ธิดาผู้ถูกลืม

“เจ้าคิดว่าเลือดของคนตระกูลมู่หรงที่นองเต็มพื้นเรือนจำหลวงเมื่อสิบปีก่อน ยังชำระล้างมลทินให้เจ้าไม่พออีกหรืออย่างไร เซียนเอ๋อร์?” น้ำเสียงแหบพร่าของ ‘มู่หรงจิ้ง’ บิดาผู้เย็นชาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องหนังสือที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานราคาแพง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง เพียงจดจ้องพู่กันที่ตวัดเส้นสายลงบนกระดาษเปื้อนหมึกอย่างเชื่องช้า มู่หรงเซียนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้เสี้ยวของความแค้นที่สุมอยู่ในอก นางเงยหน้าขึ้น สบตากับชายผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาด้วยสายตาที่เรียบเฉย ทว่าลุ่มลึกราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร “ท่านพ่อเรียกข้ามา เพื่อย้ำเตือนความตายของพี่ชายและท่านแม่ หรือจะสั่งให้ข้าไปรับใช้ผู้ที่บงการประหารชีวิตพวกเขาในวังหลวงกันแน่เจ้าคะ?” มู่หรงจิ้งวางพู่กันลง ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็กดดันขึ้นจนลมหายใจติดขัด เขาขยับกายลุกขึ้นเดินวนรอบร่างเล็กของบุตรสาว ก่อนจะหยุดลงเบื้องหลังแล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหู “ในวังหลวง อัครมหาเสนาบดีเว่ยมีอำนาจล้นฟ้า แต่เขากำลังต้องการหมากตัวใหม่ที่ไร้พิษสง... และเจ้า คือหมากตัวนั้น มู่หรงเซียน เจ้าต้องเข้าไปเป็นนางสนองพระโอษฐ์ข้างกายฮ่องเต้ฉีเฟยหลง เพื่อสืบดูว่าเขากำลังซ่อน ‘ตราประทับลับ’ ไว้ที่ใด” “ท่านกำลังจะบอกให้ข้าเป็นสายลับให้แก่คนฆ่าล้างตระกูลเรา เพื่อช่วยพวกมันชิงบัลลังก์ให้เบ็ดเสร็จงั้นหรือ?” มู่หรงเซียนแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของนางแห้งแล้งและเย็นเยียบ “ข้ามิได้จะให้เจ้าช่วยเขาชิงบัลลังก์” มู่หรงจิ้งก้มลงจับปลายคางนางให้เชิดขึ้น ใบหน้าซูบตอบของเขาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่บิดเบี้ยว “แต่ข้าต้องการให้เจ้าเป็น ‘กุญแจ’ ที่ไขกล่องสมบัติแห่งอำนาจนั้น... เมื่อถึงเวลา เจ้าต้องส่งข่าวให้ข้า หากเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะยอมบอกที่ฝังศพที่แท้จริงของมารดาเจ้า” มู่หรงเซียนหลับตาลง ภาพของมารดาที่ถูกลากตัวออกไปต่อหน้าต่อตาในวันนั้นฉายชัดขึ้นมา นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้มีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ภายใน “ตกลงเจ้าค่ะ ข้าจะเข้าวัง” คำตอบนั้นทำเอาคนเป็นพ่อพึงพอใจยิ่งนัก เขาหยิบป้ายหยกสีเลือดชิ้นหนึ่งยัดใส่มือนาง “พรุ่งนี้เช้า รถม้าจะรอเจ้าอยู่ที่ประตูหลัง อย่าให้ใครเห็นหน้าเจ้าจนกว่าจะถึงตำหนักใน” มู่หรงเซียนลุกขึ้นยืน กิริยาท่าทางของนางสง่างามและนิ่งสนิท ทว่าในใจกลับมีแผนการที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง *ท่านพ่อ... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าคนตระกูลมู่หรงไม่ได้มีเพียงความแค้น แต่ยังมีเล่ห์เหลี่ยมที่สืบทอดกันมาผ่านสายเลือด* เมื่อเดินออกจากห้องหนังสือมาเพียงลำพัง ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็มืดมิดไร้แสงจันทร์ นางเดินตรงไปยังสวนหลังบ้านที่มีพุ่มไม้หนาทึบ บรรยากาศเงียบสงัดผิดปกติ จนกระทั่งนางสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด “เจ้าเป็นใคร?” มู่หรงเซียนถามขึ้นโดยไม่หันไปมอง ความเงียบกินเวลาครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทจะร่อนลงจากกิ่งไม้เบื้องหลัง ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ใต้หน้ากากครึ่งซีก แต่ดวงตาคู่นั้น... คมกริบราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ “คนที่จะทำให้แผนการของบิดาเจ้าพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี” ชายแปลกหน้าก้าวออกมาจากเงามืด กลิ่นอายของเขาอบอวลด้วยกลิ่นสนและโลหะ “มู่หรงเซียน เจ้ากำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่เขาสร้างไว้ให้ด้วยความสมัครใจ คิดจะฆ่าตัวตายหรืออย่างไร?” “หากข้าไม่ก้าวเข้ากรงขัง ข้าจะฆ่าพยัคฆ์ที่คุมกรงนั้นได้อย่างไร?” มู่หรงเซียนหันไปประจันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว “และท่าน... มาขวางทางข้าเพื่อสิ่งใด?” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับดาบที่ข้างเอวของนางโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้มู่หรงเซียนสะดุ้งสุดตัว เขาขยับเข้ามาใกล้จนนางได้กลิ่นจางๆ ของน้ำค้างบนเสื้อผ้าของเขา “ข้าไม่ได้มาขวาง แต่จะมาเตือนว่าในวังหลวงที่เจ้ากำลังจะไปเยือน... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เว่ยจงถัง แต่เป็นชายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่กำลังรอคอยให้เจ้าไปเป็นพันธมิตรที่เหมาะสม” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นรดที่ใบหู ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายลงในใจนาง “อย่าไว้ใจใคร แม้กระทั่งเงาของตัวเอง และจำไว้ว่า... ฮ่องเต้ฉีเฟยหลง มิใช่หุ่นเชิดอย่างที่คนทั้งโลกเข้าใจ หากเจ้าเลือกฝั่งผิด ชีวิตของเจ้าที่เหลืออยู่จะจบสิ้นก่อนที่ความแค้นจะได้รับการชำระ” ชายปริศนาหายวับไปในความมืดทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าขนลุก มู่หรงเซียนยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ มือของนางสัมผัสได้ถึงกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่เขาแอบใส่ไว้ในแขนเสื้อขณะที่แตะตัวนางเมื่อครู่ นางรีบเปิดออกอ่านท่ามกลางแสงคบเพลิงที่ริบหรี่เพียงลำพัง หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อเห็นอักษรที่เขียนด้วยลายมืออันทรงพลังเพียงสามคำ... *‘ข้า... ฉีเฟยหลง’* หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของมู่หรงเซียนในวังหลวงด้วยกันนะคะ