ทางใครทางมัน

"เซ็นใบหย่าแล้วไสหัวไปซะ... นั่นคือสิ่งที่คุณเคยยื่นคำขาดใส่หน้าฉันเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่เหรอคะ คุณภาณุ" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำของพิมพ์มาดา ราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนกลางใจของประธานหนุ่มแห่งตระกูลภาณุวัฒน์ ความเย็นชาในแววตาคู่สวยนั้นเฉียบคมจนผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์หลังงามถึงกับชะงักงัน ภาณุกำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนค้ำฟ้าในโลกธุรกิจ บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ภาพของพิมพ์มาดาในอดีต—ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยร้องไห้กอดขาอ้อนวอนขอความรักจากเขาในวันที่เธอตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแต่นักธุรกิจหญิงผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยรัศมีแห่งการเอาคืน เธอในวันนี้ไม่ใช่เหยื่อให้เขาเหยียบย่ำเล่นได้ตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้ว "พิมพ์... คุณฟังผมก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครืออย่างน่าสมเพช ภาณุก้าวเท้าเข้าไปหาเธอสองก้าว ทว่าหญิงสาวกลับถอยหลังหลบราวกับรังเกียจที่จะให้อากาศรอบตัวใช้ร่วมกับเขา "ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าขยะแขยงแบบนั้นค่ะ" พิมพ์มาดายกมือขึ้นปัดป้อง ราวกับกลัวว่าปลายเสื้อของเธอจะแปดเปื้อนความสกปรกจากอดีตสามี "เราจบกันไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนั้นแล้วค่ะคุณภาณุ และที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้... ในห้องโถงที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเน่าเฟะนี่ ก็เพื่อมาเก็บข้าวของส่วนที่เหลือ และมาบอกให้คุณรู้ว่า... ทางใครทางมันค่ะ" ประโยคสุดท้ายถูกเอื้อnออกมาราวกับคำประกาศิต ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างใหญ่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของชายหนุ่มที่กำลังสูญเสียการควบคุม "เด็กสองคนนั้น..." ภาณุเฟ้นหาเสียงของตัวเองออกมาอย่างยากลำบาก หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวจนแทบจะทะลักออกมานอกอก เมื่อนึกถึงภาพเด็กชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูที่เขาเพิ่งเจอที่สนามบินเมื่อวานนี้ "เด็กสองคนนั้นเป็นใคร... พิมพ์... พวกเขาคือลูกของผมใช่ไหม?" พิมพ์มาดาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้ เธอมองหน้าอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "ลูกของคุณเหรอคะ?" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "น่าขำสิ้นดีนะคะ คุณภาณุ ผู้ชายที่เคยบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นแค่ภาระ เป็นก้อนเลือดที่เกิดจากความผิดพลาด และสั่งให้ฉันไปจัดการมันให้พ้นหูพ้นตา... วันนี้กลับมีหน้ามาถามหาคำว่า 'พ่อ' จากเด็กที่ตัวเองเคยเกือบฆ่าให้ตายทั้งกลมเนี่ยนะ?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงหัวใจของภาณุรากับคมมีดอาบยาพิษ เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก สมองอื้ออึงจนทรงตัวแทบไม่อยู่ ภาพในอดีตย้อนกลับมาทุบตีเขาอย่างสาสม ในวันที่เธอน้ำตานองหน้าถือใบหย่ามาให้ เขากลับผลักไสเธออย่างไร้ความปรานี โดยไม่เคยเฉลียวใจเลยสักนิดว่า ผู้หญิงที่เขาทอดทิ้งกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาอยู่... ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ถึงสองคน! "ผมสำนึกผิดแล้ว... พิมพ์ ผมขอโทษ ผมขอโอกาส..." ภาณุพุ่งเข้าประชิดตัวเธอ หมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับยึดไว้ด้วยความสิ้นหวัง แต่พิมพ์มาดาไวandกว่า เธอสะบัดแขนออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังเฉียบขาด พร้อมกับส่งสายตาดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้งมองตรงมาที่เขา "คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับหยดน้ำตาที่ฉันเคยเสียไปค่ะ" เธอกล่าวเสียงเย็นเฉียบ "เก็บความรู้สึกสมเพชตัวเองเอาไว้เถอะนะคะ เพราะต่อจากนี้ไป ระหว่างเรา... ต่อให้ตายจากกันไปก็ไม่ต้องมาเผาผีกันอีก" พูดจบ พิมพ์มาดาก็หมุนตัวหันหลังเดินก้าวออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ภาณุยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องโถง ปล่อยให้ความมืดมนและความเจ็บปวดกัดกินหัวใจที่แหลกสลายเป็นจุลโดยไม่มีแม้แต่โอกาสแก้ตัว ทว่า... ในวินาทีที่พิมพ์มาดากำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์เพื่อเดินไปขึ้นรถหรูที่จอดรออยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดคนสนิทก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่สั่นเทา "คุณชายครับ! คือว่า... มีรายงานด่วนจากสนามบินและสำนักงานทะเบียนราษฎร์ครับ!" ภาณุหันขวับไปมองด้วยความหงุดหงิดระคนเกรี้ยวกราด "มีอะไรวะ! แกไม่เห็นหรือไงว่ากูยุ่งอยู่!" "คือ... คือว่าเด็กแฝดทั้งสองคน... เอ่อ... ในสูติบัตรระบุชื่อบิดaไว้เป็น... เป็นชื่อของคุณชายครับ! และ... และตอนนี้คุณลลิตากำลังพาตัวเด็กๆ ไปจากสนามบินแล้วครับ!" สิ้นเสียงรายงานนั้น ร่างของภาณุก็ชาวาบไปทั้งร่าง ขณะที่พิมพ์มาดาที่เพิ่งก้าวออกไปถึงกับหยุดชะงักเท้าทันที ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นใจมาตลอดกลับซีดเผือดลงในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความแซ่บของพี่พิมพ์มาดากันด้วยนะคะ