วิญญาณหวนคืนในไหสุรา

"ตายเสียเถอะไอ้ขยะ! การมีอยู่ของเจ้าในตระกูลหลิน คือรอยด่างพร้อยที่ข้าทนมองมานานเกินพอแล้ว!" เสียงถ่มน้ำลายเจือกลิ่นคาวเลือดกระเด็นรดใบหน้า ร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งนอนทอดกายอยู่อย่างไร้ทางสู้ กลางลานประลองที่ปูด้วยหินแกรนิตเย็นเฉียบ แรงเตะหนักหน่วงจากรองเท้าบูทหนังของชายร่างกำยำกระแทกเข้าที่ซี่โครงดัง *กร๊อบ* เสียงกระดูกที่แตกละเอียดไม่เพียงแต่ทรมานกาย แต่มันคือเสียงประกาศความสิ้นหวังของวิญญาณดวงหนึ่งที่กำลังจะดับสูญ หลินเฟย... ในนามเดิมเขาคือมหาเทพผู้ครองกระบี่พิชิตฟ้า ผู้ที่เคยดื่มสุราหมื่นปีบนยอดเขาสูงเทียมเมฆา แต่นับจากวินาทีที่จิตวิญญาณของเขาถูกดึงดูดเข้ามาในร่างที่แหลกเหลวนี้ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศกลับให้ความรู้สึกเหมือน ‘กลิ่นของไหสุราที่เพิ่งถูกเปิดออก’ เพียงแต่ทว่าเป็นสุราที่หมักหมมด้วยความแค้นและหยาดเหงื่อเลือดของศิษย์สวะผู้นี้ *น่าสมเพชนัก...* หลินเฟยคิดในใจ แม้ดวงตาจะยังปิดสนิท แต่สัมผัสแห่งเซียนยังคงตื่นตัว กระแสปราณในร่างนี้ร่อยหรอราวกับแสงตะเกียงในพายุ ทว่าเขากลับพบความประหลาดใจอย่างหนึ่ง คือกลิ่นอายบางอย่างที่คุ้นเคย กลิ่นหอมจางๆ ดุจดอกเหมยท่ามกลางหิมะ กลิ่นที่เขามักจะได้กลิ่นทุกครั้งที่ไป๋หนิงเซียนอยู่ใกล้... "เจ้าเห็นไหม? เลือดของมันยังไม่สมควรแก่การแปดเปื้อนดาบของข้าด้วยซ้ำ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังกังวานรอบลานประลอง ผู้คนรายล้อมต่างมองร่างที่ไร้ลมหายใจด้วยแววตาสมเพชเวทนา หลินเฟยค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของศิษย์สวะที่เคยขลาดกลัวบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ลึกล้ำดุจห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง "พวกเจ้า..." หลินเฟยเอ่ยเสียงแหบพร่า แต่กลับก้องกังวานด้วยอำนาจบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด เขายันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า รอยเลือดที่มุมปากถูกปาดออกอย่างไม่แยแส "ทำลายร่างกายข้ายังพอว่า... แต่การทำให้สุราในมือข้าหกเลอะเทอะพื้นเช่นนี้ นับว่าเป็นความผิดที่ยากจะให้อภัย" "หืม? แกยังไม่ตายหรือนี่?" ชายร่างกำยำเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหัวเราะร่า "ดี! งั้นข้าจะขอส่งแกไปลงนรกด้วยมือคู่นี้เอง!" ชายผู้นั้นเงื้อหมัดที่มีปราณสีเหลืองจางๆ พุ่งตรงมาที่กลางหน้าอกหลินเฟย หมายจะปลิดชีพให้สิ้นซากในคราวเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบของหลินเฟยกลับหมุนช้าลง... เขาไม่ได้ขยับตัวด้วยกำลังปราณที่เหลืออยู่น้อยนิด แต่เขาใช้ 'วิถี' แห่งการไหลเวียนของจักรวาล หลินเฟยหมุนตัวหลบด้วยองศาที่แม่นยำดุจการร่ายรำ มือขวาคว้าจับข้อมือของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้นิ้วจี้ลงบนจุดชีพจรที่ไม่มีใครสังเกตเห็น *เปรี้ยง!* คลื่นพลังที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในร่างนี้ พุ่งทะลักออกมาจากปลายนิ้ว กระแทกเข้ากับจุดตายของคู่ต่อสู้ แรงสะท้อนมหาศาลทำให้ชายร่างกำยำกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบก้าว ร่างกายสั่นสะท้านก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากและจมูกทันที ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลองดุจม่านกั้น ลมหายใจของผู้คนรอบข้างดูเหมือนจะหยุดชะงักลง ศิษย์สวะที่ทุกคนตราหน้าว่าไร้ค่า บัดนี้กลับยืนตระหง่านราวกับขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน หลินเฟยไม่สนสายตาเหล่านั้น เขาจ้องมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม แสงจันทร์สลัวๆ ตกกระทบลงมาบนใบหน้าของเขา นึกถึงใบหน้าที่งดงามดุจเทพธิดาของไป๋หนิงเซียนที่เขาเคยพบเจอในห้วงฝันนิมิตก่อนจะร่วงหล่นลงมาในร่างนี้ *เจ้าอยู่ที่ไหนกัน หนิงเซียน... หรือแม้แต่ข้ามภพมา ข้าก็ยังต้องตามหาเจ้าในดินแดนที่ไร้ซึ่งวิญญาณแห่งเซียนเช่นนี้หรือ* "ใครที่คิดจะลองดีกับข้าอีก" หลินเฟยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งโทสะ แต่น่าเกรงขามจนผู้คนรอบข้างเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น ลมพายุหมุนลูกหนึ่งพัดกรรโชกเข้ามากลางลานประลอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่เขาคุ้นเคยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นยามค่ำคืนกลับถูกฉาบด้วยแสงสีเงินยวงที่ดูแปลกตา เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนยอดกำแพงสูงลิ่ว นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ ใบหน้าเย็นชานิ่งสงบดุจรูปสลัก ทว่าสายตานางกลับจับจ้องมาที่หลินเฟยเพียงผู้เดียว... ไป๋หนิงเซียน! นางไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงแต่ชักกระบี่สีเงินข้างกายออกมา คมกระบี่เปล่งประกายเจิดจ้าเสียดแทงนัยน์ตาผู้คน และในขณะที่หลินเฟยกำลังจะเอ่ยชื่อนาง เสียงกระซิบจากความมืดมิดรอบลานประลองก็ดังก้องขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษลึกลับในชุดดำสนิทที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ปลายมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงจ่ออยู่ที่ลำคอของหลินเฟย "มหาเทพหลินเฟย... การตื่นขึ้นครั้งนี้ของเจ้า อาจเป็นเพียงแค่ฝันร้ายก่อนความตายที่แท้จริงเท่านั้น" นี่คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนศักดิ์ศรีในร่างศิษย์สวะ และคำตอบของโชคชะตาที่ผูกพันเขาและนางไว้ด้วยคมกระบี่ที่ไม่มีวันบรรจบ! --- ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "เซียนสุราเมามาย" ในก้าวแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ