ข่าวลือที่ทำลายได้ทั้งอาณาจักร

"ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป ไม่ใช่แค่พยัคฆ์ที่จะพินาศ แต่ตลาดหุ้นทั้งกระดานของตระกูลมันจะต้องแดงฉานราวกับทะเลเลือดในชั่วข้ามคืนนะคะ" รินรดาวางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม ดวงตาของเธอฉายแวววาวโรจน์ด้วยความสะใจ เธอไม่ได้เพียงแค่พูด แต่กำลังมองดู 'หมาก' ที่พวกเขาวางไว้กำลังสุกงอม ศิลาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองตัวเลขและรายชื่อบริษัทบังหน้าของพยัคฆ์ที่ถูกบันทึกไว้ในสมุดบัญชีลับ "คนอย่างมันไม่เคยกลัวกฎหมายหรอกค่ะรินรดา แต่มันกลัว 'อำนาจ' ที่จะกัดกินมันจากภายใน" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่น่าสะพรึงกลัว "ในเมื่อมันอยากสร้างอาณาจักรด้วยเลือดและคราบน้ำตา เราก็แค่ต้องทำให้อาณาจักรนั้นไม่มีที่ยืนในสังคมที่มันโหยหาจะปกครอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันมืดสลัว มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างมั่นคง ศิลาวางแก้วลงแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า "วันนี้ตลาดเปิดตอนสิบโมง ข่าวลือเรื่องการฟอกเงินผ่านอสังหาริมทรัพย์ของมันต้องไปถึงหูนักข่าวสายเศรษฐกิจที่หิวโหยที่สุดก่อนเก้าโมงครึ่ง" "เรื่องนั้นดิฉันจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ" รินรดาเผยยิ้มมุมปาก "สมุดบัญชีฉบับสำเนาถูกส่งไปถึงมือบรรณาธิการสื่อยักษ์ใหญ่สามแห่งพร้อมกัน พวกเขาไม่มีทางปฏิเสธโอกาสที่จะทำลายราชาผู้หยิ่งผยองได้ลงหรอกค่ะ" ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับแผนการ พยัคฆ์กลับไม่รู้เลยว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ถูกขุดไว้รอท่า เขาอยู่ในห้องทำงานหรูหราบนชั้นบนสุดของตึกสูงระฟ้า กำลังเจรจากับกลุ่มหุ้นส่วนหน้าเลือดด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่ามือที่ถือโทรศัพท์อยู่นั้นกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความเตือนภัยจากสายลับของเขาเอง "คุณพยัคฆ์คะ... เรามีปัญหาใหญ่แล้ว" เลขาส่วนตัวพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด พยัคฆ์ขมวดคิ้ว "เรื่องอะไร? ฉันสั่งแล้วว่าห้ามใครรบกวนจนกว่าการเซ็นสัญญาจะเสร็จสิ้น" "ไม่ใช่เรื่องสัญญาค่ะ แต่เป็นเรื่อง... มีคนปล่อยภาพถ่ายจากห้องนิรภัยของบริษัทเราออกไปทางโซเชียลมีเดียหมดแล้วค่ะ! ตอนนี้หุ้นของเรากำลังดิ่งลงเหว นักลงทุนกำลังแห่ถอนตัว เพราะพวกเขาเห็นหลักฐานการโอนเงินผิดกฎหมายชัดเจน!" พยัคฆ์ลุกพรวดจากเก้าอี้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยปรากฏชัด "ใคร! ใครเป็นคนทำ! สืบให้ได้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้ออกมา!" เขาขยำเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ ความโกรธแค้นพุ่งพล่านราวกับลาวาที่กำลังปะทุ เขาไม่เคยพลาด... ไม่เคยมีใครเข้าถึงตัวเขาได้ง่ายขนาดนี้ นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการประกาศสงคราม ขณะเดียวกัน ณ เซฟเฮาส์ของศิลา ทั้งสองกำลังนั่งดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รายงานดัชนีหุ้นของพยัคฆ์ที่กำลังติดลบอย่างหนัก ศิลาแค่นยิ้มออกมา เขาไม่ได้รู้สึกสงสาร แต่นี่คือสิ่งที่พยัคฆ์ควรได้รับตั้งนานแล้ว "ดูนั่นสิคะ ศิลา" รินรดาชี้ไปที่กราฟ "มันกำลังพยายามกู้สถานการณ์ด้วยการออกมาแถลงข่าว แต่ยิ่งพูด ยิ่งเผยพิรุธ... มดปลวกที่กินฐานรากบ้านตัวเอง สุดท้ายบ้านก็ต้องพังลงมาทับคนอยู่อยู่ดี" "มันเพิ่งเริ่มต้นค่ะรินรดา" ศิลากล่าวเสียงเรียบขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปให้ใครบางคน "เมื่อมันล้มลง เราจะเข้าไปซื้อหุ้นที่เหลือทิ้งทั้งหมด พลิกธุรกิจของมันให้เป็นของเรา และในวันที่มันเหลือเพียงตัวเปล่าเล่าเปลือย... ฉันจะเป็นคนไปยืนมองมันจากจุดที่สูงกว่าเดิม เพื่อให้มันได้รู้ว่า การสูญเสียทุกอย่างที่หวงแหนนั้นมันเจ็บปวดเพียงใด" ทว่า ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ศิลาและรินรดาต่างชะงัก สายตาประสานกันด้วยความระแวดระวัง "ใครกันที่รู้ที่อยู่เราตอนนี้?" รินรดากระซิบถาม มือหยิบปืนพกออกมาจากใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว ศิลาก้าวไปที่ประตูช้าๆ เขาไม่รอช้าที่จะเปิดมันออก แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ศัตรูที่คาดคิด... แต่เป็นซองจดหมายสีดำสนิทที่วางอยู่หน้าห้อง พร้อมกับสัญลักษณ์ของ 'ใครบางคน' ที่ศิลาคิดว่าตายไปตั้งนานแล้ว เขาหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันมาหารินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง "มันรู้ตัวแล้วรินรดา... และที่เลวร้ายกว่านั้นคือ พยัคฆ์ไม่ใช่คนเดียวที่เราต้องรับมือในคืนนี้ เพราะคนที่ตายไปแล้ว... กำลังจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการแก้แค้นของศิลาและรินรดานะคะ ในตอนหน้าความจริงจะยิ่งซับซ้อนกว่าเดิมค่ะ!