลายล้างที่ควรจะแผดเผาเส้นชีพจร กลับถูกกลืนกินหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหยดน้ำที่หยดลงบนมหาสมุทรอันไร้ขอบเขต ผู้อาวุโสจ้าวขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าที่เคยลำพองใจเริ่มซีดเผือดลงทีละน้อย "เป็นไปได้อย่างไร? ปราณอัสนีคลั่งนั่น... เหตุใดจึงไม่สะท้านสะเทือนกระดูกของมันเลยแม้แต่น้อย?" ภายในค่ายกล ไป๋หลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยท่วงทำนองแห่งวิถีกระบี่ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ เสียงคำรามของจิตวิญญาณโบราณที่พยายามเข้ามารุกรานจิตใจของเขา ถูกคมดาบแห่งจิตสำนึกของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดฟันฝ่าจนแหลกสลายเป็นจุล สำนักกระบี่เมฆาแห่งนี้คิดใช้ค่ายกลโบราณมาบดขยี้เขา ช่างเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี สำหรับผู้ที่เคยเหยียบย่างขึ้นสู่บัลลังก์สวรรค์และมองมหาค่ายกลระดับเทพเจ้ามานับไม่ถ้วน ค่ายกลกระจ้อยร่อยนี้ก็เป็นเพียงลานเด็กเล่นเท่านั้น ม่านหมอกสีดำทมิฬเริ่มสลายตัว อักษรโบราณนับพันที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศต่างพากันสั่นระริก ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับกิ่งไม้ที่ยอมสתוราบคาบต่อราชันผู้ครองฟ้า ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป... ร่างของไป๋หลางก็ก้าวพ้นเขตแดนสุดท้ายของค่ายกลออกมาอย่างไร้ร่องรอยความยากลำบาก เสื้อผ้าไม่มีแม้แต่รอยขาด เม็ดเหงื่อสักหยดก็ไม่มีให้เห็น เขายืนประสานมือด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเพิ่งเดินชมสวนดอกไม้หลังเรือน หาใช่ผ่านบททดสอบมรณะไม่ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ศิษย์สายในนับร้อยอ้าปากค้าง ตาโตแทบถล่นออกมานอกเบ้า พลังกดดันที่เคยน่าสะพรึงกลัวบัดนี้มลายหายไปสิ้น ผู้อาวุโสจ้าวกัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงดังกรืด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่นระคนกัน "สัตว์ประหลาด... เจ้าเด็กนี่มันเป็นตัวประหลาดอะไรกัน!" ศิษย์สายในคนหนึ่งพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ไป๋หลางปรายตามองผู้อาวุโสจ้าวที่กำลังตัวสั่นด้วยความแค้น มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งสุภาพและเยือกเย็นในคราเดียวกัน สร้างความหนาวเหน็บให้แก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาชั้นในสุดก็ดังขึ้นสามครา... *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* ทท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกย้อมด้วยสีม่วงเข้มฉับพลัน เมฆหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมา ปราณกระบี่อันไร้เทียมทานสายหนึ่งพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า สะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งร้อยลี้ แรงกดดันระดับที่ทำให้ผู้อาวุโสจ้าวถึงกับเข่าทรุดลงคุกเข่ากับพื้นโดยไม่รู้ตัว ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปราย ปรากฏกายขึ้นกลางนภาโดยไร้ซึ่งรักษาร่องรอยการเหยียบย่าง นางคือมู่หรงเสวี่ย ที่บัดนี้แววตาคู่สวยหาได้เย็นชาดั่งเช่นเคยไม่ แต่มันกลับจับจ้องตรงมายังไป๋หลาง พร้อมกับประกาศกร้าวต่อหน้าธารกำนัลด้วยน้ำเสียงกังวานที่สะท้านไปถึงวิญญาณของผู้ฟัง "ไป๋หลาง... ในเมื่อเจ้าผ่านบททดสอบแล้ว เช่นนั้นพิธีคู่บารมีระหว่างเจ้ากับข้า ณ ตำหนักเหมืองสวรรค์... จงเริ่มขึ้น ณ บัดนี้!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันเสมอนะครับ