ศึกสายเลือด

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร… ที่ว่าเลือดของข้าคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ?” มู่หรงเซียนเค้นเสียงถาม มือที่กำม้วนกระดาษลับสั่นเทาจนขอบกระดาษยับย่น ในห้องลับใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว ตรงหน้าของนางคือหีบไม้จันทน์เก่าคร่ำที่เพิ่งเปิดออก เผยให้เห็นตราประทับมังกรห้าเล็บที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของราชวงศ์เก่าเมื่อยี่สิบปีก่อน ฉีเฟยหลงก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาคว้ามือของนางไว้แน่น สัมผัสที่คุ้นเคยไม่ได้ทำให้ความหวาดหวั่นในใจของนางลดลงเลยแม้แต่น้อย “เซียนเอ๋อร์ เจ้าไม่ใช่เพียงบุตรีของแม่ทัพมู่หรงที่ถูกกวาดล้าง แต่เจ้าคือทายาทสายตรงเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของ ‘จักรพรรดิองค์ก่อน’... เลือดของเจ้าไม่ใช่เลือดของขุนนาง แต่มันคือเลือดที่กุมความลับในการเปิดห้องสมบัติลับแห่งราชวงศ์ที่สาบสูญ” “โกหก!” นางสะบัดมือออก แววตาที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งกำลังสั่นระริก “ท่านกำลังจะบอกว่า... ศัตรูที่ข้าล้างแค้นมาตลอดชีวิต แท้จริงแล้วคือผู้ที่เลี้ยงดูข้ามาเพื่อรอเวลาเฉือนเนื้อเอาเลือดไปสังเวยงั้นหรือ?” เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังชั้นหนังสือ อัครมหาเสนาบดีเว่ยค่อยๆ ก้าวออกมาด้วยท่าทางเนิบนาบ แววตาของเขาไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อฮ่องเต้หนุ่มแม้แต่น้อย เขามองมู่หรงเซียนราวกับกำลังมองหมากตัวสำคัญที่วางไว้บนกระดานมานานนับปี “ฝ่าบาททรงมีสายพระเนตรที่ยาวไกลนัก” เว่ยเอ่ยเสียงเรียบ “แต่น่าเสียดายที่ความจริงมักน่ารังเกียจกว่าสิ่งที่ท่านวาดฝันไว้ มู่หรงเซียน... เจ้าคิดว่าเหตุใดแม่ทัพมู่หรงถึงยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องทารกที่ไม่ใช่สายเลือดตนเอง? เขามิใช่คนดีเด่อะไรหรอก เขาแค่ต้องการเป็นผู้ถือครองกุญแจดอกสุดท้ายที่จะกำหนดชะตาแผ่นดินต่างหาก และกุญแจนั้น... ก็คือร่างของเจ้า” มู่หรงเซียนถอยหลังไปพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ภาพความทรงจำในวัยเยาว์ตอนที่บิดาบุญธรรมสอนดาบให้ ความอบอุ่นในอ้อมกอดที่นางโหยหา แท้จริงแล้วเป็นเพียงการเตรียมความพร้อมให้ ‘เครื่องมือ’ ชิ้นหนึ่งเท่านั้นหรือ? “อย่าไปฟังมัน!” ฉีเฟยหลงชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานในความเงียบ “เซียนเอ๋อร์ เจ้าคือมู่หรงเซียนที่ข้ารัก ไม่ใช่หมากของใครทั้งนั้น!” “ความรักงั้นหรือ?” เว่ยเหยียดยิ้ม “ฝ่าบาท ท่านจะปกป้องนางได้นานเพียงใด ในเมื่อตอนนี้กองทัพของเหล่าขุนนางกบฏกำลังล้อมพระราชวังไว้ทุกด้านเพียงเพราะพวกเขารู้แล้วว่า... ‘เลือด’ ของนางอยู่ที่นี่” มู่หรงเซียนนิ่งงัน ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหตุการณ์ประหลาดในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาถึงเกิดขึ้น เหตุใดการกอบกู้แผ่นดินที่นางและฉีเฟยหลงร่วมมือกันทำ ถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญราวกับมีหนอนบ่อนไส้คอยขัดขวางทุกย่างก้าว ที่แท้ความจริงไม่ได้อยู่ที่ศัตรูภายนอก แต่อยู่ที่ตัวตนของนางเองที่กลายเป็นจุดศูนย์กลางของพายุหมุน นางเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยสั่นคลอนกลับมานิ่งสนิทดุจทะเลสาบยามไร้ลม ความแค้นที่เคยมีต่อศัตรูเปลี่ยนรูปกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่น่าสะพรึงกลัว นางเดินตรงไปหาเว่ยโดยไม่สนคมกระบี่ที่ฉีเฟยหลงยกขึ้นป้องกัน “หากข้าคือหมาก” มู่หรงเซียนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ข้าก็จะเป็นหมากที่กัดกินมือผู้ที่คิดจะหยิบฉวยข้าเสียเอง ท่านเสนาบดี... ท่านบอกว่าเลือดข้ามีความหมายนักใช่ไหม? งั้นมาดูกันว่าเลือดนี้จะย้อมบัลลังก์ของท่านให้กลายเป็นสีแดงฉานได้มากแค่ไหน!” ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะคว้ากริชสั้นที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับร้อยก็ดังระงมอยู่หน้าประตูลับ เสียงพังทลายของประตูหินทำให้ทุกคนชะงัก ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางฝุ่นควัน เป็นบุรุษที่มู่หรงเซียนคิดว่าตายไปนานแล้ว... แม่ทัพมู่หรงผู้ซึ่งควรจะเป็นวิญญาณในหลุมศพ! เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ในมือเขากำดาบที่เปื้อนเลือดสดๆ และแววตาที่จ้องมองมายังมู่หรงเซียนนั้น ไม่ใช่ความรักของบิดา แต่เป็นแววตาของผู้ล่าที่เห็นเหยื่อติดกับ “ความจริงที่เจ้าควรจะรู้ ก่อนที่เจ้าจะตายในวันนี้...” แม่ทัพมู่หรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ “ไม่ใช่แค่เรื่องเชื้อสาย แต่มันคือเรื่องของ ‘คนรัก’ ที่ยืนอยู่ข้างเจ้า... เขาคือคนที่ลงมือฆ่าบิดาแท้ๆ ของเจ้าด้วยมือของเขาเองในคืนที่ราชวงศ์เดิมล่มสลาย!” มู่หรงเซียนหันขวับไปมองฉีเฟยหลงด้วยดวงตาเบิกกว้าง ในขณะที่ฉีเฟยหลงกลับยืนนิ่งงัน ไม่ปฏิเสธ ไม่โต้แย้ง มือที่ถือกระบี่สั่นไหวเล็กน้อยราวกับยอมรับความจริงที่ถูกฝังกลบมานาน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและร่วมลุ้นระทึกไปกับมู่หรงเซียนในทุกช่วงเวลาของชีวิตนะคะ หลิวเยี่ยนซีจะตั้งใจรังสรรค์ตอนต่อไปให้ถึงใจที่สุดค่ะ!