ปมในอดีตของหานหยาง

“ท่านไม่ได้แค่บาดเจ็บจากการศึก... แต่ท่านกำลังถูกบางอย่างกัดกินจากภายในใช่หรือไม่?” เสียงของหลินฟางราบเรียบ หากแต่หนักแน่นจนทำให้บรรยากาศภายในห้องหนังสือที่เคยเงียบสงัดราวกับถูกแช่แข็ง นางวางถ้วยน้ำแกงตุ๋นยาจีนลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระเบื้องกระทบไม้เบาหวิวแต่กลับดังก้องในโสตประสาทของหานหยาง แม่ทัพหนุ่มที่เคยสุขุมเยือกเย็นชะงักมือที่กำลังถือพู่กันเขียนบันทึก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มดั่งเหยี่ยวที่ผ่านการกรำศึกมานับไม่ถ้วนสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวของภรรยา “เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร...” หานหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามกลบเกลื่อนร่องรอยของความตื่นตระหนกที่วาบผ่านม่านตา “อย่าได้ปิดบังข้าเลยท่านพี่” หลินฟางก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของนางกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรสดที่นางเพิ่งเก็บมาจากมิติคลังวัตถุดิบ “ทุกครั้งที่ข้าปรุงอาหารให้ท่าน อาหารเหล่านั้นไม่เพียงแต่จะช่วยบำรุงกำลัง แต่ข้าสังเกตเห็นว่ามันกำลัง ‘ต่อต้าน’ บางอย่างในร่างกายของท่าน เส้นชีพจรของท่านยามข้าจับชีพจรดู ไม่ใช่เพียงแค่ร่องรอยของคมดาบ แต่มันคือพิษ... พิษที่ซึมลึกและสะสมมานานนับปี” หานหยางนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่าสตรีที่เขาแต่งงานด้วยเพื่อต้องการความสงบในบั้นปลายชีวิต จะมีสายตาเฉียบคมถึงเพียงนี้ เขาวางพู่กันลง ก่อนจะปลดสายคาดเอวและถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านมากมาย แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือรอยปื้นสีดำคล้ำดั่งรอยไหม้ที่แผ่ขยายเป็นวงกว้างอยู่รอบแนวสะบักข้างซ้าย รอยนั้นไม่ได้นิ่งสนิท หากแต่มันดูเหมือนเส้นใยสีดำที่กำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะการไหลเวียนของเลือด “มันคือ ‘พิษเพลิงโลหิต’” หานหยางเอ่ยเบาๆ “ในวันที่ข้าถูกลอบสังหารระหว่างการศึกที่ชายแดนห่างไกล ข้าพลาดท่าเสียทีให้กับนักฆ่าจากสำนักมืด ข้าฆ่ามันได้ แต่พิษที่เคลือบบนใบมีด... มันทำให้ข้าทุกข์ทรมานดั่งถูกไฟแผดเผาในทุกค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง ข้าไม่เคยบอกใคร เพราะหากทหารรู้ว่าแม่ทัพของพวกเขาอ่อนแอและกำลังจะตายด้วยพิษร้าย ขวัญกำลังใจของกองทัพย่อมมลายสิ้น” หลินฟางเอื้อมมือไปแตะบริเวณรอบรอยดำนั้น ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านออกมาจนนางต้องนิ่วหน้า นี่ไม่ใช่พิษธรรมดา มันคือเวทมนตร์ดำที่ผนวกเข้ากับพิษร้ายแรง นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอาฆาตที่ยังคงวนเวียนอยู่ “ท่านอดทนมาได้อย่างไรกัน” นางถาม เสียงของนางสั่นเครือด้วยความสงสารที่แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น “เพราะข้ามีเป้าหมาย... และหลังจากที่ได้พบเจ้า ข้าก็พบว่าตัวเองเริ่มอยากมีชีวิตอยู่เพื่อรอดูแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้มากกว่าภารกิจใดๆ” หานหยางดึงมือนางมาวางแนบไว้ที่หน้าอกข้างซ้าย สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัว “หลินฟาง... หากเจ้าไม่สามารถรักษาได้ ก็ขอให้เจ้าปล่อยมันไป อย่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับพิษร้ายนี้เลย” หลินฟางแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของนางเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความมั่นใจของเชฟมือโปรที่ไม่มีวันยอมพ่ายแพ้ต่อวัตถุดิบที่ยากลำบาก “ในมิติของข้า มีสูตรอาหารที่ตำราโลกนี้ไม่มีทางรู้จัก การล้างพิษด้วยสมุนไพรธรรมดาอาจไม่เพียงพอ แต่ถ้าข้าใช้วัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติของข้า ผสานเข้ากับศาสตร์การทำอาหารที่ข้าเชี่ยวชาญ... ข้าจะทำให้พิษนี้สลายไปเสียเอง” นางหันหลังเดินไปที่เตาไฟที่กำลังรุมด้วยถ่านไม้เนื้อแข็ง กลิ่นหอมฟุ้งที่นางตั้งใจปรุงในมื้อนี้ไม่ใช่เพียงอาหารปกติ แต่คือ ‘ซุปตุ๋นยาโอสถจันทราทิพย์’ ที่ต้องใช้เวลาเคี่ยวต่อเนื่องถึงสามวันสามคืน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความอบอุ่นของการวางแผนรักษา เสียงเคาะประตูด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง “แม่ทัพหาน! นายท่านส่งจดหมายด่วนมาให้ท่าน! ว่ากันว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเกี่ยวกับเบาะแสของนักฆ่ากลุ่มนั้น... พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านนี้!” หานหยางลุกพรวดขึ้นทันที ดวงตาคมดุจน้ำแข็งเย็นเยียบ ความเงียบสงบที่เขาสั่งสมมานานถูกทำลายลงในพริบตา ในขณะที่หลินฟางกำทัพพีในมือแน่น กลิ่นหอมของซุปที่กำลังเคี่ยวจนได้ที่ตลบอบอวลไปทั่วบ้าน แต่นั่นกลับเป็นกลิ่นที่เตือนให้รู้ว่า สงครามในครัวเรือนกำลังจะปะทะกับสงครามเลือดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หานหยางหันมามองนาง สายตาที่เขาส่งให้เต็มไปด้วยความอาลัยและคำสั่งที่ไม่อาจเอ่ยปาก “หลินฟาง... หนีไป!” ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งที่ล้อมกรอบบ้านของพวกเขาไว้รอบทิศทาง ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่คุ้นเคย... เสียงของคนที่เขาล่ามาตลอดชีวิต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนวิถีสโลว์ไลฟ์สุดฟินนี้ด้วยกันเสมอนะครับ!