พลิกกระดานอาหารมื้อแรก

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ยังคงลอยวนอยู่ปลายจมูก ทว่าในห้องครัวคับแคบของบ้านพักพนักงานประจำคอมมูนแห่งนี้ กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศและรากสมุนไพรป่ากลับทำหน้าที่หักล้างความตึงเครียดภายนอกได้อย่างชะงัด หลินเฟยหรานตวัดปลายมีดสั้นเล่มบางเฉียบ ปาดลงบนเนื้อหมูสามชั้นติดมันเยิ้มด้วยความแม่นยำดุจแพทย์ผู้กำลังผ่าตัดรักษาโรค ทุกท่วงท่าไม่มีความลังเล แม้นางจะเพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนอันยาวนานจากการวิเคราะห์กระดาษคำสั่งสังหารที่ระบุชื่อนางเป็น ‘เป้าหมายสำคัญ’ ของหน่วยปฏิบัติการลับ แต่ในโลกยุค 70 ที่ความอดอยากคืบคลานเข้ามาประชิดคอเช่นนี้ สติปัญญาและความสงบเยือกเย็นคือเกราะคุ้มภัยที่ดีที่สุด กระดาษแผ่นนั้นถูกซ่อนไว้ใต้รอยต่อของพื้นไม้กระดานผุพังเรียบร้อยแล้ว ในยามนี้ สิ่งที่นางต้องเร่งทำคือการพลิกฟื้นสถานะการเงินของครอบครัวที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนในคอมมูน “พี่ใหญ่ ท่านว่ากลิ่นนี่... มันจะเรียกลูกค้ามาจริงๆ หรือครับ?” เสียงแหบแห้งของน้องชายเล็กดังขึ้น เด็กชายวัยสิบขวบยืนเกาะขอบประตูด้วยดวงตาเป็นประกาย แม้ร่างกายจะผอมแห้งจนเห็นโครงกระดูก แต่จมูกที่ไวต่อกลิ่นอาหารกลับทำงานได้ดีเยี่ยม น้ำซุปเดือดปุดๆ ในหม้อดินเผาเก่าคร่ำคร่าส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล มันไม่ใช่กลิ่นเค็มปร่าของเกลือแกงธรรมดา แต่มีความหวานล้ำลึกของ ‘โสมคนป่า’ และ ‘รากตังกุย’ ที่นางแอบไปขุดพบบนไหล่เขาหลังหมู่บ้านเมื่อยามย่ำรุ่ง ผสมผสานกับพริกเสฉวนคั่วแห้งจนได้ที่ “ของดี ย่อมมีคนตาถึงมาลิ้มลอง” หลินเฟยหรานเอ่ยเสียงเรียบ นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ปาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าด้วยหลังมือ เสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นเก่าคร่ำคร่าตามยุคสมัย ไม่สามารถบดบังรัศมีอันเฉียบคมในแววตาคู่นั้นได้ “อีกอย่าง... ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อแลกกับความอบอุ่นในกระเพาะเสมอ เจ้าจำไว้ การค้าขายไม่ใช่แค่การเอาของไปแลกเงิน แต่มันคือการอ่านจิตใจและความขาดแคลนของมนุษย์ให้ออก” นอกประตูรั้วไม้ไผ่ที่ผุกร่อน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงรองเท้าคอมแบททหารเหยียบย่ำลงบนพื้นดินแห้งแล้งดังขึ้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย หลินเฟยหรานชะงักมือที่กำลังตักน้ำซุปใส่ชามกระเบื้องบิ่น รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก ฉินมู่หานก้าวเข้ามาในเขตบ้านด้วยท่าทีองอาจ ชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวขี้ม้าเข้มและหมวกแก๊ปทหารตอกย้ำถึงอำนาจเด็ดขาดที่เขากุมไว้ในฐานะนายทหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตปฏิรูปนี้ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าเตาไฟ บรรยากาศในห้องครัวพลันลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เปรียบเสมือนเสือโคร่งขาวกับราชสีห์หนุ่มที่ต่างฝ่ายต่างประเมินฝีเท้าของกันและกันในระยะประชิด “กลิ่นอะไร?” น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคมจ้องมองชามกระเบื้องที่มีน้ำซุปสีอำพันลอยกรุ่นด้วยควันร้อนระอุ “น้ำซุปสมุนไพรบำรุงกำลังสูตรเฉพาะตัว” หลินเฟยหรานตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา นางสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้ร่างสูงใหญ่ กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นอายฝุ่นควันและอำนาจทหารโชتเข้าจมูก แต่นางหาได้สะทกสะท้านไม่ กลับยกชามกระเบื้องขึ้นวาทศิลป์เชิญชวน “ท่านอ๋อง... อา สหายฉิน ท่านเดินตรวจการณ์มาตลอดสามชั่วโมงท่ามกลางลมหนาวเหน็บ พลังชี่ในร่างกายย่อมติดขัด ลองชิมดูสักคำสิเจ้าคะ เผื่อว่ามันจะช่วยให้ท่านตัดสินใจเรื่อง ‘คำสั่งลับ’ เมื่อคืนได้กระจ่างขึ้น” คำพูดประโยคสุดท้ายของนางแฝงนัยยะคมกริบ ดั่งคมมีดที่กรีดลงบนผิวหน้าของความลับที่ควรจะตายไปกับสายลมหนาว ฉินมู่หานหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างจนน้องชายตัวน้อยของหลินเฟยหรานต้องถอยหลังไปหลบมุมมืดด้วยความหวาดกลัว แต่มือหนาของนายทหารหนุ่มกลับยื่นออกไปรับชามกระเบื้องนั้นมาถือไว้มั่น ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสกับผิวกระเบื้องอุ่นร้อน เขามองลึกเข้าไปในดวงตาดอกท้อที่ฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดินของหญิงตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้รู้มากเกินไป... และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดในยามบ้านเมืองเปลี่ยนผ่าน ฉินมู่หานไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงแค่ยกชามขึ้นจรดริมฝีปากเพื่อเตรียมจะลิ้มรสชาติของน้ำซุปที่นางปรุงขึ้นจากของเหลือในไร่นาประตูปฏิรูป ทว่า ในวินาทีที่หยาดน้ำซุปสัมผัสริมฝีปากของท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ “รายงานท่านรองผู้บัญชาการ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงทหารสื่อสารตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก “มีคำสั่งด่วนที่สุดจากส่วนกลาง... ส่งตรงถึงมือท่านคนเดียวเท่านั้น!” ฉินมู่หานชะงักค้างริมฝีปากที่กำลังจะจิบชาสมุนไพร ดวงตาคมกริบหันไปมองหน้าประตูบ้านสลับกับใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้เบื้องลึกของหลินเฟยหราน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของเฉินเว่ยสายลุยด้วยดีเสมอมานะครับ